Het ego voelt zich altijd tekortgedaan en bedreigd. Altijd! Daar
wil hij wat aan doen en kiest daarvoor de aanval. Dat kan verbaal geweld zijn, economisch geweld en fysiek geweld zijn. En de rechtvaardiging is altijd, die ander deed me tekort of die
ander bedreigde me, dus mag ik dat ook met die ander doen. Het is een
cirkelredenering, dus blijft het geweld altijd doorgaan, totdat je de valse redenaties
afstopt met logica.
Vaak ziet het ego zichzelf ook als de held, die strijdt voor
rechtvaardigheid. Ik schakel de slechteriken uit. Dat het ego dan precies
hetzelfde doet als hij de slechteriken verwijt, ziet het ego niet. Het ego ziet
helden, dat zal een linksextremist van zichzelf vinden, een rechtsextremist van
zichzelf vinden, of de politicus of politieagent van zichzelf vinden, zodra ze
verbaal of economisch of fysiek geweld gebruiken tegen andere mensen.
Het trieste is, in de wereld zullen altijd weer ego’s met ego’s
vechten. Want het ego ziet geweld als een oplossing, maar ziet niet dan veel problemen ingebeeld zijn, omdat hij in zijn diepgewortelde
angsten gelooft. Paranoia is een ego-kenmerk, het ego ziet overal gevaar. De
ene keer zal het ego zijn paranoia op een persoon richten, de andere keer op
een groep personen, een land, een cultuur, dat maakt niet uit. Iemand moet de
vijand worden, om het ego zijn gewelddadige gang te laten gaan.
Het ego projecteert zijn angsten graag op de
buitenwereld als vijandschap. Hangt deze aan bepaalde kenmerken, uiterlijke, culturele,
religieuze kenmerken van de ander, dat vormt voor hem de rechtvaardiging.
Het zien van het ego gedoe kan het ego in jou oproepen. Je
ziet het geweld van een bepaald mens, groepen, landen, culturen en je voelt je meteen
gerechtvaardigd ook in de aanval te gaan, verbaal of economisch of fysiek. Dan doe je dus
hetzelfde als jij de ander verwijt.
Probeer de cirkelredenering van het ego in jezelf te voorkomen. Als je
vrede in de wereld zoekt, dien je eerst vrede in jezelf te bewerkstelligen.
