We zijn gewend om alles wat we zien meteen te labelen als
goed of als slecht. Als we een meubel lelijk vinden, geeft dat onprettige
gevoelens. Die ontstaan niet door dat meubel, maar door ons eigen label. Dan willen we dat meubel niet meer.
We doen hetzelfde met mensen. Als we die mens als lelijk of
onaardig labelen, voelen we ons naar. We reageren niet negatief op die mens, maar
op ons eigen label. Maar we beweren dat die mens zorgt dat we ons naar voelen,
al is het ons label dat ons rot doet voelen. Dan moet die mens maar weg.
Wat we niet in de gaten hebben, is dat we ons met een labels hele delen van het universum afsluiten. De mens die je labelt als slecht,
daar wil je geen relatie mee aangaan, je wil je er niet meer verbinden. Dan zal je nooit liefde of kennis met die
persoon kunnen delen. Dus je beperkt je eigen mogelijkheden, je kennis en je liefde.
Dat labelen leidt niet alleen tot uitsluiting, maar vaak tot
aanval, want als we iemand slecht vinden, vinden we vaak ook dat we die ander
mogen aanvallen. In wezen zeg je daarmee dat jij de heerser van het universum bent en
mag bepalen wie wel en niet in dat universum mag blijven.
Je denkt met je labels te heersen, maar je doet jezelf tekort.
Want stel dat mensen een man als Stephen Hawking hadden gelabeld als invalide en
daarmee onprettig: dan was zijn kennis voor ons allemaal verloren gegaan. Stel dat je een liefdevol
mens in jouw buurt labelt als te oud, dan zou vriendschap, liefde en plezier
met die persoon voor jou verloren zijn gegaan.
Je labels kunnen je het idee geven dat er te weinig liefde en kennis is in dit universum. Mensen klagen dat er te weinig liefde of kennis is, maar ze sluiten zich er zelf voor af. Dus probeer eens naar de wereld te kijken zonder labels.
