Tegenwoordig is de wereld zo gepolariseerd, dat mensen elkaar
bij zowat elke woord of elke zin, indelen op basis van twee polen. We zetten elkaar in twee
hokjes gevangen, meestal links of rechts. Bij elk hokje horen zeer bepaalde clusters
van standpunten, wat op conformisme binnen dat specifieke hokje duidt. Bij standpunt A horen ook B en
C. Bij standpunt X horen ook Y en Z. Maar die mengen zich niet meer.
We praten amper met elkaar als we verschillen van visie ondervinden binnen onze groep; laat staan met mensen uit die andere groep. Het
wordt een tribaal gebeuren, onze clan en die andere clan. We hebben geen
respect meer voor andere meningen of de mensen achter die mening. We vragen
niet meer waarom iemand zo denkt, maar verklaren die ander meteen als fout, dom
of gek. We sluiten elkaar buiten. Dat patroon zie je ook gespiegeld worden in
de politiek. Onze leiders laten vaak zien wat er landelijk onder de mensen gebeurt. Dit patroon van uitsluiting ondermijnt dan ook de democratie.
Democratie is bedoeld als een praatmodel. Iedereen in de
maatschappij mag meepraten, ieder mens mag zijn stem gebruiken. Al zijn er totaal
verschillende meningen, je praat toch met elkaar. Net zolang tot je een weg hebt
gevonden waar iedereen zich in kan vinden, het zoeken naar overeenkomsten. Dat duurt
misschien lang, maar we kunnen nader tot elkaar komen. Dat doen en willen we
echter niet meer. De ene partij sluit gewoon de andere partij uit, weigert te
praten. En als we praten, dan zoeken we vooral verschillen en blijven in strijd steken..
Elke groep probeert het eigen meningenstelsel met uitsluiten
en aanvallen van die andere groep erdoor te krijgen; wat in wezen het recht van
de sterkste is. Het gaat niet meer om een gemeenschappelijk doel, maar wordt een
je zin doordrijven. Niet voor niets werkt de democratie niet meer, we praten
niet meer, maar proberen af te dwingen. En niemand wenst nog uit zijn
ogenschijnlijk veilige hokje te komen, behalve om een aanval op de andere groep
te doen.
Het is een goed en slecht verhaal geworden. Als moraal te
ver doorgedreven wordt naar een van de polen, de ene mening boven de andere wordt gesteld, kom je uiteindelijk terecht in een dictatuur, of het nu
een linkse of een rechtse is. Want als we de balans niet vinden, komen we altijd in een van de twee uitersten. En bij uitersten wil de ene alleen maar winnen van de ander en ontstaat er alleen maar strijd. Dan is niemand meer voor het gezamenlijk belang bezig, maar alleen voor
het eigen belang. Dan is de democratie tandeloos geworden, omdat we alleen nog maar onze tanden gebruiken om elkaar te bijten.
