Renée Merkestijn

We hebben heel lang maatschappelijke denkwijzen en systemen gehad, waarvan men beweerde dat die ons welvaart en daarmee geluk zouden brengen voor iedereen. Inmiddels komen we erachter dat die ons niet brengen wat we hoopten, maar het is lastig om uit de oude denkwijzen te komen. We zijn geneigd de systemen de schuld te geven van alle problemen en niet de manier van denken daarachter, een denken dat vooral op het ego is gebaseerd. Dus als we echt iets willen veranderen, dienen we dat ego los te laten en dat valt voor de meeste mensen niet mee, vaak herkennen we het ego niet eens meer omdat we gewend zijn vanuit het ego te redeneren en te leven.

Het ego is uiterlijk gericht, wil winnen ten koste van anderen. Al wil het ego de verliezers vaak wel een klein beetje helpen om zichzelf niet als puur egoïstisch te zien. Daarom worden de ware intenties vaak verborgen en wordt er slechts tijdelijke hulp geboden. Maar de verliezers willen ook winnen en zoeken systemen die hen helpen, die de winst verdelen, de winnaars moeten wat afstaan aan de verliezers. Het ego kan niet uit zichzelf liefdevol besluiten, dus dient zogezegd aan een systeem te gehoorzamen.

Oude systemen als globalisme, nationalisme, kapitalisme, houden zich bezig met hoe kunnen we winnaar worden in de wereld. Socialisme, communisme en democratie meer met hoe verdelen we de gemaakte winsten.  Ze houden het egoïsche denksysteem vaak onbedoeld in stand. Het ego kan geen systeem bedenken dat zowel liefdevol is voor ieder mens en tegelijkertijd ieder mens vrijheid biedt.

·         Bij globalisme besteden rijke landen productie uit aan goedkope landen om daar zelf voordeel van te hebben. Die rijke landen zeggen graag die armere landen te helpen. Zodra er een crisis komt is er een probleem voor de rijke landen, die hebben opeens niets meer. De arme landen worden de rijke landen, dan keert het om.

·         Nationalisme probeert zelfvoorzienend te zijn, wat op zich geen probleem is, maar men probeert het eigen land te bevoordelen en andere landen te benadelen, al beweert men dat elk land voordeel kan krijgen. Dan is het ene land weer rijk, dan weer het andere land.

·         Kapitalisme draait allemaal om winst en verlies, dus is per definitie een systeem van winnen of verliezen. Doe je het een tijdje goed, win je, zo niet dan verlies je.

·         Socialisme houdt vaak één van die drie systemen in stand, maar probeert de winst van de winnaars deels aan de verliezers te geven. Maar het blijft nog steeds om winnen en verliezen te gaan. En met het verdelen gaat ook nogal eens wat mis, krijgt de ene meer dan de ander.

·         Communisme kiest ook één van bovenstaande systemen, maar alle winsten gaan naar de overheid, die vervolgens bepaalt wie wat mag doen en hoeveel iemand mag hebben. Hier is de overheid meestal de winnaar en de sommige delen van de bevolking winnaar en anderen niet.

·         Democratie onderkent het probleem van winnaars en verliezers. Men probeert gezamenlijk te bepalen of men voor globalisme, nationalisme of kapitalisme kiest en of men qua herverdeling een socialistisch of communistisch model hanteert en wat dan precies een eerlijke verdeling is. Maar ook hier zijn sommige groepen de winnaars en anderen de verliezers, vooral mensen die het systeem goed hanteren winnen van anderen.

Dus het probleem is ons ego-idee van winnen en verliezen. Dat kan alleen maar bestaan als je de ene mens meer waarde en keuzevrijheid toekent dan een ander mens en een systeem handhaaft dat die verschillen in stand houdt. Dus een beter systeem verzinnen is pas mogelijk als we ons volledig doordrongen weten van de waarde en de vrijheid van ieder mens.