<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<!-- generator="FeedCreator 1.7.2" -->
<rss version="2.0" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom">
    <channel>
        <atom:link href="https://www.reneemerkestijn.com/blog-van-impasse-naar-inspiratie.rss" rel="self" type="application/rss+xml" />
        <title>blog-van-impasse-naar-inspiratie</title>
        <description>blog-van-impasse-naar-inspiratie</description>
        <link>https://www.reneemerkestijn.com/blog-van-impasse-naar-inspiratie.php</link>
        <lastBuildDate>Sun, 15 Nov 2026 03:02:06 +0100</lastBuildDate>
        <generator>FeedCreator 1.7.2</generator>
        <item>
            <title>Hokjes en democratie</title>
            <link>https://www.reneemerkestijn.com/blog-van-impasse-naar-inspiratie/hokjes-en-democratie</link>
            <description>&lt;p&gt;Tegenwoordig is de wereld zo gepolariseerd, dat mensen elkaar
bij zowat elke woord of elke zin, indelen op basis van twee polen. We zetten elkaar in twee
hokjes gevangen, meestal links of rechts. Bij elk hokje horen zeer bepaalde clusters
van standpunten, wat op conformisme binnen dat specifieke hokje duidt. Bij standpunt A horen ook B en
C. Bij standpunt X horen ook Y en Z. Maar die mengen zich niet meer.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;We praten amper met elkaar als we verschillen van visie ondervinden binnen onze groep; laat staan met mensen uit die andere groep. Het
wordt een tribaal gebeuren, onze clan en die andere clan. We hebben geen
respect meer voor andere meningen of de mensen achter die mening. We vragen
niet meer waarom iemand zo denkt, maar verklaren die ander meteen als fout, dom
of gek. We sluiten elkaar buiten. Dat patroon zie je ook gespiegeld worden in
de politiek. Onze leiders laten vaak zien wat er landelijk onder de mensen gebeurt. Dit patroon van uitsluiting ondermijnt dan ook de democratie.&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;Democratie is bedoeld als een praatmodel. Iedereen in de
maatschappij mag meepraten, ieder mens mag zijn stem gebruiken. Al zijn er totaal
verschillende meningen, je praat toch met elkaar. Net zolang tot je een weg hebt
gevonden waar iedereen zich in kan vinden, het zoeken naar overeenkomsten. Dat duurt
misschien lang, maar we kunnen nader tot elkaar komen. Dat doen en willen we
echter niet meer. De ene partij sluit gewoon de andere partij uit, weigert te
praten. En als we praten, dan zoeken we vooral verschillen en blijven in strijd steken.. &lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;Elke groep probeert het eigen meningenstelsel met uitsluiten
en aanvallen van die andere groep erdoor te krijgen; wat in wezen het recht van
de sterkste is. Het gaat niet meer om een gemeenschappelijk doel, maar wordt een
je zin doordrijven. Niet voor niets werkt de democratie niet meer, we praten
niet meer, maar proberen af te dwingen. En niemand wenst nog uit zijn
ogenschijnlijk veilige hokje te komen, behalve om een aanval op de andere groep
te doen.&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;Het is een goed en slecht verhaal geworden. Als moraal te
ver doorgedreven wordt naar een van de polen, de ene mening boven de andere wordt gesteld, kom je uiteindelijk terecht in een dictatuur, of het nu
een linkse of een rechtse is. Want als we de balans niet vinden, komen we altijd in een van de twee uitersten. En bij uitersten wil de ene alleen maar winnen van de ander en ontstaat er alleen maar strijd. Dan is niemand meer voor het gezamenlijk belang bezig, maar alleen voor
het eigen belang. Dan is de democratie tandeloos geworden, omdat we alleen nog maar onze tanden gebruiken om elkaar te bijten.&amp;nbsp;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;br&gt;</description>
            <pubDate>Thu, 12 Nov 2026 12:59:32 +0100</pubDate>
        </item>
        <item>
            <title>Aanhoudende spijt of schaamte</title>
            <link>https://www.reneemerkestijn.com/blog-van-impasse-naar-inspiratie/aanhoudende-spijt-of-schaamte-nov-11-2026-9-09-22-am-22</link>
            <description>&lt;p&gt;We doen allemaal wel eens dingen, waar we later spijt van
hebben of waarvoor we ons schamen. Ons zelfverwijt kan soms lang doorspelen in
ons eigen hoofd, of zelfs in ons gedrag. We gaan ons dan lange tijd voelen of
gedragen als een geslagen hondje, alleen zijn we het zelf die slaat. We zouden
het onze hond niet aandoen, een week na de fout die hond elke dag weer voor
hetzelfde te straffen, maar dat doen we wel onszelf aan.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;Waar spijt en schaamte voor dienen is je gaan realiseren dat
je het voortaan beter anders kan doen dan je deed. Je dient er wat van te
leren. Als dat eenmaal gebeurd is, kan je die spijt en schaamte in wezen
loslaten. Maar het kleine kindje in onszelf vindt dat lastig, die verwacht
eigenlijk altijd afkeuring of straf en keurt daarmee zichzelf af.&lt;span style=&quot;mso-spacerun:yes&quot;&gt;&amp;nbsp; &lt;/span&gt;Het wordt wel een innerlijke dialoog tussen
je kritische ouder en het aangepaste kind, vaak volgens de patronen die uit je
jeugd stammen. Bij alles wat je doet, hoor je die bestraffende stem. &lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;Als je daar last van hebt, onderzoek dan eens dat patroon.
Herken bijvoorbeeld dat je jezelf straft, zoals je ouders je wellicht straften.
En dat je je daarom voelt zoals je je wellicht als kind voelde. Los het
vervolgens op zoals de volwassene in jou het zou doen. &lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;Daar zit vaak nog een laag onder, namelijk, dat iets uit je
verleden je aanzette om precies dat te doen waarover je nu spijt hebt of je nu
schaamt. Misschien deed iemand nu je denken aan je ouders en ben je onbewust
met hen in strijd via de ander (projectie) gegaan in reactie daarop. Of
misschien leerde je misschien dat een bepaald ongewenst gedrag gewenst was, dat
je moet vechten om te overleven. Daar kan je nu spijt van hebben of je
voortdurend schamen over je gedrag.&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;Het gaat bij aanhoudende spijt of schaamte niet alleen om spijt
aan anderen te betuigen, maar vooral aan jezelf. Want in veel gevallen heb je
al spijt betuigd en heeft die ander het allang vergeten en vergeven, maar jijzelf
nog steeds niet. &lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;Wees daarom vooral eerlijk tegen jezelf, geef aan jezelf
eerlijk toe dat je iemand verkeerd hebt behandeld of dat je iets stoms hebt
gedaan. Vertel wat dit met je gevoelens doet. Hoe het kindje en de kritische
ouder in jezelf reageert. Doe dat hardop of schriftelijk. Maar blijf daar niet
in hangen.&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;Haal de volwassene in jou erbij, die je bijvoorbeeld zegt, ‘dat
was zeker niet handig, maar je bent een mens en een mens maakt fouten en daar
leer je van.&amp;nbsp;&lt;span style=&quot;mso-spacerun:yes&quot;&gt;&amp;nbsp;&lt;/span&gt;Noem dan wat je ervan hebt
geleerd en hoe je het anders gaat doen, desnoods vergezeld door een klein
ritueeltje over je nieuwe voornemens. &lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;Want gedrag veranderen begint bij het omzetten van geleerde
lessen in een nieuw voornemen en dit voornemen vervolgens gaan uitvoeren. Maak
het jezelf daarbij niet te moeilijk,&amp;nbsp; gun jezelf ook de tijd
om het nieuwe gedrag te oefenen en fouten te maken, zodat je niet opnieuw in spijt en schaamte
schiet als het een keer niet lukt. &lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;Schrijf bijvoorbeeld op een mooi versierd papier: ik besluit
dat ik voortaan …. &lt;span style=&quot;mso-spacerun:yes&quot;&gt;&amp;nbsp;&lt;/span&gt;doen/oefenen. (vul
hier je voornemen in).&lt;/p&gt;</description>
            <pubDate>Wed, 11 Nov 2026 09:12:54 +0100</pubDate>
        </item>
        <item>
            <title>Waarden die doorslaan</title>
            <link>https://www.reneemerkestijn.com/blog-van-impasse-naar-inspiratie/waarden-die-doorslaan</link>
            <description>&lt;p&gt;Waarden zijn belangrijk als je leeft met andere mensen. Het
is fijn als je ongeveer dezelfde waarden hebt of het met elkaar op de
belangrijkste waarden kan vinden. Het is lastig samenleven als de ene bijvoorbeeld
de waarde heeft om problemen vredig wil oplossen en de ander daarvoor geweld
wil gebruiken.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;Waarden kunnen naar twee kanten doorslaan. Waarden kunnen
ten eerste doorslaan naar veel te strenge normen, dan wordt het dwang. Waarden
kunnen ook doorslaan naar alles maar toestaan, dus grenzeloosheid. Waarden
hebben in wezen een bepaald bereik om effectief te zijn als levensrichting,
niet te streng, maar ook niet te vrij. &lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;In elke groep, een gezin, een gemeente, een religie, een
partij, een land, etc. bepaal je dus eerst je waarden en bepaal je ook de
grenzen die je daaraan wil stellen. In het algemeen doen mensen dit altijd,
maar niet altijd bewust. Hierdoor ontstaan conflicten, waarbij je zonder het te
beseffen een conflict hebt over waarden en grenzen. Om dit te vermijden zou je
er samen over kunnen praten. Het letterlijk benoemen als waarde. Bijv. ik vind
het belangrijk dat ik/we ….&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;Vraag je daarom eens af, wat waren of zijn de waarden van
mijn gezin, waar liggen de grenzen precies? Hetzelfde kan je doen voor je land,
je politieke partij of je religie: welke waarden gelden daar en waar liggen de
grenzen precies? Mag iedereen maar doen wat hij wil, is elk gedrag beperkt tot extreem
strenge normen, of liggen de waarden daar tussenin? &lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;/p&gt;&lt;br&gt;</description>
            <pubDate>Wed, 11 Nov 2026 09:07:32 +0100</pubDate>
        </item>
        <item>
            <title>Verschil overtuiging en politiek</title>
            <link>https://www.reneemerkestijn.com/blog-van-impasse-naar-inspiratie/verschil-overtuiging-en-politiek</link>
            <description>&lt;p&gt;De mens leeft naar zijn overtuigingen (normen en waarden,
idealen, geloof, moraal), die tot een bepaald gedrag zullen leiden. Het zijn de
richtlijnen waar de mens zélf naar leeft. Als hij zélf niet aan de richtlijn
voldoet op enig moment, zal hij zichzélf corrigeren in gedrag. Dus
overtuigingen hebben vooral met het individu zelf te maken. Men zoekt
gelijkgestemden wellicht, maar zal niet zozeer proberen andere mensen te
veranderen. Dat gebeurt als men politiek gaat bedrijven.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;Politiek wil andere mensen veranderen. Men zoekt niet alleen
gelijkgestemden, maar probeert ook andersdenkenden te veranderen. Men wil
andermans overtuigingen en hun gedrag aanpassen. Politiek zal hiertoe overredingskracht
en marketing gebruiken, maar soms ook leugens, dwang of zelfs geweld. Niet voor
niets heeft een staat, ofwel de politieke leiding, het geweldsmonopolie. Het is
de politieke leiding die politie en leger mag aansturen. Die mag
andersdenkenden aanvallen, of het nu om personen gaat of andere landen. Ofwel,
politiek streeft naar macht over anderen.&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;In die zin is ‘een politieke overtuiging hebben’ een rare
woordencombinatie. Je hebt een overtuiging voor jezelf, politiek is echter
gericht op macht over een ander. &lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;Mensen worden steeds ‘politieker’ de laatste jaren. Niet
voor niets ontstaat er zoveel polarisatie en strijd. Want iemand die sterk
politiek denkt, probeert altijd maar weer die ander te veranderen, in plaats
van de ander naar de eigen overtuigingen te laten leven. En het lastige is, als
dat soort mensen aan de macht komt, mogen ze als ze ‘gewonnen hebben’ ook
letterlijk geweld gaan gebruiken tegen mensen die anders denken. Zo ontstaan
dictaturen en oorlogen. &lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;Een andere lastige is. Mensen die vanuit overtuigingen
leven, willen nog wel kijken of ze zelf consequent leven, of ze zich eraan
houden, durven ook over vergissingen te spreken. Politiek gerichte mensen
kijken vaak zo sterk naar anderen, dat ze hun eigen vergissingen niet kunnen
zien, of niet willen zien, wat we dan meestal hypocriet gedrag noemen. Niet
voor niets ziet men politici vaak als oneerlijk, dat heeft met hun andere
gerichtheid te maken. &lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;Probeer in de warboel van de wereld die dit geeft, te leven
naar je persoonlijke overtuigingen, zélf. Let er ook op waar jouw of andermans
overtuigingen omslaan in politieke houdingen, met alle nadelen van dien. Want
over overtuigingen kan je blijven praten, want bij overtuigingen ben je ook
eerlijk genoeg om eventuele fouten toe te geven. Maar politiek wil alleen dat
‘die ander’ verandert, dus dat geeft altijd strijd. &lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;p&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt;&lt;/p&gt;</description>
            <pubDate>Wed, 11 Nov 2026 09:05:20 +0100</pubDate>
        </item>
        <item>
            <title>Triggers en spiegels</title>
            <link>https://www.reneemerkestijn.com/blog-van-impasse-naar-inspiratie/triggers-en-spiegels</link>
            <description>&lt;p&gt;Soms kunnen we heftig reageren op zaken, op wat iemand zegt
of doet. We noemen dat getriggerd worden, met name als we iets niet prettig
vinden. Al kan je natuurlijk ook getriggerd worden door iets positiefs. In het algemeen
hebben we dan de neiging naar die ander te kijken en daar een oordeel over uit
te spreken over de ander. Soms een negatief oordeel op onszelf, want we gaan in wezen vergelijkingen aan.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;Het is interessant om eens te onderzoeken waarom je zo
heftig reageert. Vaak wordt er iets gespiegeld van jezelf wat je zelf niet zo
leuk vindt aan jezelf. Dat kan iets zijn wat je zelf ook doet, maar niet van jezelf ziet.
Maar het kan ook het tegenovergestelde zijn.&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;Als voorbeeld, je wordt getriggerd door iemand die in jouw
ogen lui is. Het kan best zijn dat je zelf ook luie trekken hebt, maar je dit
niet realiseert, of misschien wel ziet maar ontkent. Je kan echter ook een workaholic zijn. Dan is die ander niet lui, maar gun je jezelf nooit
eens rust, dus ben je eigenlijk het tegenovergestelde en benoemt dan relaxt gedrag als lui gedrag. De les zit eigenlijk
altijd in het centrum, niet te veel en ook niet te weinig relaxen.&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;Hoe dan ook, een trigger, een sterke emotie, duidt vaak op
verborgen zaken, je kijkt dan even in een spiegel. &lt;span style=&quot;mso-spacerun:yes&quot;&gt;&amp;nbsp;&lt;/span&gt;Dus waar word je door getriggerd? Waar ben je
soms precies hetzelfde? Waar ben je juist precies het tegenovergestelde.&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;Maar denk ook eens aan het triggeren en spiegelen van
positieve zaken. Als voorbeeld, je vindt iemand altijd zo makkelijk praten over
koetjes en kalfjes om contact te maken. Kijk dan eens waar je zelf lekker makkelijk
over koetjes en kalfjes praat, of dit juist vermijdt. De les zit hier ook in
het centrum, praten over koetjes en kalfjes kan een goede manier zijn om
contact te maken, maar alleen maar over koetjes en kalfjes praten, belemmert
het werkelijke contact vaak weer. &lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;Besluit dat midden te vinden. In bovenstaande voorbeelden: niet te veel relaxen, maar
ook niet te weinig. Niet te veel over koetjes en kalfjes praten, maar ook niet te
weinig. Zie van alle getriggerde aspecten de waarde ervan in verschillende omstandigheden.&amp;nbsp;&lt;/p&gt;</description>
            <pubDate>Mon, 26 Oct 2026 12:34:33 +0100</pubDate>
        </item>
        <item>
            <title>Aanhoudende spijt of schaamte</title>
            <link>https://www.reneemerkestijn.com/blog-van-impasse-naar-inspiratie/aanhoudende-spijt-of-schaamte</link>
            <description>&lt;p&gt;We doen allemaal wel eens dingen waar we later spijt van
hebben of waarvoor we ons schamen. Ons zelfverwijt kan soms lang doorspelen in
ons eigen hoofd, of zelfs in ons gedrag. We gaan ons dan lange tijd voelen of gedragen
als een geslagen hondje, alleen zijn we het zelf die slaat. We zouden het onze
hond niet aandoen, een week na de fout die hond elke dag weer voor hetzelfde te
straffen, maar dat doen we wel onszelf aan.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;Waar spijt en schaamte voor dienen is je gaan realiseren dat
je het voortaan beter anders kan doen dan je deed. Je dient er wat van te
leren. Als dat eenmaal gebeurd is, kan je die spijt en schaamte in wezen
loslaten. Maar het kleine kindje in onszelf vindt dat lastig, die verwacht
eigenlijk altijd afkeuring of straf en keurt daarmee zichzelf af. &lt;span style=&quot;mso-spacerun:yes&quot;&gt;&amp;nbsp;&lt;/span&gt;Het wordt een innerlijke dialoog tussen je
kritische ouder en het aangepaste kind, vaak volgens de patronen die uit je
jeugd stammen.&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;Als je daar last van hebt, onderzoek dan eens dat patroon.
Herken bijvoorbeeld dat je jezelf straft of verwijten maakt, zoals je ouders dat wellicht deden.
En dat je je daarom voelt zoals je je wellicht als kind voelde. Daar zit vaak nog een
laag onder, namelijk, dat iets uit je verleden dat je aanzette om precies dat te
gaan doen waarover je nu spijt hebt of je nu schaamt. Stomme dingen doen kan
soms ook een reden vinden in je verleden. Misschien deed iemand nu je denken
aan je ouders en ben je onbewust met hen in strijd gegaan in reactie daarop. Los het vervolgens op zoals de volwassene in jou het zou doen. Maar hoe doe je dat dan?&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;Het gaat bij aanhoudende spijt of schaamte niet zozeer om
die spijt aan anderen te betuigen, maar vooral aan jezelf. Want in veel gevallen heb
je die ander al gesproken en heeft de ander het allang vergeten en vergeven. Wees daarom vooral
eerlijk tegen jezelf, geef bijvoorbeeld toe dat je iemand verkeerd hebt
behandeld of dat je iets stoms hebt gedaan. Vertel wat dit met je gevoelens
doet. Hoe het kindje en de kritische ouder in jezelf reageert. Doe dat hardop
of schriftelijk. &lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;Haal vervolgens de volwassene erbij, die je zegt, dat was
zeker niet handig, maar je bent een mens en een mens maakt fouten en daar leer
je van. Noem dan wat je ervan hebt geleerd en hoe je het anders gaat doen,
desnoods vergezeld door een klein ritueeltje over je nieuwe voornemens. Want nieuw gedrag veranderen begint bij het omzetten van geleerde lessen in een nieuw
voornemen en dit voornemen vervolgens uitvoeren. Schrijf bijvoorbeeld op een
mooi versierd papier: ik besluit dat ik voortaan …. (vul hier je voornemen
in). En vier ook je overwinningen. Als je merkt dat je het in gelijksoortige situaties beter aanpakt, wees dan ook trots op jezelf, erken dat je veranderd bent.&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;br&gt;&lt;/p&gt;</description>
            <pubDate>Fri, 23 Oct 2026 07:16:41 +0100</pubDate>
        </item>
        <item>
            <title>Recht en vergeving</title>
            <link>https://www.reneemerkestijn.com/blog-van-impasse-naar-inspiratie/recht-en-vergeving</link>
            <description>&lt;p&gt;In deze wereld heb je sterke meningen over het beëindigen van
de conflicten, we kennen vaak twee manieren.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;We proberen het conflict via recht, gerechtigheid,
rechtvaardigheid te beëindigen. Wat in wezen eerst het bepalen van de schuld vraagt.
Dit is mensen indelen in de goeden en de slechten, de daders en de slachtoffers.
En vervolgens willen we&amp;nbsp; de slechten bestraffen en de slachtoffers vergoeden.
En daarmee zou het conflict dan beslecht moeten zijn. Probleem is, schuld is enerzijds
altijd complex, anderzijds, niemand denkt er hetzelfde over. Zelfs rechters
verschillen vaak van mening. Daarbij, als de uitspraken niet aanvaard worden
door beide partijen, gaat het conflict gewoon door. Kijk maar naar de duizenden
pogingen om vrede te verkrijgen in families, relaties en op het wereldtoneel.
Het is een welhaast onmogelijke opgave, hoe hard we het ook proberen. &lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;Conflicten kan je ook zien als een manier waarop het ego
iets probeert te winnen van een ander. Of het nu het eigen gelijk is, land is,
geld is, macht is, aanzien is, maakt niet uit. Het ego denkt in winst en
verlies. Als het ene ego wil winnen, schaadt hij liefst de ander, waarbij het
ego van die ander in verweer komt. Conflicten zijn altijd gevechten tussen twee
of meerdere ego’s, in het groot en in het klein. Ofwel, we leven in een wereld
waarin ego’s voortdurend worden geactiveerd. En slechts zelden is het ego tevreden met
wat men via recht probeert te herstellen. Het ego deelt nu eenmaal alles in
goed of slecht in, ook het recht is op juist die indeling gebaseerd. Zolang
we vooral vanuit het ego redeneren, zal het goed en slecht verhaal blijven
overheersen en telkens weer conflicten geven.&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;Vergeving is een heel ander principe. Vergeven kunnen we pas
als we het ego aan de kant zetten met zijn verhalen over conflict, schuld, goed
en slecht, straffen van daders en vergoeden van slachtoffers. Dat recht kan gewoon blijven bestaan in zijn gebrekkigheid, maar besef dat wij als mensen vaak in het ego vastzitten en dan eigenlijk niet recht kunnen bepalen. We overzien nooit het geheel, neigen almaar weer naar partijdigheid. Conflicten laaien ook steeds opnieuw op in de wereld, hoe rechtvaardig we ook denken te zijn.&lt;br&gt;&lt;br&gt;Vergeven kan altijd, is niet afhankelijk of er wel of geen sprake is van recht, gerechtigheid of rechtvaardigheid; soms kan er ook niet eens recht worden gesproken. De vraag is, wat brengt
vergeving je wat recht je niet altijd brengt. Vergeving brengt het ego conflict in je eigen hoofd en
in je wereld tot rust, brengt vrede. Het betekent niet dat je de fouten van mensen
goedkeurt, maar het betekent dat je het besluit neemt hoe dan ook in vrede te willen leven.
Je kan vanuit vergeving gaan aanvaarden dat de wereld wellicht nooit vrede zal vinden omdat het ego
overheerst. Maar jij kan in die ego wereld van conflict wel vrede vinden, of er nu wel of geen recht wordt gesproken naar je mening. Het is geen makkelijke weg, omdat het een innerlijke weg is, waarbij je ziel belangrijker is dan je ego. Recht is een uiterlijke weg, dus maakt je afhankelijk van je eigen en andermans ego.&amp;nbsp;&lt;/p&gt;</description>
            <pubDate>Sat, 10 Oct 2026 10:14:34 +0100</pubDate>
        </item>
        <item>
            <title>Je lelijke kantjes als kracht</title>
            <link>https://www.reneemerkestijn.com/blog-van-impasse-naar-inspiratie/je-lelijke-kantjes-als-kracht</link>
            <description>&lt;p&gt;De meeste mensen hebben moeite met hun niet al te
liefdevolle kantjes. Meestal doen we net of we die nare kanten niet hebben; menen
zelfs dat alleen andere mensen die hebben. Daar hebben we onze mond vaak vol
van, die lelijke, foute, slechte kantjes van anderen.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;En als het een keer niet meer te ontkennen valt, dan
verzinnen we daar redenen voor. Het was trauma, we werden door een ander
getriggerd, die ander behandelde ons onrechtvaardig, we waren moe of ziek waren,
dus waren kortom ‘onszelf’ niet. Vrij vertaald, we waren ons perfecte, lieve
zelf niet. En hoe legitiem de redenen misschien ook waren in een bepaalde
situatie, het betekent simpelweg dat het niet zo liefdevolle ook in je zit. &lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;Je bent namelijk altijd jezelf, ook als je dat even niet zo
leuk vindt. We zijn namelijk niet alleen maar liefdevolle, deugdzame, altijd
vredige en aardige mensen, zoals we graag van onszelf denken. In onze meest
natuurlijke staat zijn we dat wellicht geweest, alleen we zijn daar vaak van
afgedwaald. In een wereld van dualiteit heb je nu eenmaal met twee kanten te
maken, ook de twee kanten van jezelf.&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;Ontkennen en doen alsof vooral anderen zo zijn, belemmeren
je in bewustzijn te groeien en in positieve zin te veranderen. Als je niet naar
je lelijke kanten durft te kijken, kan je die ook niet aanpakken. Sterker nog,
door het te onderdrukken en te projecteren, winnen onze nare kantjes vaak aan
kracht en komen er op de meest onverwachte manieren uit. Je staat steeds reactiever
in het leven en het kan gaan voelen alsof je op een moeras of bommenveld leeft.&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;Dat lelijke zelf dien je niet te ontkennen, maar te
accepteren als deel van jezelf en te integreren. Vaak heeft deze kant een
belangrijke functie en herbergt ook nog eens mooie kwaliteiten. Als je bijvoorbeeld
boos wordt uit zelfbescherming, is stoppen van boosheid het stoppen van
zelfbescherming. Je kan er beter een andere vorm voor&amp;nbsp; zoeken.
Als je nare fratsen uithaalt uit behoefte aan avontuur, kan je beter zoeken
naar een andere vorm om avontuurlijk te leven. Daarmee ga je ook heel nieuwe
kanten van jezelf ontdekken en ontwikkelen. Bij ontkenning en projectie stop je
dit proces.&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;Dus wees niet bang voor je lelijke kantjes. Zie ze als
verborgen krachten, als een uitnodiging aan jezelf om te groeien.&lt;/p&gt;</description>
            <pubDate>Mon, 28 Sep 2026 10:14:42 +0100</pubDate>
        </item>
        <item>
            <title>Verschil mening en overtuiging</title>
            <link>https://www.reneemerkestijn.com/blog-van-impasse-naar-inspiratie/verschil-mening-en-overtuiging</link>
            <description>&lt;p&gt;Als we polariseren, gaat het niet meer zozeer om een
mening, maar om onze identiteit, daarmee wordt een mening opeens een (persoonlijke) overtuiging.
We voelen ons als persoon bedreigd en gaan in de aanval en de verdediging. Het
gaat niet meer om de informatie of de inhoud, maar om wie je bent, of liever,
wie je denkt te zijn. Bij identificatie zeg je: ik bén dit, bij meningen zeg je
slechts ik dénk dit. Meningen kan je altijd wijzigen, zonder het als identiteitswinst
of -verlies te ervaren. Bij overtuigingen gebeurt dit wel.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;Naast die identiteitsbedreiging, komt er vaak de
onderliggende overtuiging bij dat je die ander kan overwinnen en daarmee diens identiteit
kan veranderen of onderuithalen. De winnaar voelt zich beter over zichzelf, de
verliezer slechter. Het levert de winnaar zelfbescherming, gelijk hebben en morele
superioriteit op. De verliezer ervaart verlies van bescherming, ongelijk hebben
en zich moreel inferieur voelen. Het wordt een slagveld, waarop er minstens
eentje moet sneuvelen. &lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;De winnaar denkt andermans mening en overtuigingen en identiteit
te hebben veranderd, maar na het geruzie verandert er op dat niveau helemaal niets,
niet bij de winnaar en niet bij de verliezer. De meningen en overtuigingen blijven hetzelfde. Alleen wordt er voor een tijdje het
zwijgen toegedaan, of wordt de verliezer tijdelijk of voor eeuwig tot zwijgen
gebracht. Alleen omdat iemand andere meningen als bedreiging opvatte.&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;Een mening is niet wie je bent, bepaalt je waarde nooit. Maar
als het een overtuiging wordt, je je ermee identificeert, voel je je onveilig
en denkt dat je in de aanval moet gaan.&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;Meningen horen te gaan over informatie en inhoud, niet over
identiteit, dus ook niet verward te worden met overtuigingen. Zonder die scheiding
van mening (informatie) en overtuiging (identiteit), ontstaan er steeds weer
problemen in onze gesprekken en relaties op elk niveau. Dat zien we dagelijks
in alle gesprekken op tv, op social media, in de politiek, in de wetenschap.
Het gaat helaas niet meer om meningen en informatie, maar over overtuigingen en
identificatie, waardoor er voortdurend strijd ontstaat.&lt;/p&gt;</description>
            <pubDate>Fri, 18 Sep 2026 11:50:33 +0100</pubDate>
        </item>
        <item>
            <title>Nederland afhankelijk land</title>
            <link>https://www.reneemerkestijn.com/blog-van-impasse-naar-inspiratie/nederland-afhankelijk-land</link>
            <description>&lt;p&gt;In Nederland zijn we vooral op diensten, overheid en handel
gericht qua inkomen, 77%, met daarin vooral lagere inkomsten. Dan hebben we nog
21,5 % industrie en 1,5% agrarisch, met allebei hogere inkomsten.&amp;nbsp;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;Het probleem is dat Nederland koos voor een grote
afhankelijkheid van import en handel. Bijna alles wat we nog maken is
afhankelijk van invoer van energie en grondstoffen en van productie in het buitenland. Dat betekent dat als het goed
gaat in de wereld, het goed gaat met ons. Als het slecht gaat in de wereld,
gaat het slecht met ons. Juist omdát we zo afhankelijk zijn.&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;We hebben de neiging te mopperen op verstoorders van de rust in de wereld, maar
het is in wezen een eigen keuze geweest om afhankelijk te zijn van de wereld. Want of de verstoorder nu een
bepaald land of leider is, of een grote overstroming, of een oorlog, we hebben
er juist als Nederland last van omdat we onszelf afhankelijk hebben gemaakt. Handel
en globalisme leken lang een zegen toen het goed ging. We geloofden naïef dat het zo zal blijven,
maar er zijn altijd ups en downs in de wereld. &lt;br&gt;&lt;br&gt;Nederland is vooral hierom afhankelijk:&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;ul&gt;&lt;li&gt;Onze industrie is
vooral verwerkingsindustrie, dus afhankelijk van import van grondstoffen.
Zonder import stopt de industriële sector. Veel bedrijven zijn aan het vertrekken,
nog eens versterkt door regels die het verwerken lastiger of duurder maken.&lt;/li&gt;&lt;li&gt;Onze agrarische
sector is afhankelijk van veevoer, energie en mest, anders kunnen ze geen
voedsel produceren en stopt de voedselvoorziening of wordt alles duurder. Veel
boeren stoppen al, mede door regels.&lt;/li&gt;&lt;li&gt;De handel is afhankelijk
van de groothandel, de detailhandel daar weer van. Als de invoer van producten
door de groothandel &lt;span style=&quot;mso-spacerun:yes&quot;&gt;&amp;nbsp;&lt;/span&gt;afneemt, krijgt de
detailhandel minder of wordt duurder. Dit geldt voor voedsel, kleding, huishoudelijke
artikelen, vervoer. &lt;/li&gt;&lt;li&gt;Dienstverleners zijn
voor hun producten en energie van al dat andere afhankelijk, daarmee dus ook
van de staat van de wereld. Dus de meeste werkenden zijn afhankelijk.&lt;/li&gt;&lt;li&gt;De overheid heeft alleen
inkomsten als de rest van het land inkomen heeft, zonder dat kan de overheid
niet bestaan en ook niet helpen in nood.&lt;/li&gt;&lt;/ul&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;









&lt;p&gt;We zijn eigenlijk gestopt met zelf productief te zijn, zelf
spullen te maken, zelf eten te maken, zelf te zorgen dat we de basismaterialen en grondstoffen ter beschikking hebben en houden, stoten het zelfs af zoals gas. We denken alles wel tijdig en goedkoop te kunnen verkrijgen. We zijn gestopt met de kennis en praktische vaardigheden
in eigen land bleven ontwikkelen, hebben het allemaal uitbesteed aan verre
landen. Bij onrust kunnen we de materialen niet meer krijgen. Zelf alles maken
lukt ook niet, omdat we de kennis en vaardigheden niet meer hebben, want met
name praktische vaardigheid gaat in ongeveer een generatie volledig verloren.&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;We kunnen&amp;nbsp; eens kijken waar we die afhankelijkheden als
land kunnen verminderen. Dat is ten eerste een politieke keuze, dus neem dit mee in je
keuzes. Bereid je ook op de ups en downs voor als je in Nederland woont. Zorg
dat je de grondstoffen en basisproducten ter beschikking houdt of zelf
produceert. Train praktische vaardigheden, want juist als een maatschappij
in de problemen komt, is daar extra behoefte aan, naast de basisproducten voor uitoefening ervan. Kies niet automatisch voor de grote en minder goed verdienende dienstensector of de overheid. Denk vooral aan de verdere toekomst, die door het wereldgebeuren niet altijd alleen maar rooskleurig
hoeft te zijn. Bereid je voor.&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;br&gt;</description>
            <pubDate>Thu, 17 Sep 2026 11:53:29 +0100</pubDate>
        </item>
    </channel>
</rss>
