Een van de lastigste dilemma’s is te bepalen wat jij of anderen
werkelijk nodig hebben. Het ego in ons denkt nooit genoeg te hebben. Zelfs al
geef je iemand een miljoen, dan is het voor het ego niet genoeg. Zelfs al geven
100 mensen je aandacht, dan is het voor het ego niet genoeg. Het ego in ons
probeert een innerlijke leegte te vullen met iets buiten zichzelf en dat zal
dus nooit lukken. Het ego zegt van alles nodig te hebben, maar heeft het meeste
niet echt nodig.
Het ego geeft onvrede en boosheid, brengt gevoelens van
slachtofferschap voort, want het ego wil vanuit gemis altijd meer ontvangen dan geven. Alle
werkelijke tekorten in de wereld ontstaan, omdat ego’s meer willen hebben dan
de rest van de mensen, omdat ze nooit genoeg denken te hebben. Als je het
egodenken loslaat, meer vanuit liefde gaat leven, verdwijnt dat voortdurende gevoel
van leegte, gemis en tekort in jezelf.
Vanuit liefde kan je ook beter het verschil zien tussen wat andere
mensen werkelijk nodig hebben en wat ze vanuit het ego zeggen nodig te hebben. Je
vraagt alleen hulp als je werkelijk hulp nodig hebt. Je geeft alleen hulp als
mensen werkelijk hulp nodig hebben. Je
gaat niet meer in op de hulproep van het ego dat eeuwig en altijd te kort zal
hebben, hoeveel hulp je ook geeft of krijgt. Je gaat uit van liefde, van werkelijke behoeften.
Liefde wil delen, maar liefde is daar wel wijs in. Geef niet weg
als je zelf een werkelijk tekort hebt. Probeer evenmin meer te ontvangen dan je
werkelijk nodig hebt. Maak verschil tussen wat je werkelijk nodig hebt en wat
het ego nodig denkt te hebben.
