Renée Merkestijn

Innerlijke spirituele strijd is altijd een strijd tussen het ware zelf (ziel) en het egoïsche zelf. Je ware aard is liefdevol, maar het ego ontkent dit meteen. Het ego zal je altijd wijsmaken dat je niet liefdevol bent, zal je voortdurend schuldig verklaren aan van alles en nog wat, zal elke liefdevolle gedachte uitwissen, zal je hiermee doodsbang maken voor jezelf en je liefst tot emotionele razernij drijven.

Dat doet het ego niet alleen als het jezelf aangaat, maar ook andere mensen. Het ego gelooft dat de mens slecht is, omdat het ego liefde wil ontkennen, jouw ware aard wil ontkennen. Zo sterk zelfs, dat het ego een doodswens koestert op dieper niveau en daarmee de dood van jouzelf of van een ander nastreeft. Het ego maakt ons doodsbang voor onszelf en anderen. We geloven liefdeloos te zijn, dat onze ziel slecht moet zijn, zijn daarom doodsbang voor onszelf. Maar in wezen zijn we bang voor de liefde, bang voor onze ware aard, onze ziel, die het ego ons doet verbergen voor onszelf.

De strijd die in je geest plaatsvindt, is een strijd tussen liefde en de ontkenning van liefde. Als het ego wint, lijkt de liefde verloren en gaat je ziel naar je idee verloren. Maar liefde is je ware aard, dus kan niet verloren gaan, kan alleen verduisterd worden door het ego. Het ego maakt je iets wijs, vertelt je een leugen, als het je vertelt dat jij of andere mensen liefdeloos zijn.

Het risico is, dat we het ego wat voor onszelf proberen te verdoezelen, manieren vinden om het ego te verzwakken via omwegen. Het ego probeert vaak de positieve kanten van zichzelf te benadrukken, want af en toe ben je toch echt blij en gelukkig. Het ego maakt je wijs dat je goed én slecht bent. Soms lijkt dat ego goede kanten te hebben of lijkt in ieder geval niet altijd macht over je te hebben. Maar eens zal je dus de ontkenning van je liefdevolle aard in jezelf en in anderen onder ogen moeten zien. We ontwijken graag de duisternis in onszelf, omdat we niet begrijpen dat die duisternis onze liefde verbergt.

Uiteindelijk bereiken we allemaal het punt waarop we een definitieve keuze moeten maken, vaak dark night of the soul genoemd of doodsangst. Geloven we in onze ware en liefdevolle aard, of blijven we die ontkennen om daarmee het ego en diens duisternis en dood macht over onszelf  verlenen?

De dark night of the soul staat  voor deze diepe, innerlijke strijd wanneer je inziet dat je er niet langer omheen kan draaien en deze innerlijke tweedracht onder ogen hebt te zien. Het is de ultieme aanval van het ego op je ziel, het is een erop of eronder. Geloof je dat je ware aard liefde is, kies je voor je ziel, of geloof je dat het ego bent en blijf je je ware aard ontkennen en duisternis en dood ervaren in je geest?