Max Planck, de grondlegger van de kwantumfysica, zei eens: “Ik
beschouw bewustzijn als fundamenteel. Ik zie materie als voortkomend uit
bewustzijn. We kunnen niet voorbij het bewustzijn gaan. Alles waarover we
spreken, alles wat we als bestaand beschouwen, veronderstelt bewustzijn.” Hij
zei dat alle fysieke deeltjes, alle atomen, slechts expressies zijn van
bewustzijn. Dit is wat alle spirituele stromingen ons eigenlijk al eeuwen vertellen.
Er is bewustzijn waaruit alles voortkomt en alles wat eruit voortkomt is ook
weer deel van dat bewustzijn, expressie van dat bewustzijn. Wij zijn als mens een
expressie van bewustzijn én we geven zelf ook weer expressie aan bewustzijn,
net zoals elk atoom dat doet.
Als mens hebben we een ego gecreëerd, dat niet begrijpt dat
alles deel is van alles, maar zichzelf als afgescheiden ziet van alles, waarmee
angst ontstaat en oordeel. Wat je namelijk niet begrijpt, dat oordeel je, daar
ben je bang voor. En als je in angst en oordeel verkeert over dat wat je als
losstaand ziet van jouzelf, dan val je dat aan. In wezen vallen mensen zichzelf aan, want
alle bewustzijn is één, al zijn de expressies ervan heel verschillend.
Het ego probeert die verschillende expressies en vormen te
begrijpen en analyseren via verschillen, maar eigenlijk is er maar één ding dat
je hoeft te begrijpen, vanuit overeenkomst. Al die expressies zijn deel van en
geven uiting aan dat grote bewustzijn, daar hoef je dan ook niet bang voor te
zijn.
Als een simpele vergelijking, een longcel zal niets van een
hartcel begrijpen, die longcel die maar loopt te 'puffen' en een hartcel die maar
loopt te 'bonken'. Die twee begrijpen niets van elkaar, zoals individuele mensen elkaar
ook vaak niet begrijpen. Wat je wel kan weten, is dat die longcel én die hartcel
bijdragen aan het geheel van dat lichaam, al snap je niet altijd hoe. Wat je
dus wel kan weten, is dat elk mens aan het gehele bewustzijn waar je deel van
uitmaakt bijdraagt, al snap je niet altijd hoe.
