blog-van-impasse-naar-inspiratie

Kan een HSP lijden?

Mon, 06 Jul 2026 07:46:22 +0100

Lijden ontstaat als we datgene wat ons fysiek overkomt als een aanval op onze geest, op onze identiteit, zien, als het lijkt alsof we een offer brengen in ons leven. Dus ja, ieder mens, ook een HSP kan het gevoel hebben dat hij lijdt. Maar lijden is gebaseerd op een manier van denken. De wereld is op die manier van denken gebaseerd.

Veel HSPs vinden hun fysieke prikkelgevoeligheid, hun emotionele intensiteit, hun diepgaande manier van werken niet prettig. Ze hebben ook het idee dat andere mensen het beter hebben dan zij. Soms gepaard gaand met de gedachte dat een van de twee mensentypes beter is, zijzelf of de anderen. Dit soort vergelijkingen versterkt het idee van lijden in je geest.

We functioneren allemaal op een bepaalde manier en ieder mens leeft naar zijn vermogens. Op het moment dat je denkt niet naar je volle vermogen te leven in deze maatschappij, introduceer je lijden in je eigen geest. Daarom vinden veel HSPs het leven zo moeilijk, ze leven op hun eigen manier, maar denken tegelijk dat het niet goed genoeg is. Dan zoeken ze erkenning van hun HSP zijn in de maatschappij, maar in wezen ontkennen ze zichzelf en proberen erkenning via de buitenwereld te vinden. Of ze proberen juist weer te leven zoals anderen. Beiden manieren veroorzaken het idee van lijden.

In wezen is elke vergelijking die je doet een aanval, of een aanval op jezelf, of een aanval op de ander. Ware zelfkennis en vrede in jezelf ervaren, vind je alleen in totale acceptatie van wie je bent en van wie de ander is, zonder de ander te willen overtuigen van je identiteit. Ergens last van hebben is niet hetzelfde als lijden, lijden is je reactie op ergens last van hebben, een oordeel. Je bent wie je bent en dient daarmee te leven, daar is niets ergs aan, dat is wie je nu eenmaal bent. En ieder mens is goed zoals hij is.

HSP en wat boven alledaagse uitstijgt

Mon, 29 Jun 2026 07:50:12 +0100

Een HSP heeft gemiddeld genomen meer interesse in alles wat boven het alledaagse, materiële bestaan uitstijgt. Energetische zaken, new age, religie, meditatie, het hogere zelf, de ziel, leven aan de andere zijde, reïncarnatie, kaartlezen, healing, rituelen, reading. Dit heeft mede te maken met de hogere gevoeligheid voor alles wat er uiterlijk en innerlijk gebeurt. De HSP ervaart meer en stelt daarom vaker vragen over het leven en zoekt naar antwoorden. Soms ook omdat het dagelijkse leven zwaar is en ze willen weten waarom. Het is op dieper niveau een zoeken naar begrijpen van het leven en zingeving.

Het is handig daarbij onderscheid te maken tussen het horizontale en het vertikale aspect van je menszijn. Vertikaal is jouw verbinding met of het kennis zoeken over alles wat hoger is dan jijzelf bent op alledaags niveau, vaak ook aangeduid met hogere dimensies of hoger zelf of de bron. Als je mediteert, probeer je bijvoorbeeld contact te maken met je hogere zelf of met de bron. Bij een healing kan je je richten op de ziel en haar hogere doelen. Dat vertikale is wat men spiritueel noemt, al wordt die term soms onterecht voor het horizontale vlak gebruikt als parapluterm voor niet alledaags of para-normaal. Dit vertikale aspect betekent dat jouw energieniveau hoger wordt, je harmonischer wordt, je ook meer begrijpt dan voorheen.

Er zijn ook methodes die meer op het horizontale vlak liggen. Als je kaarten leest over je wereldse toekomst, beweeg je je op het horizontale vlak, je wilt meer weten over je lichaam en omstandigheden. Idem als je via hypnose of reading wil weten hoe je praktisch in een vorig leven leefde. Hier maak je meer contact met je aardse zelf en blijft je energie zich op datzelfde aardse niveau bewegen. Je energieniveau is ongeveer hetzelfde als dat wat je onderzoekt, vaak doe je informatie alleen op op datzelfde niveau.

Er zijn natuurlijk ook veel vormen die zich op beide niveaus bewegen, zowel vertikaal als horizontaal. In het algemeen zal hierdoor je energie harmoniseren via de vertikale verbinding omdat die verbetering ook horizontaal doorwerkt. In wezen komt de levensstroom van iets groter dan ons lichamelijk zelf vandaan en wordt door uitwisseling tussen hoog en laag in stand gehouden. Dus healing op beide niveaus harmoniseert dan op zowel zielsniveau als fysiek niveau. Een ritueel op beide niveaus zal zowel hogere als alledaagse informatie brengen, op zielsniveau en fysiek niveau.

Niet voor niets wordt altijd aangeraden je altijd op het hogere af te stemmen. Dus ook als je bijvoorbeeld gaat kaartlezen, probeer dan altijd het vertikale aspect erin te betrekken. Vraag bijvoorbeeld eens wat je ziel zoekt en hoe dit in je leven praktisch kan uitwerken.

Entiteiten en trauma

Wed, 24 Jun 2026 08:15:26 +0100

Over beide onderwerpen is héél veel te vertellen, maar ik beperk me even tot wat die twee kán verbinden.

Een entiteit kan op jouw energieveld aanhaken, heeft vaak een haakje ofwel psychische overeenkomst nodig. Dat is bij trauma vaak een bepaalde heftige emotie, zoals angst, woede, verdriet, eenzaamheid, haat. Dus als die emotie sterk speelt in jouw leven bij trauma, kan een entiteit vanuit die overeenkomst in je energieveld gaan hangen. Daarmee voeden ze zichzelf energetisch, of krijgen ze het idee dat ze zelf nog een fysiek leven leiden, omdat de overeenkomende emoties worden versterkt.

Door die verbinding kan het verwerken van trauma voor jou lastiger worden. Je hebt zogezegd pijn voor twee te verwerken. Pas na verwerking verdwijnt ook het haakje en dat is in principe ook het einde van de entiteit. Als je je trauma verwerkt, verdwijnt meestal ook de entiteit.

Maar soms heeft zo’n entiteit er geen zin in, of omdat de entiteit het eigen trauma niet kan of wil verwerken, of omdat het zichzelf via jouw energieveld in leven wil houden. Wat er dan kan gebeuren is dat je je na verwerking van trauma even stukken beter voelt, maar dan begint zo’n entiteit protesteren. We ervaren dat vaak als een heftige terugval. In de reguliere psychologie denkt men meteen aan restanten van onverwerkte stukken, maar het kan soms ook een entiteit zijn die niet los komt, dus dan is een andere of gecombineerde aanpak nodig.

Omdat het vaak moeilijk te bepalen is wat er precies aan de hand is, een psychologische terugval, een entiteit of beiden, kan je als je denkt dat dit een rol speelt professionele hulp vragen op dit specifieke gebied. Je kan echter ook zelf dingen doen, om die entiteit kwijt te raken. Doe dit niet als je je trauma's niet hebt verwerkt of als je vreselijk bang wordt van het idee alleen al. Herinner je dat entiteiten aanhaken op emoties en die willen versterken. Een poging tot zelfhealing werkt dan eerder averechts. Zoek in zulke gevallen professionele hulp.

Zowel jijzelf als een eventuele professional dienen bij healing uit te gaan van iets dat hoger staat dan zowel jezelf als de eventuele entiteiten, zoals bijv. God, Engelen, Jezus, Buddha en ook in die positieve kracht te geloven. Dus denk niet dat een healer of jijzelf dit zelf kan doen via je puur menselijke vermogens. Healing komt altijd van iets hogers, iets groters dan de mens. En als je onbewust gelooft dat entiteiten wel eens sterker kunnen zijn dat het Allerhoogste, geef je entiteiten meer macht dan ze werkelijk hebben.

Probeer bij 'wegsturen' van entiteiten rustig te zitten of liggen, breng je energieveld tot rust en onderzoek dan waar ‘iets zit’. Het voelt soms als onrustige of heftige energie in een bepaald gedeelte van je veld, soms als een muur of andere weerstand, je kan er niet bij, je wordt weggestuurd. Vertel die entiteit hardop dat hij/zij niet meer welkom is en dat het tijd wordt om ‘naar het licht te gaan’, terwijl je hierbij spirituele hulp van bijv. Jezus vraagt. Stel je voor dat er ergens een deur opengaat met stralend licht en zeg dat ze daarnaar toe moeten gaan. Zie hoe ze begeleid worden door degene aan wie je hulp vroeg.

Dit wegsturen kan soms eerst een heftige fysieke reactie geven, je kan gaan trillen of schokken of een gevoel van aanval ervaren, want soms willen ze niet weg of is de ontkoppeling van de energievelden lastig. Blijf volhouden. Zeg bijvoorbeeld dat jouw energieveld, jouw geest en jouw emoties helemaal van jouzelf zijn, dat ze daar niets meer te zoeken hebben en dat jij gesteund wordt door Jezus of een Engel of Buddha.

Maar nogmaals, als je dit eng vindt of nog aan je trauma's werkt, en zeker als het wegsturen niet lukte, zoek dan professionele hulp.

Zelfkennis en woede

Thu, 18 Jun 2026 06:00:54 +0100

Je hebt als mens een bewust en een onbewust zelf. In goede tijden leven we vooral volgens dat bewuste zelf, meestal onze goedgekeurde gedragingen en rollen in de maatschappij. We kennen onszelf vaak niet op dieper niveau. Onder hoogspanning kan ons onbewuste zelf echter worden geactiveerd. Je reageert dan bijvoorbeeld extreem boos, gaat schelden of misschien zelfs letterlijk geweld gebruiken. Ofwel, je onbewuste woede komt boven. Die woede willen mensen niet onder ogen zien, dus ze ontkennen het en projecteren het.

Mensen die woedend gedrag vertonen zijn soms verbaasd over hun eigen reacties. “Ik was mezelf niet,” is dan wat ze zeggen. Eigenlijk zeggen ze, ik kende mezelf niet op dat diepere, onbewuste niveau. Je doet het daarmee af als zogenaamd niet deel van jezelf, dus ontkent je eigen woede, wil niet diepere zelfkennis opdoen. Je wil de woedeaanval dan liever als incident zien, niet als deel van jezelf. Je wil je oppervlakkige zelfbeeld zo handhaven, in je rol blijven. Dit is het ontkenningsmechanisme.

Weer anderen rechtvaardigen hun woede via projectie. Die zeggen bijvoorbeeld ze “Die andere mensen maken me woedend, dus ik moet wel woedend reageren en tegen die slechteriken optreden.” Je vindt zo eigenlijk een excuus, een manier om je slechte gedrag te vergoelijken via projectie van schuld, legt de woede elders. Het ligt dan zogenaamd aan, vul maar in (je ex, je baas, links, rechts, moslims, Joden, overheden, wappies). Wie of wat maakt niet meer uit. De onbewust woedende reacties worden zo gerechtvaardigd, je mag opeens op anderen schelden en ze aanvallen, je hoeft niet meer naar jezelf te kijken. Je weigert zelfkennis.

In onze onzekere tijden worden door angst allerlei onbewuste patronen geactiveerd. Je ziet momenteel de gekste dingen. Mensen die elkaar in tv-programma’s en in kranten verrot schelden, hun woedes projecteren, zelfs journalisten doen daaraan mee. Mensen die afschuwelijke dingen doen, maar lage straffen krijgen, want ze hadden het zo moeilijk, dus het vergoelijken van woede en van gebrekkige zelfkennis. Of juist extreem hoge straffen uitdelen, vaak ook weer uit eigen onbewuste woede op bepaalde groepen mensen, dus projectie.

Mensen vinden woede zo moeilijk dat ze deze het liefst ontkennen of projecteren op anderen. Maar daarmee neemt de kracht juist toe, worden de uitingen gevaarlijker. Die woede zit altijd in jezelf. Durf ernaar te kijken, durf je woede onder ogen te zien. Doe niet net alsof het er niet zit bij jou, doe niet net alsof het alleen bij anderen zit. We leven in een tijd waarin het onbewuste wordt getriggerd bij velen. Zie het als uitnodiging om meer zelfkennis op te doen. Woede op zich is niet gevaarlijk, vooral onderdrukte of geprojecteerde woede is dat. Want door gebrek aan zelfkennis, raak je zo ook de controle kwijt over jezelf.

Jung en deze tijd

Thu, 11 Jun 2026 07:32:44 +0100

Gustav Jung schreef een boek over wat in zijn tijd gebeurde en dat was precies wat er nu in onze tijd gebeurt. Boek heet The Undiscovered Self.

Mensen zijn onzeker en gaan denken in utopieën en dystopiëen. Dit is vooral emotioneel gedreven en goeddeels onbewust, dus het rationele denken wordt minder sterk. De meeste mensen kennen vooral hun sociaal aangepaste ego als zichzelf, maar velen hebben geen zelfkennis op dieper niveau. Hierdoor kunnen mensen met weinig zelfkennis maatschappelijk invloed krijgen, die normaalgesproken weinig invloed hebben, extreem noemen we dat tegenwoordig. De politiek raakt in slogans verzeild, dystopisch of utopisch. Veel mensen lopen daar dan weer achteraan, geleid door al die emoties. De groep mensen die rationeel denkt, wordt op een bepaald moment te klein om tegenwicht te bieden.

Een bijkomend probleem is, men gaat politiek gezien dan uitgaat van de statistisch gemiddeld mens. Zo’n gemiddeld mens bestaat niet, men kan een mens niet in een vastomlijnde beschrijving vatten, ieder mens is namelijk uniek. Maar politiek stuurt wel richting dat gemiddelde. Dit opent de weg naar autoritair bestuur, wat ego’s aantrekt als leiders, maar ook bestuurders die hun hele beleid afstemmen op een statistisch gemiddeld mens. De individuele mens met zijn werkelijke unieke aard verdwijnt uit beeld en wordt zo tekortgedaan. Alles wat afwijkt van gemiddeld mag niet meer bestaan.

Ik vond het heel herkenbaar. De les is eigenlijk, probeer niet in emoties en allerlei utopische en dystopische beelden verzeild te raken. Elk mens is uniek, niemand is gemiddeld, dus een utopisch of dystopisch wereldbeeld doet hier geen recht aan en opent de weg naar een autoritair geleide staat.

Boosheid op wereld loslaten

Wed, 10 Jun 2026 00:23:39 +0100

We leven in een wereld die altijd wel stof levert om boos om te worden en bijna iedereen lijkt tegenwoordig boos. We noemen het ook wel polarisatie.

Het helpt om te beseffen wat boosheid met je doet, wat het oplevert. Even op een rijtje:

Je bent boos in je eigen hoofd en voelt je ongelukkig.
Je hebt boze gesprekken met medestanders.
Je hebt boze gesprekken met tegenstanders.
Je kijkt via nieuws en media naar nog meer boze gesprekken.
Je boosheid leidt tot stress, uitputting en depressie.
Boosheid kan ook tot fysieke strijd leiden.

Boosheid op de wereld leidt alleen maar tot nog meer boosheid. Het levert niets positiefs op, helemaal niets. Dat is de beste reden om boosheid los te laten. Laat je dus niet verleiden mee te doen, hoezeer je ook getriggerd wordt naar je gevoel. Boosheid is een keuze.

Extremisme, waarom?

Tue, 09 Jun 2026 12:03:50 +0100

Als mensen zich ongelukkig voelen, geen toekomst meer voor zich zien, kunnen ze zich extreem gaan gedragen. Dat is een van de redenen. In Nederland zien velen, zeker de jongeren, nog weinig toekomst, of ze nu wel of niet in dit land geboren zijn. De tijd dat als je maar hard genoeg studeerde en werkte je het als vanzelfsprekend goed kreeg is voorbij. Vele mensen denken eerder dat het slechter zal worden dan beter.

Dit pessimisme kan leiden tot allerlei vormen van extremisme. De NCTV noemt er een heleboel: rechts-extremisme, jihadisme, moslimextremisme, links-extremisme, anti-overheidsextremisme, etc. De beloftes van een betere toekomst worden niet meer waargemaakt, niet meer voor oude en niet voor nieuwe Nederlanders. Dat maakt wanhopig en boos.

Extremisme is vaak (niet altijd natuurlijk) een uiting van je ongelukkig en ongehoord voelen. Als die boze mensen vervolgens door overige Nederlanders alleen beschuldigd worden, wordt het probleem alleen maar groter. Dat beschuldigen zie je nu in de politiek en in de kranten. Er wordt niet naar extremisme gekeken als een mogelijke uiting van gemis aan toekomst, maar het extremisme zelf wordt als het probleem gezien. Politici willen gaan die mensen hard aanpakken, in plaats van naar ze te luisteren en het onderliggende probleem aan te pakken.

Je ziet ook dat mensen geneigd zijn soms de ene en soms de andere groep als het probleem te zien. De ene mens zal zeggen dat de rechts-extremisten het probleem zijn, de andere mens zal zeggen dat de moslimextremisten het probleem zijn. Maar daarmee kijken ze niet meer naar de problemen die we allemaal hebben in Nederland.

Op een of andere manier kunnen we niet meer zoals vroeger onze problemen oplossen. Maar we kunnen wel eens proberen de onderliggende oorzaken van extremisme te benoemen en die op te lossen: mensen willen graag een toekomst zien. Dus hoe ga je ieder mens in Nederland een toekomst bieden?

Dualiteitsdenken maakt ongelukkig

Thu, 04 Jun 2026 05:55:52 +0100

Wij leven meestal vanuit een dualiteit, we zien verschillen en hebben daar meteen een oordeel op. We willen de goede mensen belonen, de slechte mensen straffen, doen dat in ons hoofd en in de praktijk met onszelf en anderen. Gevolg van oordeel is dat je je afwisselend gelukkig en ongelukkig voelt, je geluk wordt afhankelijk van je oordeel. Je reageert alsof de wereld voortdurend verandert en jij je moet aanpassen aan die wereld. Je leeft daarmee reactief, geeft eigenlijk je autonomie uit handen, wat voortdurend stress geeft.

Hoewel de wereld vooral geregeerd wordt door dualiteitsdenken en -handelen, is het altijd mogelijk vanuit een besef van eenheid te leven. Je zal nog steeds alle verschillen zien, maar reageert daar niet oordelend op, bent niet continu bezig met jezelf en anderen te straffen en belonen. Je leeft niet meer reactief en gestrest, ook niet als de rest van de wereld dat wel doet. Je handhaaft jouw autonomie, waarmee meer rust in je geest en je leven komt. Het is een mogelijkheid die we als mens allemaal hebben, maar meestal vergeten zijn.

Veel spirituele literatuur verwijst hiernaar. Denk aan het verhaal van Adam en Eva. Toen deze het appeltje van Satan aten, verdween hun eenheidsdenken en werd toen dualiteitsdenken. Meteen oordeelden ze elkaar. Meteen dachten ze dat God hen strafte en uit het paradijs jaagde, maar ze deden het eigenlijk zelf door hun andere manier van denken. Het eenheidsdenken kent onvoorwaardelijke liefde, in dualiteitsdenken is liefde aan voorwaarden verbonden is, zelfs Gods liefde. Ze maakten zichzelf doodongelukkig en in wezen doen we dat als mens nog altijd precies zo.

Het komt erop neer dat je je oordeel in de zin van veroordeling opschort. Want juist alle ellende in de wereld komt uit veroordeling voort. Voeg die er dus niet aan toe in je denken en in je gedrag en laat je niet meezuigen in alle gedoe. De meeste mensen zitten gevangen in dualiteitsdenken, neem ze dat niet kwalijk, maar probeer er eerst zelf uit te komen. Hoe meer mensen dit gaan doen, hoe vrediger ons leven en daarmee de wereld kan worden.

Unieke mensen zijn niet speciaal

Sat, 30 May 2026 06:55:52 +0100

Alle mensen zijn uniek, dus er is niets speciaals aan als je uniek bent.

We hebben de neiging om mensen om hun unieke capaciteiten op een voetstuk te zetten, ze als speciaal, als verheven boven anderen te zien. Hierdoor vinden we ook dat die speciale mensen meer rechten hebben dan andere mensen. We geven ze meer aandacht, meer geld, meer macht, alles.

In werkelijkheid is geen mens speciaal, is geen mens beter dan een ander, niemand verdient meer te krijgen dan welk ander mens dan ook.

In onze uniciteit zijn we allemaal gelijk. In speciaalheid eisen we helaas verschil in behandeling.

Vormen van woede

Sat, 30 May 2026 06:11:07 +0100

Ik hoorde eens iemand uitleggen dat er vier vormen van woede zijn, alleen herkennen we die niet allemaal als woede. De explosieve woede herkennen we wel, iemand die volledig uitbarst. De verborgen stille woede herkennen we soms ook nog wel, die is goed voelbaar en uit zich vaak in stiekeme, quasi onschuldige aanvallen of het negeren van de ander.

Zowel manipulatie als slachtofferschap zijn vormen van woede die we meestal niet als woede zien. Mensen zijn woedend dat andere mensen en de wereld niet doen wat zij willen, accepteren dat niet. Het slachtoffer gaat klagen, hoopt dat jij en de wereld uit schuldgevoelens alles zullen gaan doen zoals hij het wil. Iemand die manipuleert is ook woedend op anderen en de wereld die maar niet doen wat hij wil, maar probeert op een omzichtige manier zijn zin te krijgen.

Pas als je door deze maniertjes heen prikt, er niet in mee gaat, komt vaak de onderliggend woede opeens zonder maskers naar buiten, het krijgt een andere vorm. Het slachtoffer kan opeens exploderen, je negeren of steken onder water geven, stille woede, of eventueel manipuleren. De manipulator wordt explosief woedend als je hem doorziet, of gaat over tot stille woede tactieken, of doet alsof hij jouw slachtoffer is geworden.

Maar woede duidt meestal op onderliggende machteloosheid, het gaat niet zoals je wil en je weet geen creatieve oplossingen te bedenken, dus doe je dit: woedend worden en daar op een van die vier manieren uiting aan geven. Het ego vindt dat de anderen en zelfs de hele wereld niet voldoen aan zijn eisen en wensen en valt aan. Het ego zal een ander ego of de egowereld nooit of te nimmer accepteren, altijd als vijand zien, vandaar de woede.

Leer vooral ook je eigen vormen van woede kennen en pak die aan. Pas als je kan zien dat elk mens uniek is en ieder mens het anders doet dan jij en dit oké is, kan woede afnemen. Pas als je verschillen in alles niet veroordeeld, kan je zonder woede leven. Pas als je accepteert dat niet alles zal gaan zoals jij dit wenst, kan je zonder woede leven.