Lijden ontstaat als we datgene wat ons fysiek overkomt als
een aanval op onze geest, op onze identiteit, zien, als het lijkt alsof we een
offer brengen in ons leven. Dus ja, ieder mens, ook een HSP kan het gevoel
hebben dat hij lijdt. Maar lijden is gebaseerd op een manier van denken. De
wereld is op die manier van denken gebaseerd.
Veel HSPs vinden hun fysieke prikkelgevoeligheid, hun emotionele
intensiteit, hun diepgaande manier van werken niet prettig. Ze hebben ook het
idee dat andere mensen het beter hebben dan zij. Soms gepaard gaand met de
gedachte dat een van de twee mensentypes beter is, zijzelf of de anderen. Dit soort vergelijkingen versterkt het idee van lijden in je
geest.
We functioneren allemaal op een bepaalde manier en ieder
mens leeft naar zijn vermogens. Op het moment dat je denkt niet naar je volle
vermogen te leven in deze maatschappij, introduceer je lijden in je eigen
geest. Daarom vinden veel HSPs het leven zo moeilijk, ze leven op hun eigen manier,
maar denken tegelijk dat het niet goed genoeg is. Dan zoeken ze erkenning van
hun HSP zijn in de maatschappij, maar in wezen ontkennen ze zichzelf en
proberen erkenning via de buitenwereld te vinden. Of ze proberen juist weer te
leven zoals anderen. Beiden manieren veroorzaken het idee van lijden.
In wezen is elke vergelijking die je doet een aanval, of een
aanval op jezelf, of een aanval op de ander. Ware zelfkennis en vrede in jezelf
ervaren, vind je alleen in totale acceptatie van wie je bent en van wie de
ander is, zonder de ander te willen overtuigen van je identiteit. Je bent wie je bent en dient
daarmee te leven, daar is niets ergs aan, dat is wie je nu eenmaal bent. En
ieder mens is goed zoals hij is.
