Als mensen zich ongelukkig voelen, geen toekomst meer voor
zich zien, kunnen ze zich extreem gaan gedragen. Dat is een van de redenen. In
Nederland zien velen, zeker de jongeren, nog weinig toekomst, of ze nu
wel of niet in dit land geboren zijn. De
tijd dat als je maar hard genoeg studeerde en werkte je het als vanzelfsprekend
goed kreeg is voorbij. Vele mensen denken eerder dat het slechter zal worden dan beter.
Dit pessimisme kan leiden tot allerlei vormen van extremisme.
De NCTV noemt er een heleboel: rechts-extremisme, jihadisme, moslimextremisme,
links-extremisme, anti-overheidsextremisme, etc. De beloftes van een betere
toekomst worden niet meer waargemaakt, niet meer voor oude en niet voor nieuwe
Nederlanders. Dat maakt wanhopig en boos.
Extremisme is vaak (niet altijd natuurlijk) een uiting van
je ongelukkig en ongehoord voelen. Als die boze mensen vervolgens door overige
Nederlanders alleen beschuldigd worden, wordt het probleem alleen maar
groter. Dat beschuldigen zie je nu in de politiek en in de kranten. Er wordt
niet naar extremisme gekeken als een mogelijke uiting van gemis aan toekomst,
maar het extremisme zelf wordt als het probleem gezien. Politici willen gaan
die mensen hard aanpakken, in plaats van naar ze te luisteren en het
onderliggende probleem aan te pakken.
Je ziet ook dat mensen geneigd zijn soms de ene en soms de
andere groep als het probleem te zien. De ene mens zal zeggen dat de rechts-extremisten
het probleem zijn, de andere mens zal zeggen dat de moslimextremisten het
probleem zijn. Maar daarmee kijken ze niet meer naar de problemen die we
allemaal hebben in Nederland.
Op een of andere manier kunnen we niet meer zoals
vroeger onze problemen oplossen. Maar we kunnen wel eens proberen de onderliggende
oorzaken van extremisme te benoemen en die op te lossen: mensen willen graag
een toekomst zien. Dus hoe ga je ieder mens in Nederland een toekomst bieden?
