Renée Merkestijn

De term economie stond ooit voor het gezamenlijke huishouden. Nu staat het nog alleen voor geldproductie. Wat ze bedoelen met ‘instorten van de economie’ is dat de geldproductie instort, maar met het huishouden kan het dan soms juist prima gaan. Als voorbeelden:

Als iedereen 100% gezond zou zijn, stortte de ‘economie’ in. Dan heb je geen doktoren, verplegers, ziekenhuizen, verzorgenden nodig. Wij zijn heerlijk gezond, maar dat is slecht voor de geldproductie.

Als we allemaal zelfvoorzienend werden, stortte de ‘economie’ ook in, want dan kochten we minder in de winkels. Niet het huishouden stort in, daar gaat het juist prima mee, maar de geldproductie stort in.

Mensen die de wereld draaiende houden, krijgen amper geld of werken als vrijwilliger. Ze worden niet tot de economie gerekend, ze dragen niet bij aan de geldproductie. Maar we weten dat als ze stoppen, dat het een zooitje wordt. Als we onzinwerk doen daarentegen, produceren we veel geld, maar is het allemaal gebakken lucht en het verbetert het gezamenlijke huishouden niet. Integendeel.

Het wordt tijd dat we anders naar economie gaan kijken, dus niet alleen geldproductie als definitie en daarmee als norm nemen. Want als je een term verkeerd definieert, ga je ook verkeerd naar de wereld kijken en verkeerd handelen. Dan stel je je prioriteiten niet meer goed.

Onze economie in de zin van gezamenlijk huishouden is slecht geworden, juist omdat we economie als geldproductie blijven definiëren en niet meer goed voor onszelf zorgen. 

De vraag ‘wie ben je’ is de vraag naar je identiteit. We beantwoorden het meestal met ‘ik ben dit’ waarbij men anderen als anders ziet, als ‘dat’. We identificeren ons met dat stukje van onszelf. Ik ben vrouw (dus anders dan mannen), ik ben HSP (dus anders dan andere mensen), ik ben mens (dus anders dan de dieren), etc. Identiteit is hiermee verbonden met uitsluiting van anderen, uitsluiting van 'dat'.

Identiteit spiritueel gezien is een ‘ik ben’. En dat 'ik ben' geldt voor alles en iedereen. Alles wat bestaat IS. Een vrouw is, een HSP is, een mens is, een dier is. Identitieit is hier verbonden met het insluiten van alles wat bestaat. Alles is. Dus dan maakt het ‘dit of dat’ niet meer uit. Dan hecht je daar geen waarde meer aan, dan laat je kortom het verdelen los.

Het ‘ik ben dit’ kan zich oneindig differentiëren. Dat geeft steeds meer uitsluiting van anderen, al wordt vaak beweerd dat het om insluiting gaat. Genderidentificatie kent steeds meer verdelingen om anders te kunnen zijn dan anderen. De psychische onderverdelingen zoals in HSP, autisme, introvert e.d. doen dit net zo goed.  Je ziet een uitbreiding van termen. We zeggen dat we al die verschillende mensen willen insluiten, maar doen door het verdelen ongemerkt het tegenovergestelde.

Probeer daarom eens te kijken naar wie je werkelijk bent, een ‘ik ben’. Probeer die ander ook eens te zien als eveneens een 'ik ben'. 

 

Van oorsprong was geld een ruilmiddel. Geld drukt een hoeveelheid energie uit. Je werkte hard, kreeg daar geld voor, ofwel ruilde energie. Als je producten ruilde, ruilde je de vruchten van jouw arbeid tegen de vruchten van andermans arbeid, energie voor energie. Geld is gestolde energie. De werkelijke waarde van geld is de hoeveelheid energie die je erin hebt gestoken.

In het huidige systeem gebeurt er iets anders. Een bank kan sinds de jaren tachtig geld uit het niets scheppen via leningen, zonder er energie in te steken. De bank schrijft een briefje uit met ‘jij hebt nu een miljoen’. Jij blij, want je hebt nu een miljoen zonder hier veel voor te hebben moeten doen. De bank ook blij, want door die notitie heeft hij een miljoen erbij, zonder er veel voor te doen. Maar er heeft geen werkelijke energie-uitwisseling plaatsgevonden. Hiermee verliest geld zijn werkelijke waarde in energie.

Het punt is, je moet dat miljoen wel terugbetalen, dus moet daar energie in steken. Hoe? Door te werken voor je geld, om je schuld terug te betalen. Of door dingen die je had te verkopen om je schuld terug te betalen. De bank en jij nemen eigenlijk allebei een voorschot op JOUW energie. Jij bent degene die er uiteindelijk energie in steekt, niet de bank.

Dat was anders toen de banken nog werkelijk geld hadden, goudvoorraad. Toen was het een daadwerkelijk ruilen van hun energie tegen jouw energie. Nu kopen ze jouw toekomstige energie. Je hebt beloofd een bepaald aantal jaren voor hun te werken, hun jouw energie te geven. 

Overheden lenen ook geld van banken, terwijl dit geld er niet is. Zij beloven de banken dat hun burgers energie zullen inzetten om de banken dat geld terug te betalen. Ze hebben namens jou beloofd dat jij voor de banken zal werken. Die energie innen ze via belastingen en dragen dit vervolgens aan de banken af.

Het zou goed zijn om de goudstandaard weer terug in te voeren, de energie concreet weer aanwezig te laten zijn. Dan is er sprake van een werkelijke ruil van energie. Dan loop je evenmin het  risico dat je spaargeld, ofwel de vruchten van jouw energie, opeens kwijtraakt. Een bank heeft officieel jouw energie in beheer, maar kan het niet meer teruggeven als jij erom vraagt. Dan heb je jaren voor niets gewerkt.

Ook inflatie laat dit patroon zien, inflatie ontstaan door ongedekt geld te scheppen door banken, ofwel er staat geen werkelijke energie tegenover. Als je 100 euro hebt, staat dit zeg maar voor 100 eenheden van jouw energie. Maar na een jaar krijg je er door deze inflatie slechts 80 eenheden voor terug Terwijl de banken jouw energie wel in de tussentijd konden gebruiken en uitgeven. Dus in wezen wordt energie gestolen. 

 

Liefde is de inhoud, de uitingen daarvan zijn vorm. De meeste mensen verwarren inhoud en vorm. “Hij houdt van me, want hij doet dit en dat.” De vorm zegt niets over de inhoud. Want iemand kan aardig doen omdat hij van je houdt. Iemand kan ook aardig doen en niets om je geven. Dus de inhoud kan je nooit leren kennen via de vorm.

Dit niet weten maakt onzeker en kan zorgen dat je zekerheid gaat zoeken in de vorm. Dan ga je eisen stellen aan de ander, bewijzen vragen van iemands liefde, ook weer in de vorm. Het probleem is, als die persoon dat doet, weet je nog steeds niet of dit uit liefde is, want je kunt de inhoud niet via de vorm kennen.

Het hele idee van opoffering is op dit principe gebaseerd. Als iemand zich opoffert voor je, dan meen je via de vorm de inhoud liefde te herkennen. Als je onzeker bent, wil je graag een relatie van voortdurende opoffering. Maar dit betekent dat de ander steeds minder zichzelf mag zijn. Die moet bezig zijn jou zijn liefde te bewijzen. En jij moet bezig hem de liefde te bewijzen. De vorm is belangrijker geworden dan de inhoud, maar opoffering knabbelt aan de inhoud en eindigt uiteindelijk altijd in wederzijds verwijt: “je houdt niet van me.” Maar zelfs dat kan je niet weten.

Liefde is inhoud. Die kan alleen geweten worden in jezelf.

Wat zit er psychologisch gezien achter de verharding in de maatschappelijke discussies?

Momenteel is alles maatschappelijk aan het verharden, wordt steeds meer ‘dwangtaal’ gebruikt, zelfs gewoon op televisie en in de krant. Ik las een column waarin boeren werden weggezet als terrorist in drie verschillende taalvarianten. Op televisie gebruikte een minister de dwangwoorden weigeren, zwichten, stoppen, terroriseren, intimideren, illegale acties. In plaats van gewoon te zeggen dat je een bepaalde mening hebt en erover wilt praten, wordt dwangtaal gebezigd en wordt er zelfs gedreigd en gescholden. Dan zeg je in wezen, ik wil mijn gelijk hebben.

Mensen die dwangtaal gebruiken, stappen psychologisch gezien in de positie van de ‘kritische ouder’ en roepen  daarmee in andere mensen de posities van ‘aangepast kind’ of ‘rebels kind’ op. Je hebt te maken met een ongelijkwaardige relatie, waarbij de ene de ander als mindere ziet en probeert te overheersen. Het wordt door die ander ervaren als een ‘boze papa’  Het risico is dat die ander als een kind gaat reageren. Het  aangepaste kind wordt bang en past zich aan papa aan en doet dingen die hij niet wilt. Het rebelse kind gaat tegen papa in en wordt ook boos, dan gaat papa nog harder tekeer. Beiden komen in een stressreactie, met angsten en boosheden. Dit komt dus nooit goed.

Een ongelijkwaardige relatie waarin genoemde ouder-kind posities overheersen, de 'volwassen positie' verloren gaat,  leidt nooit tot werkelijke oplossingen en leidt altijd tot meer en meer stress en strijd. In elk ‘debat’ is het van belang dat je bij jezelf nagaat of je wilt dwingen of je gedwongen voelt. In dat geval zit je in een ouder-kind verhouding en niet in een volwassen relatie. Dan voelt de ene zich beter dan de ander. Pas als je daar uit kunt stappen, is volwassen overleg mogelijk.

Tot het begin van de Middeleeuwen was Nederland bedekt door uitgebreide loofbossen. Door het toedoen van de mens was in de 19^e eeuw alle bos gekapt. Er ontstond kale grond en heide.

De natuur ontwikkelt zich altijd in één richting, van kale grond, naar heide, naar struiken, naar dennenhout op arme grond naar loofhout op de rijker geworden grond. Dit is een natuurlijk proces. Na een zware storm is de grond kaal, de natuur herstelt en wordt uiteindelijk een loofbos. 

Je kunt natuur niet definiëren als één bepaald landschap, want de natuur is altijd in ontwikkeling. Mensen willen de natuur ‘beheersen’, waarbij eigenbelang voorop staat. De dennenbossen die werden aangeplant sinds de 19^e eeuw, waren puur bedoeld voor houtbouw. Loofbomen groeiden niet meer door uitputting van de gronden, veroorzaakt door de mens. Als de dennenbomen groot waren, kapten ze alles weer af, zodat de grond weer kaal werd.

Een tijdje lang stopte men met kaalkappen, liet men met diversiteit in de bossen toe, kwamen er loofbomen bij, werd het bos een evenwichtig ecosysteem. Maar sinds 2012 is het beleid toch weer alles omhakken, al doen niet alle bosbouwers daar aan mee. 

Iets anders wat we doen is een bepaalde fase in de natuur willen vasthouden, naar onze hand zetten, omdat we die fase interessanter vinden dan andere fasen. Zo worden alle bomen en struiken op heidegronden weggehaald. We noemen dit natuurbehoud, maar het is net zo goed ingrijpen in de natuurlijke ontwikkeling, al zijn we tegelijkertijd niet in staat het echt goed te doen. Vaak zijn die heidegronden ook nog eens ontstaan door boomkap, niet door natuurlijke oorzaken.

Tegelijkertijd verstoren we gronden door de bouw van parken met zonnepanelen en windmolens, kappen bomen voor onze elektriciteitscentrales,  maken alles kaal. Plus een groot deel van de gronden moet naar wegen en woningen toe. Dus de uitkomst zal zijn vooral kale en volgebouwde gronden, met slechts af en toe een bos.

Als mens hebben we moeite met de natuurlijke ontwikkeling.We willen de natuur gebruiken en daarmee in een bepaalde richting dwingen. We zijn bijna verontwaardigd als de heidegronden vruchtbaarder worden door stikstof. We willen niet dat de heide verandert in bos, al is het een natuurlijk proces.

Het wordt tijd om te onderzoeken wat natuur nu echt is. We redeneren teveel vanuit onze menselijke belangen. De natuur moet zijn zoals wij willen dat deze is. We denken heer en meester over de natuur te zijn, maar tegelijk zijn we een heel slechte heer en meester.  Misschien is niet de vraag hoe we de natuur aan onze wensen aanpassen. Misschien is een betere vraag, hoe kunnen we ons aanpassen aan de natuur.

Mensen zijn geneigd eenzijdig te reageren met ‘alleen maar meer’ of ‘alleen maar minder’. Als de uiterste grens wordt bereikt, keert het helemaal om. Totdat daarvan de uiterste grens wordt bereikt en het opnieuw omkeert. Het gaat maar heen en weer, in plaats van dat het midden gekozen wordt.

Dat zie je met bijvoorbeeld landbouwbeleid. We hadden het arm, dus moesten alleen maar meer grote boeren bedrijven, komen. Nu bereiken we de grens van de groei en keert het om. Alleen zo drastisch dat alles alleen nog maar minder moet, totdat we uiteindelijk niets meer overhouden. Dan kan je verzekerd zijn, dat we weer als een gek gaan uitbreiden. Dan bouwen we opnieuw op wat we eerst vernietigd hadden..

Zelfde met waterbeleid. We waren zo bang te verdrinken, dat we het hele land hebben ingericht op water afvoeren. En nu valt het land droog. De kans is dat het helemaal omgekeerd wordt. Dat we alle systemen vernietigen en alles weer zoveel mogelijk onder laten lopen. Totdat we daar weer een grens bereiken en het dan weer helemaal omkeren.

Hetzelfde met centraliseren en decentraliseren en autoritair en democratisch in het bedrijfsleven en in de politiek. Eerst moet alles gecentraliseerd en autoritair en topdown worden. Dan loop je tegen de nadelen op en moet het precies andersom, gedecentraliseerd en democratisch en bottomup. Totdat we daar tegen problemen aanlopen en het omdraait.

We zitten nu in de fase meer en meer centraliseren, autoritair en topdown regeren en we gaan daar nu de nadelen van ervaren. We zitten in de fase dat we de top van onze groei hebben bereikt en de nadelen ervaren. In de fase waarin we alle water beperkt hebben en de nadelen ervaren. 

Het gevaar is dat we steeds weer in uitersten blijven denken, het moet allemaal meer, of het moet allemaal minder. Beter is te bedenken waar nu eigenlijk precies het midden ligt voor ons. Dan lopen we ook niet steeds opnieuw tegen dezelfde problemen op.

In de politiek wordt nu geroepen dat we pijn moeten lijden. Is pijn lijden liefdevol? Nee. Is pijn lijden nodig? Ook niet.

Pijn lijden kan spiritueel gezien slechts twee dingen betekenen.
A. Je bent van het liefdevolle pad afgeraakt en voelt daarom pijn, dient liefdevoller te leven.
B. Je gelooft in het wereldse, egoïsche pad van pijn en kiest voor dit pad van pijn, dient een liefdevoller pad te kiezen.

Het ego denkt dat pijn nodig is, dat pijn iets goeds brengt, dat pijn lijden heroïsch is. Terwijl pijn alleen een teken is dat je meer liefdevol dient te zijn naar jezelf en anderen toe.

Als je niet liefdevol voor je lichaam bent, vertelt pijn je dat je liefdevoller voor je lichaam moet zijn. Als je niet liefdevol voor elkaar bent, vertelt de pijn van tekorten en oorlog je, dat je liefdevoller voor elkaar moet zijn.

Als de politiek roept dat je pijn moet lijden als mensheid, verkondigt ze het egoïsche geloof in pijn. Dit plaatst een soort vaag ideaal boven alles, waarvoor geleden moet worden. Het feit dat ze zeggen dat er pijn bij hoort, laat al zien dat het gekozen pad niet liefdevol is.

Er is pijn. De enige juiste vraag is, hoe kunnen we liefdevoller leven, zodat de pijn afneemt?

Als we één ding zeker kunnen weten, is dat geen enkel mens denkt zoals wij zelf denken. We zijn allemaal uniek in onze zienswijzen. Dat unieke is meteen onze bijdrage aan de wereld.

En ja, soms botst het tussen onze denkwereld en die van anderen. Dat werkt creativiteit in de hand. Want juist als we met andere visies te maken krijgen, worden we gestimuleerd om onze manier van denken verder te ontwikkelen.

Op het moment dat we moeite krijgen met andersdenkenden, stopt onze creativiteit en staan we stil als mens en als mensheid. Dan houden we vast aan een oude denkwijzen en zijn bang voor veranderingen.

Die angst voor verandering kan omslaan in woede, gericht tegen andersdenkenden. Daarmee belemmeren we in wezen onze creativiteit en groei, doen daar althans een poging toe. Het leven is niet anders dan creativiteit en groei en verandering, dat is niet te stoppen.

Hoe moeilijk het soms ook is, zie andersdenkenden in je leven en in de maatschappij als iets moois. Ze zetten je aan tot ontwikkeling en groei, ze dagen je creativiteit uit.

Als we allemaal hetzelfde zouden blijven denken als voorheen, zaten we allemaal nog bij moeders pappot. Dan was alles nog precies zoals het was als kind. Dan had alles wat je ooit had geleerd er niet geweest, dan stond je stil.

Veranderingen omarmen is niet altijd makkelijk, maar verandering is wel het leven.

 

 

 

 

 

In de cursus in wonderen staat heel mooi dat er maar twee categorieën bestaan in deze wereld, namelijk liefde en een vraag om liefde. Beide categorieën kennen wellicht duizenden vormen , maar de inhoud is slechts één van die twee smaken.

Het ego is echter op de vorm gefocust, niet op de inhoud. Bij alles wat gebeurt, zet hij er een oordeel op, maakt er goed en slecht van in duizenden gradaties. Beetje goed, beetje slecht, heel erg goed, heel erg slecht. Dan veroordeelt hij het verzoek om liefde als slechtheid, wordt er meestal ook bang ervan. Het ego is bezig met de details van de vorm, wilt al die vormen analyseren en categoriseren, kijkt niet naar de inhoud.

Of mensen nu chagrijnig zijn of oorlog voeren, dit zijn slechts vormen in de categorie vraag om liefde. Meer hoef je er niet mee. Je hoeft dit niet te oordelen of in allerlei gradaties onder te verdelen. Want er is in deze wereld alleen maar liefde of een vraag om liefde. We zijn allemaal alleen maar op zoek naar ons werkelijke thuis, liefde.

Daarmee verdwijnt boosheid en je angst om alles wat in de wereld van de vorm gebeurt. Je boosheid is een oordeel op vormen, je angst is je angst voor diezelfde vormen. Beiden geven het vormgerichte standpunt van het ego weer.  

De wereld is op zoek naar liefde, dat is wat er aan de hand is. Soms is er liefde, in duizenden vormen. Soms is er een vraag om liefde in duizenden vormen. Je hoeft niet op de vorm te reageren, maar alleen op de inhoud.

We zijn in werkelijkheid allemaal lichte, liefdevolle wezens. Alleen zijn we leugens over onszelf gaan vertellen in de vorm van angsten en oordelen. Je kunt het zien als een lichtbolletje, waarop je donkere stickers plakt, die het licht afdekken. 

Alle angsten en oordelen zijn niet meer dan leugens die je over jezelf en mensen vertelt, die je bent gaan geloven. Omdat die leugens als donkere stickertjes zijn,  ga je je ervoor schamen en wil je deze voor de buitenwereld verbergen. Je schaamt je nooit voor wie je werkelijk bent, maar voor je eigen leugens. Die leugens dek je dan vaak weer af met een extra stickertje, om zo de leugen met nog een leugen te verbergen. Zo ontstaat er een dikke laag van leugens, die steeds verder je licht verduistert.

Als je bijvoorbeeld zou denken, ik ben minderwaardig, dan is dit een leugen die je gelooft. Om deze leugen over jezelf te verbergen, kan je je groot voordoen, nog een leugen. Als je je groot voordoet, kan je door trots bevangen raken, nog een leugen. De waarheid kan je vinden door de stickertjes trots, groot voordoen en minderwaardigheid te verwijderen, te doorzien dat het slechts leugens zijn. Je bent een liefdevol lichtwezen, dat is de waarheid. De rest is leugen.

De zoektocht naar het licht kan je vergelijken met steeds meer stickertjes met leugens over jezelf die op je lichtbolletje zijn geplakt weg te trekken. Alles wat je over jezelf of anderen vertelt wat niet uitgaat van het feit dat we lichte en liefdevolle wezens zijn, is een leugen. Je hoeft je niet voor je leugens te schamen, hoeft niets af te dekken. Je moet alleen de sticker eraf trekken, om het licht weer zichtbaar te maken.

 

Hoe jij dingen ervaart, hangt sterk af van je interpretatie. Een interessant voorbeeld zijn de weerberichten door de jaren heen over hoge temperaturen. Hitte komt elk jaar regelmatig voor. Alleen onze interpretatie is veranderd van zonnig zomerweer naar extreme hitte. Dat zie je ook in de plaatjes van het weerbericht terug. Het weer is niet veranderd, onze interpretatie is veranderd. 




Helaas veranderen ook de officiële cijfers. In 2016 werden 40 hittegolven gemeld van 1901 tot 2015.  https://web.archive.org/web/20160131214042/https://www.knmi.nl/nederland-nu/klimatologie/lijsten/hittegolven

Volgens de cijfers van julie 2022 waren het er van 1901 tot 2015 opeens slechts 20.  https://www.knmi.nl/nederland-nu/klimatologie/lijsten/hittegolven

De problemen in de wereld worden veroorzaakt door gebrek aan liefde en dit start met gebrek aan zelfliefde.

Als je niet van jezelf houdt, zal je niet liefdevol met je lichaam en geest omgaan, wat zorgt dat je gezondheid wordt aangetast. Niet voor niets hebben miljoenen mensen last van overgewicht. Niet voor niets zijn miljoenen mensen ziek. Niet voor niets hebben miljoenen mensen psychische klachten. Als je eenmaal klachten hebt, zal je vaak nog minder van jezelf houden. Ofwel, het probleem wordt groter, niet kleiner.

Als je klachten hebt, zullen andere mensen commentaar gaan leveren, waardoor je nog minder van jezelf gaat houden. Vaak wijzen mensen karakterfouten aan als oorzaak van de problemen, zoals gebrek aan discipline. De werkelijke oorzaak is gebrek aan zelfliefde. Door iemand te vertellen dat hij ongedisciplineerd is, zeg je dat iemand fout is, wat niet liefdevol is. Mensen die niet liefdevol voor zichzelf zijn, kunnen het niet zijn voor anderen.

Als je een oplossing wilt voor je problemen is er maar één manier. Van jezelf houden en alle opmerkingen die niet liefdevol zijn  negeren, omdat ook die voortkomen uit gebrek aan zelfliefde.  Er is maar één oplossing voor alle problemen, zelfliefde.

 

 

Het ego voelt zich alleen in de wereld en probeert te overleven. Dit doet hij door zoveel mogelijk te graaien (eigenbelang) en je te verleiden jouw tijd en geld af te geven. Als er niets te halen valt, als hij je als concurrent ziet of denkt beter te kunnen, gaat hij in de aanval. Het ego geeft nooit om een medemens, beziet andere mensen vanuit nut of gevaar. Het ego zorgt daarbij altijd dat de ander harder moet werken dan hijzelf, roomt graag de vruchten van andermans noeste arbeid af.

Onze huidige maatschappij is ego-gebaseerd en je ziet bovenstaande patroon steeds terugkomen. Even wat financiële voorbeelden:

Banken verkopen dure leningen en hypotheken, maar als er niets te halen valt, laten ze mensen vallen of confisqueren je onderpand. Dit gebeurt met boeren in Smallingerland. Leningen worden abrupt gestopt, omdat banken weten dat de boeren uiteindelijk weg moeten en hun onderpand in waarde zal zakken. Er is voor de bank niets meer te halen en ze hebben haast om zelf niets te verliezen. Dat die boeren kapot gaan, is niet belangrijk. Ooit werden deze boeren verleid met gunstige voorwaarden en het verhaal dat je de lening met noeste arbeid terug kon verdienen. Een groot deel van de opbrengsten van hun noeste arbeid ging naar de banken. Nu raken ze het kwijt, omdat ze zich afhankelijk maakten en krijgen een fractie van de waarde terug.

Verleiding vindt mede plaats door de overheid. Die stimuleert de aanschaf van huizen of elektrische auto’s met subsidie en belastingkorting. Mensen schaffen die soms tegen dure leningen of hypotheken aan zelfs. Op het moment dat iedereen die spullen heeft en afhankelijk is, wordt extra belasting of hypotheek geheven. Alle mensen, ook mensen met elektrische auto’s,  moeten binnenkort kilometervergoeding betalen. Alle huizen worden zwaarder belast nadat je jaren gewerkt hebt om je hypotheek af te lossen. Zodra je afhankelijk bent, kan het graaien ongelimiteerd worden. Als je niet kan betalen, moet je huis en auto met verlies verkopen of deze worden geconfisqueerd door banken.

We zijn opgevoed met het verhaal dat het een eerlijk systeem is, maar dat is het nooit geweest. De vruchten van menselijke arbeid worden afgeroomd. Niet ten behoeve van het geheel, maar ten behoeve van een klein aantal mensen. Het is niet zo dat als je maar hard genoeg werkt, je onafhankelijk wordt en financieel vrij zal zijn, althans niet als je met deze mensen in zee gaat.

Kijk goed wat je werkelijk nodig hebt. Leen geen geld of zo weinig mogelijk en betaal schulden zo snel mogelijk af.  Maak jezelf onafhankelijk, niet alleen financieel trouwens, maar op alle fronten. Laat je niet verleiden door mooie verhalen. Weet hoe het ego werkt en kijk daar doorheen. 

 

Elk land probeerde van oorsprong genoeg voedsel voor de eigen mensen te produceren. De overschotten werden gebruikt om te ruilen tegen producten die ze zelf niet konden produceren, ofwel de voedseloverschotten van andere landen.  

Nederland kan geen sinaasappels verbouwen, dus importeert sinaasappels uit Spanje die daarvan een overschot heeft. Nederland exporteert zijn vleesoverschot aan landen die weinig vlees hebben. Het is een ruilsysteem. Als de prijsstellingen eerlijk zijn, is er sprake van een eerlijke ruil en wordt de overvloed met elkaar gedeeld.

Waar gaat het dan mis?

Ten eerste proberen landen een zo hoog mogelijke prijs voor het exportproduct te krijgen en een zo laag mogelijke prijs te bieden voor het importproduct. De hebzucht slaat toe. Dit betekent dat de overvloed van het ene land toeneemt en van andere landen afneemt. Zo onstaan rijke en arme landen.

Ten tweede stoppen landen soms met de eigen voedselproductie, omdat importeren goedkoper is dan zelf produceren. Landen maken zichzelf voor de basis-voedselvoorziening onnodig afhankelijk van andere landen.

Als derde, wat hier nauw mee samenhangt, is dat landen gaan specialiseren. Ze produceren alleen voedsel dat veel oplevert, maar stoppen met andere producten, ook uit hebzucht, het brengt meer op.

De gevolgen hebben we gezien de laatste jaren. We hebben in Nederland een tekort aan graan, omdat we dat niet meer zelf produceerden, ons afhankelijk maakten. Een andere vorm van afhankelijkheid is marktprijzen. Als de opbrengsten van jouw exportproduct dalen, heb je minder geld om voedsel te importeren. Dit leidt tot schaarste.

Het probleem is niet zozeer het globalisme in de zin van het ruilen van overschotten met elkaar. Het probleem is dat we door onze hebzucht onze basis hebben verzwakt. De basis is nog steeds, zoveel mogelijk ons eigen voedsel produceren en overschotten op een eerlijke manier met elkaar delen, zodat niemand tekort komt.

 

 

 

Wat we als HSP vaak niet realiseren is dat emoties bij het egodomein horen en gevoelens bij het spirituele domein.

Een emotie is een reactie op een zintuiglijke prikkel. Die reactie komt en gaat binnen een paar minuten, maar we laten deze vaak onbewust voortduren. We blijven in de emotie hangen. We  creëren daarmee een emotionele werkelijkheid voor onszelf die in wezen fictief of illusionair van aard is. We verliezen het contact met het hier en nu, met onszelf en anderen, we sluiten ons op in onze fictieve emotionele wereld en reageren alleen nog vanuit die emotionele wereld.  

Gevoelens horen bij je ware aard, je hogere of spirituele bewustzijn. Ze zijn stabiel van aard en van een hoge frequentie. Kenmerkend zijn gevoelens van liefde, vertrouwen, plezier, warmte, wijsheid, begrip, openheid, delen. Die gevoelens zijn echt en blijvend en houden je in contact met het hier en nu, met jezelf en met anderen. Ze bevorderen verbinding en communicatie, gevoelens worden gedeeld zonder emotionele ballast.

Bij jezelf of je gevoel blijven is vaak vooral je niet laten afleiden door emoties, door je fictieve wereld. We doen vaak het tegenovergestelde. We laten onze emoties onze gevoelens overheersen. Daarmee verdwijn je in een fictieve wereld die eenzaam en pijnlijk is. Het gaat steeds meer negatieve emoties zoals boosheid, verveling, twijfels, angst, depressie, jaloezie, schuldgevoelens bevatten, omdat je je van positieve gevoelens afsluit.

Hoe meer je emoties koestert en versterkt, ze als 'jou' ziet, des te meer je jezelf verwijdert van je ware natuur. Je komt in steeds lagere frequenties terecht. Daarmee versterk je het egodomein in jezelf en sluit je af van het spirituele domein.

Zorg bij het verwerken van emoties, dat je ze niet ongemerkt  herhaalt en daarmee weer 'echt maakt' voor jezelf. Want daarmee versterk je deze fictieve emotionele wereld. Laat oude emoties door je heen stromen en laat ze meteen los. Dat kost maar een paar minuten. 

 

 

In de maatschappij regelen we basale behoeften vaak gezamenlijk en individuele behoeften individueel. De uitersten daarvan zijn communisme of kapitalisme, alles regelen of niets regelen. Momenteel lijken we er ergens tussenin te zitten qua ideeën, maar de uitvoering laat te wensen over. We regelen de basis te weinig, individuele zaken te veel. Maar daar zit een verband tussen.

De basisbehoeften van mensen zijn onder meer: eten, drinken, beschutting, vervoer, basiszorg en basisopleiding. Waarom lukt het ons niet goed? Dit hangt mede samen met niet bieden van een goede basiskennis. Hoe zorg je goed voor je lichaam en geest? Hoe moet je met geld om gaan? Baisvaardigheden als koken en klussen. Dat leren we te weinig. Zelfs onze taalvaardigheid en rekenvaardigheid is slecht. 

Als de basis van en constructie niet goed is, valt het om. Dan heb je mensen nodig die de kwalijke gevolgen daarvan corrigeren. En corrigeren kost extra tijd, geld en energie.

·         Mensen worden onnodig ziek, specialisten gaan het vervolgens oplossen met pillen, diëten, operaties, etc. De gezondheidszorg is daarom niet meer op gezondheid gericht, maar op ziekte.

·         Mensen komen onnodig in de financiële problemen, ook dat moet dan door dure specialisten worden opgelost, of maatschappelijk worden opgevangen.

·         Als mensen niet taal- en rekenvaardig zijn, is vaak sociale en financiële armoede het gevolg, wat specialisten of de maatschappij in het algemeen moet opvangen. Het gebrek aan basiskennis moet in het hoger onderwijs bijgespijkerd worden.

Kortom, als je de basis niet goed organiseert, wankelt de constructie en moet je voortdurend stutten zetten. Dat is niet nodig als je eerst eens goed bepaalt wat de basis is en dit vervolgens ook echt goed neerzet in de maatschappij. Mensen hoeven dan niet zo vaak uit te vallen. Er zijn dan ook geen duizenden specialisten nodig om het recht te zetten. Start bij de basis.

 

Mensen geloven dat mensen slecht zijn. Op geloven zijn minst dat er slechte mensen zijn. Dit heeft nare gevolgen:

• Als je denkt dat een mens slecht is, val je hem aan.
• Als een ander  denkt dat jij slecht bent, valt hij jou aan.
• Als je denkt dat je zelf slecht bent, val je jezelf aan.

Dit is de angel in onze geest die we eruit moeten halen, willen we ooit prettig en vredig leven. Aanval kent vele vormen:

• Moord, geweld, oorlog.
• Zorgen dat de ander niet voldoende kan eten, of voortdurend stress ervaart,  is langzame vernietiging.
• Sociale wezens zwart maken, buitensluiten, negeren is funest voor de gezondheid en kan leiden tot zelfmoorden. 
• Valse ideaalbeelden creëren waar mensen vervolgens niet aan denken te voldoen, leidt tot zelfkritiek, soms zelfs zelfbeschadiging en zelfmoord.

De oorzaak van slechtheid is de onderliggende gedachte dat (sommige of alle) mensen slecht zijn. Alleen dan vallen mensen andere mensen of zichzelf aan. De slechterik is altijd iemand die denkt dat de ander de slechterik is.

Vrede kan alleen ontstaan als je besluit je niet meer te laten opjutten in het goed-slecht verhaal. Dat goed-slecht verhaal wordt helaas in politiek en media continu continu geactiveerd. Mensen gaan elkaar als slechterik zien en in de aanval tegen elkaar. Maar denk aan ‘Verdeel en heers’ en aan ‘Twee honden vechten om een been, de derde gaat er gauw mee heen’. Dus wie is die derde die verdeelt en heerst om het been in handen te krijgen? Wie zijn altijd de verliezers?

Vraag je steeds af, wie heeft er belang bij dat mensen onderling vechten? Niet zo moeilijk te bedenken. Strijd kost je geld en wie verdient daaraan? Wie kan zijn lieve gang gaan, als wij met elkaar vechten? Verdeel en heers is een tactiek die al eeuwenlang wordt gebruikt. Je zou toch zeggen dat mensen het  een keer moeten doorzien.

Het belangrijkste is dat je ervoor kiest je niet meer te laten opjutten. Niet meer meegaat in het goed en slecht verklaren van mensen met alle zware emotionaliteit, het aanvallen en verdedigen dat erbij hoort. Dit zorgt  dat je niet meer logisch kunt nadenken, dat is wat stress nu eenmaal doet.

Dus als mensen jou of andere mensen aanvallen, is dat vaak omdat ze opgejut zijn in hun goed-slecht verhaal. Zorg dat je niet in het gescheld en gedreig en gespot meegaat, niet zelf aanvalt of dreigt of spot.

Iedereen is opgegroeid met het idee dat elkaar bestrijden de juiste weg is, de illusie dat er goede en slechte mensen zijn. In werkelijkheid willen we allemaal vrede. We zijn niet slecht, we worden ertoe opgejut. 

Zoals ze vroeger zeiden, als de soldaten weigeren te vechten, is dit het einde van de oorlog. Dan is er vrede. Dat begint in je geest, met het besef dat we ons laten opjutten tot elkaar te bezien vanuit een goed-slecht verhaaltje. 

 

 

Hoewel er in werkelijkheid alleen maar een eeuwig nu is, denken wij als mens in tijd, in verleden, heden en toekomst.

Als we ooit iemand hebben ontmoet die vervelend tegen ons deed, planten we dat in onze herinnering. Als we die persoon tegenkomen, halen we de herinnering op en maken daar een verwachting voor de toekomst van. 'Hij zal opnieuw vervelend doen.' Daarmee ga je je in het hier en nu gestrest voelen.

Je besmet je heden met nare beelden over verleden en toekomst en reageert of dat nu aan de hand is. Je besmet het hier en nu voor jezelf.

Als je heden besmet is met nare beelden, kan je niet meer open zijn tegen die persoon. Je gaat hem op een nare manier behandelen. Dit is het niet kunnen vergeven. Je neemt steeds het verleden mee, projecteert het in de toekomst en reageert op die persoon alsof die nu net zo is.

Ditzelfde doe je  bij jezelf. Je doet iets waarover je in het verleden niet zo tevreden was. De herinnering zet je om in de verwachting dat dit zich zal herhalen in de toekomst. Dan raak je nu van streek over iets wat je nu moet doen. Je kunt niet meer gewoon met openheid en nieuwsgierigheid dingen doen. Kinderen kunnen dit wel, omdat ze nog niet met verleden en toekomst hebben leren werken.

Je ziet dus niet de realiteit, bent niet van streek van de realiteit, maar van je eigen nare herinneringen en eigen nare toekomstverwachtingen.

Daarom is het verleden loslaten zo belangrijk. Je voorkomt hiermee dat je dat verleden opnieuw oproept, projecteert op de toekomst en je vervolgens rot voelt in het hier en nu.

Als je merkt dat je het verleden weer herinnert en projecteert, weet dan dat het niet waar is. Weet dat het slechts herinnering en toekomstprojecties van je eigen geest zijn, die het heden besmetten. Zet het van je af, als het onprettige zaken zijn en begin opnieuw, met een vrije geest. Lach om die tijdspelletjes van je geest.

Een vrije geest is altijd in het hier en nu.

 

De meeste spirituele mensen kennen het verschil tussen het licht en duisternis wel. Maar hoe is het bestaan van duisternis in onze wereld te rijmen met het bestaan van het licht. Hieronder een uitleg vanuit energetische principes. Hoewel het niet leuk is om te lezen, is het goed om te weten.

Het licht is onze bron van energie, ofwel leven-gevend en verbindend, te vertalen als liefde en eenheid. Het licht is een geestelijke bron, maar manifesteert zich tevens op het fysieke vlak. Hoe dichter je bij het licht blijft, hoe meer energie je hebt, zowel geestelijk als fysiek.

Als jij je van het licht verwijdert, vermindert de lichtenergie, vermindert je geestelijke en fysieke levensenergie. Als je in dat duister wilt blijven, blijft er nog maar één manier over: de energie te stelen van degenen die nog wel in contact staan met het licht, te parasiteren.

Sommige geestelijke wezens, inclusief mensen, kiezen ervoor om de energie van andere mensen af te tappen. Dat is kiezen voor het duister. Niet alleen stelen ze de geestelijke en lichamelijke energie, maar ook de resultaten hiervan, werk, geld en materie.

Nu vinden de meeste mensen het niet fijn als energie wordt afgetapt, dus het duister moet dit op een slimme manier doen.

• Het duister kan mensen wijs maken dat ze energie geven voor ‘het goede doel’, of vertellen dat ze met hun werk en geld bijdragen aan de maatschappij, waarna de resultaten worden afgetapt. Mensen van het licht geven en creëren nu eenmaal graag.
• Het duister kan maatschappelijke en technologische systemen bedenken die energie aftappen of je instrueren dit te doen. Bijvoorbeeld televisie en reclame, waarmee mensen worden getraind steeds maar spullen kopen, waarvoor ze steeds harder moeten werken (moraal, geestelijk aspect), waarna de opgebrachte energie en geld wordt afgetapt (fysiek resultaat). Veel op internet ronddwalen kost je energie, plus je geeft informatie af die kan worden misbruikt door het duister.
• Het duister kan nare gedachten en emoties versterken, waardoor mensen hun energie weggeven en met elkaar in strijd gaan. Bijvoorbeeld door zondebokken aan te wijzen. Maar steeds angst en woede oproepen met nieuws en films en spelletjes is ook een manier. Dit is donkere energie die kan worden afgetapt, waarmee mensen ook nog eens hun verbinding met het licht verminderen. 
• Het duister kan mensen verleiden met de illusie van macht en geld, wat een cover-up is voor energie aftappen van andere mensen. Door bij het duister aan te sluiten, sluiten mensen zich meer af van het licht en moeten dan steeds meer energie stelen om te overleven. 
• Een minder stiekeme manier is macht, manipulatie en geweld gebruiken, om mensen te dwingen tot energie afgeven en corruptie om stelen mogelijk te maken.

We leven in een systeem waar mensen een deel van hun energie bewust of onbewust afgeven aan de duisternis. Het is zaak goed na te denken wat je met je energie doet, check of er niet ongemerkt energie van je gestolen wordt.

Hoe herken je dit? Er wordt van jou gestolen, als niet al jouw energie ten goede komt aan jezelf en de gehele mensheid, maar toevalt aan een kleine groep die energie, macht en geld wilt vergaren en nare emoties in jou versterken. Dan is de kans groot dat het duister een rol speelt.

Dat wilt niet zeggen dat alle mensen die dit doen de intentie tot parasiteren of stelen hadden of hebben. Veel mensen worden hierin getraind en hiertoe verleid. Het gevolg is dat ze zich steeds meer in duisternis begeven en steeds meer moeten parasiteren om te overleven. Ze kunnen zich er dan moeilijker aan onttrekken, want ze hebben letterlijk weinig lichtverbinding meer. Het kan ook dat mensen meewerken met de beste intenties, of niet weten wat 'hogerop' gebeurt. In wezen stellen we onszelf allemaal aan dit gevaar bloot, als we blindelings in het systeem meelopen.

Er is maar maar één weg naar leven, je tot het licht wenden. Doe dit voor jezelf en help anderen dit ook te doen. Doe zo min mogelijk mee aan systemen die jouw energie geestelijk of fysiek aftappen, of die je aanzetten energie van anderen af te tappen.

Laat je niet verleiden tot het verkrijgen van macht en geld op slimme manieren (aftappen), maar leer je lichtenergie in te zetten om een prettige leven voor jezelf en anderen te creëren.

 

Ons immuunsysteem is een zeer krachtig ‘lerend’ systeem. Als je regelmatig in aanraking komt met een virus, gaat je immuunstelsel het virus herkennen en aanpakken. Enige nadeel is, dat je soms ziek moet worden, voordat je immuun-kennisbank is aangepast. Ziek word je met name bij nieuwe virussen, bij een hoge ‘virusload’ en bij een zwak basisgestel.

In het begin van de corona-epidemie mensen werden niet alleen mensen met een zwakke gezondheid, maar ook verder gezonde mensen  getroffen door corona, omdat het virus nieuw was. Als totale bevolking duurt het een tijd voordat je collectief natuurlijke immuniteit opbouwt en daar vallen in het begin helaas slachtoffers bij. Je krijgt te maken met piek.

Mensen met een goede basisgezondheid konden die ziekte makkelijker hanteren, al of niet met ondersteuning van anti-virale middelen. Mensen met een mindere gezondheid lopen meer risico op ernstige ziekte en overlijden. Daarom is men met vaccineren begonnen, dit geeft het immuunsysteem namelijk een kunstmatige oppepper.

De RIVM-cijfers van de laatste maanden lijken aan te geven, dat ongevaccineerden immuniteit hebben opgebouwd, dan wel door contact met het virus, dan wel door ziekte. Waar aan het begin van de corona-epidemie vooral ongevaccineerden in het ziekenhuis lagen en stierven, vallen ze nu blijkbaar terug op hun natuurlijke immuniteit. Het aandeel van de gevaccineerden in ziekenhuizen neemt nu relatief toe.

Gevaccineerden vertrouwen op een oppepper van het immuunsysteem van buitenaf, die helaas slechts een paar maanden beschermt, vandaar de boosters. Ik weet niet of het mogelijk is alsnog natuurlijke immuniteit op te bouwen als je continu ingrijpt in je immuunsysteem. Wel zie ik dat er steeds vaker sprake van herinfectie bij juist gevaccineerden, wat erop lijkt te wijzen dat dit niet gebeurt. Het enige wat je altijd kunt doen is zo gezond mogelijk te leven, zodat je minder vatbaar wordt.

Veel mensen beweren dat het vooral ongevaccineerden zijn die in het ziekenhuis terecht komen en de zorg belasten. Dat was in het verleden zo, toen de natuurlijke immuniteit nog moest worden opgebouwd. De laatste maanden neemt het aandeel ongevaccineerden in het ziekenhuis af en het aandeel gevaccineerden toe. 

Je kunt de cijfers checken via de grafiek van het RIVM op https://allecijfers.nl/nieuws/statistieken-over-het-corona-virus-en-covid19/ genaamd ‘Vaccinatiestatus van positief geteste en in het ziekenhuis opgenomen patiënten.’ Je kunt drie opties kiezen: positief getest, ziekenhuisopname, ic-opname. Je ziet hoe het blauwe blokje steeds meer afneemt ten opzichte van de overige groepen gevaccineerden.

 

 

Zelfbeschikking ofwel individuele soevereiniteit verwijst naar natuurlijke recht van een persoon om lichamelijke integriteit te hebben en de exclusieve controleur te zijn van en de volledige zeggenschap te hebben over het eigen lichaam en leven. Dit is een van de belangrijkste mensenrechten. Dit betekent dat niemand,  ook geen autoriteiten zoals overheden en artsen,  mag bepalen hoe jij met je lichaam en je leven omgaat.

Daar gaat het wringen. Autoriteiten proberen vaak te bepalen of je bijvoorbeeld wel of niet een abortus, vaccinatie of medicijnen moet nemen, wel of geen vlees eet, wel of niet een kind mag krijgen, wel of niet je eigen leven mag beëindigen, wel of niet drinkt of rookt. Autoriteiten willen graag het zelfbeschikkingsrecht overnemen van mensen.

Een autoriteit mag advies geven, maar niet het zelfbeschikkingsrecht van mensen inperken. Dat doen ze regelmatig wel. Soms direct door de wet te veranderen, soms indirect door bepaalde keuzes af te dwingen en andere keuzes onmogelijk te maken, of door keuzes in één richting te sturen.

Het gaat er niet om of je het al of niet met bijvoorbeeld de abortuswet eens bent. Het gaat erom dat de overheid hiermee per definitie het zelfbeschikkingsrecht wegneemt, of de overheid nu voor of tegen abortus is. Het is niet aan de overheid om dit voor mensen te bepalen.

Nu zijn alle autoriteiten ook gewoon mensen die zich bedreigd kunnen voelen door het zelfbeschikkingsrecht van andere mensen. Het principe wordt vaak vertaald als: als iedereen doet waar hij zin in heeft, wordt het een zooitje. Veel mensen willen dat bepaalde zaken voor andere mensen verboden worden (maar krom genoeg niet altijd voor henzelf). Daarmee tast je het zelfbeschikkingsrecht van anderen aan. Mensen tasten vaak het eigen zelfbeschikkingsrecht aan, door te doen wat autoriteiten en andere mensen vinden dat moet, soms uit zichzelf, soms onder druk.

Maar wordt het wel een zooitje als je jouw keuzes maakt op deze terreinen? Soms. Mensen leren nu eenmaal door hun ervaringen, ze leren van consequenties van hun keuzes. Dat geldt voor kinderen, maar nog steeds voor volwassenen. Wat je ook kiest of doet, je zult er óf blij mee zijn of er spijt van krijgen. Dat is het lastige punt van zelfbeschikkingsrecht, je bent helemaal zelf verantwoordelijk voor de gevolgen. Autoriteiten en andere mensen kunnen mensen adviseren wat ze willen, maar mensen maken nu eenmaal op zijn tijd keuzes die ze beter niet hadden kunnen doen.

Zal verbieden van zelfbeschikking, van bepaalde keuzes, het probleem dan oplossen? Nee, weten we inmiddels. Dwang of sturing zal zelfs averechts kunnen werken. Dan ontstaat er een soort  ‘zwarte markt’, die de consequenties van de keuzes alleen maar zwaarder maken. Denk aan illegale abortussen of het maken van drugs op zwarte markt.

Autoriteiten, wij allemaal eigenlijk, zouden er beter aan doen slechts  adviezen te verstrekken, in plaats van te proberen het zelfbeschikkingsrecht aan te tasten. En we dienen ons er ook van bewust te zijn, dat heel veel adviezen slechts meningen zijn, die je dus altijd zelf goed moet onderzoeken, ook al komen ze van autoriteiten. Want uiteindelijk is het jouw recht tot zelfbeschikking, van niemand anders. 

 

In wetenschap doen mensen voorstellen over hoe de fysieke werkelijkheid eruit ziet. Soms heel verschillende voorstellen. Dat gaan ze dan allemaal nader onderzoeken, ze gaan er zogezegd over steggelen. Uiteindelijk bereiken ze consensus over hoe de werkelijkheid er naar alle waarschijnlijkheid uitziet. Totdat iemand met een ander voorstel komt.

Als er tegenstrijdige meningen zijn, dan is de wetenschap nog niet ‘uitgesteggeld’ met elkaar, dan is er geen consensus bereikt. Al doen ze graag voorkomen dat dit wel zo is. Dan wordt er gezegd, de wetenschap zegt het.

In wezen is er tot consensus wordt bereikt geen enkele zekerheid. Dan zijn alle opties open, dan zijn alle voorstellen gelijkwaardig en onderzoekswaardig. Als die zekerheid (consensus) wordt bereikt, heb je de kans dat er weer iemand opstaat met een nieuw voorstel. Dan gaat het gesteggel opnieuw beginnen.

In wezen is wetenschap niet anders dan  voortschrijdend inzicht, via model gesteggel. En dat geeft niet, maar wees er dan eerlijk over. Zet  wetenschap niet op een voetstuk, alsof ze het allemaal weten. De uitspraak 'de wetenschap zegt het' duidt op voorstellen die nader moeten worden onderzocht. Maar ze worden vaak vroegtijdig gepresenteerd als consensus, als de waarheid. Zelfs onderzoeken die nog niet peer reviewed zijn, worden gepresenteerd als wetenschappelijke waarheid, niet als gewoon nog een voorstel over hoe de fysieke werkelijkheid er uit zou kunnen zien.

Nu gelooft ieder mens dat zijn visie de waarheid is. Ook wetenschappers ontkomen niet aan dat idee. Dus zie alles wat als wetenschappelijke waarheid wordt gepresenteerd, gewoon aan als een van de vele visies die je mag onderzoeken. Want dat is waar wetenschap voor bedoeld is, om via onderzoek meer te leren over onze wereld. En we zijn nog lang niet uitgeleerd. De wetenschap kan omdat het een leerproces is, alleen maar voorlopige uitspraken doen.

 

 

 

 

De wereld is een reflectie van je innerlijke wereld, van je innerlijke wensen. Deels zijn deze bewust, maar vaak grotendeels onbewust. De mensen en situaties die je ontmoet, zijn jouw gedachten en wensen die vorm hebben gekregen. 

Als je bewust of onbewust oorlog en slechteriken in je leven wilt, krijg je oorlog en slechteriken in je leven. Het trieste is, dat we bijna allemaal denken dat we vrede willen. Maar het feit dat er oorlog is en er slechteriken zijn, laat zien dat we onbewust iets anders willen. Sommigen zelfs bewust.

Als we oorlog willen, is er oorlog, want de wereld reflecteert onze wensen. Als we vrede willen, echt alleen maar vrede willen, is er vrede, want de wereld reflecteert onze wensen. Het heeft geen zin om de reflecties de schuld te geven, of te gaan bevechten.

Of je nu Poetin of de EU of mensen in het algemeen de schuld geeft van de ellende, ze staan voor jouw bewuste en onbewuste keuzes voor ellende. Ze zijn je gedachten en wensen die in deze uitingsvormen zijn gegoten. Dus je zult naar binnen moeten keren om te onderzoeken wat in jou nog ellende wilt. Wat in jou zoekt nog onbewust naar oorlog en slechtheid? Wat in jou denkt nog steeds dat de uiterlijke wereld niet in jouw innerlijke wereld ontstaat?

Probeer te ontdekken welke bewuste en onbewuste overtuigingen je koestert en realiseer je dat jouw overtuigingen ook je wensen zijn. Die wensen zul je dan in de wereld terug zien.

Het feit dat er oorlog is, betekent dat we collectief nog geloven in oorlog, een wens tot oorlog hebben en uitdragen. Zo doen we oorlog ontstaan, of het nu bewust of onbewust gebeurt. Het overkomt je niet, je creëert het met je geest. Maak je onbewuste gedachten en wensen die dit creëren bewust.

De positieve kant is, als je bewust of onbewust werkelijk gelooft in vrede, die wens tot vrede gaat uitdragen, je vrede doet ontstaan. Dus cultiveer je vredige gedachten, als je een vredige wereld wilt. 

 

 

Een van mijn lezers vroeg: Hoe zou jij het begrip liefde inhoudelijk omschrijven? Liefde is vatbaar voor velerlei interpretaties en gedragingen, maar is dat allemaal werkelijk liefde? En hoe neem je werkelijke liefde waar? En hoe leef je zelf vanuit werkelijke liefde?

Dit is het antwoord. 

Liefde zie ik als leven vanuit het besef van eenheid met alles wat bestaat,  het besef dat alles en iedereen waardevol is. Het is in wezen het individueel bewustzijn uitbreiden naar een veel groter bewustzijn. En tegelijk blijven beseffen dat ieder individueel bewustzijn iets bijdraagt aan het geheel op zijn/haar unieke wijze. Ongeveer als jezelf als deel van één groot bewustzijn of organisme beschouwen.

Liefde is vooral te voelen als ruimte, het is expansief. Je gevoel en intuïtie wijzen eigenlijk altijd de weg. Wat geeft je plezier, vrijheid, ruimte, groei, warmte, samenwerking, delen, openheid, dankbaarheid, creativiteit, vrede etc.? Wat zorgt dat anderen (mensen, dieren, de aarde, etc.) dit ook kunnen ervaren, door wat je doet en denkt en zegt? Door die ervaringen te kiezen, kies je de weg van de liefde. Je kunt het letterlijk voelen, als je niet voor liefde kiest, voelt het angstig, oordelend, beperkt, zwaar, vermoeiend etc.
 

We hebben geleerd dat de weg van de liefde egoïstisch is of zo, wat een egoïsche denkwijze is die ons juist beperkt,  gebaseerd is op het rare idee dat mensen slechte wezens  zouden zijn. In wezen betekent dit gaan inzien dat hoe we nu leven niet volgens onze ware aard is. Gaan beseffen dat je al deze negativiteit over jezelf en mensen los kan laten. Deze negatieve ideeën zijn je wijsgemaakt, waardoor je zo beperkt bent gaan leven en je potentieel ook niet kan gebruiken, dus dit beperkt de ruimte/expansie. 

 

Mensen die niet voldoen aan het beeld of de ideeën van de gevestigde orde, worden soms heftig aangevallen. Dit kan je vergelijken met een dominante vader die met een puber te maken krijgt. Jarenlang heeft vader het kind kunnen bewegen alles te doen zoals vader het zegt. Dan zegt het kind: “Ik heb er andere ideeën over; hoe jij het doet werkt volgens mij niet.” Dat vindt vader, als hij dominant is ingesteld, helemaal niet leuk. Dan wilt vader niet praten, maar gaat in standje ‘Aanvalluuhhhh!’ Het is apart dit nu her en der maatschappelijk te zien gebeuren.

Onze maatschappij is bezig met een grootscheepse verandering. Dat betekent dat alle zekerheden overboord gaan. Juist voor de gevestigde orde is dat bedreigend. Die hoopt de problemen zelf en liefst op hun manier op te lossen. Het is apart dat juist de ‘instituten’ zich dominanter dan ooit opstellen, zelfs rechtstreeks in de aanval gaan tegen mensen die een andere kijk of aanpak willen. Dat is trouwens niet nieuw. Toen Galilei zei dat de aarde rond was, werd hij meteen ontslagen als 'slechte wetenschapper'  en in huisarrest gezet. Het duurde nog jaren voor zijn ideeën werden onderzocht, laat staan serieus genomen.

In deze tijd wordt open overleg geweld aangedaan door de gevestigde orde. Instituten en hun vertegenwoordigers snoeren mensen de mond, er wordt druk gecensureerd, mensen worden buitengesloten van discussies of volledig zwart gemaakt via persoonlijke aanvallen, protest wordt verboden. Het is alsof de gevestigde orde denkt, dat zijn van die krankzinnige en gevaarlijk pubers, die moeten stevig worden aangepakt. Alleen, zoals dominant doen tegen pubers averechts werkt, werkt dominant doen tegen andersdenkenden ook averechts. Het leidt tot een breuk.

In de jaren zestig stond de gevestigde orde  volledig op de kop door die in hun ogen krankzinnige en gevaarlijke ‘hippies’. Nu zien we dat dit protest tegen de gevestigde orde ons wereldbeeld heeft verruimd. Misschien kan de gevestigde orde beter meteen haar wereldbeeld verruimen, in plaats van in de aanval te gaan? Misschien kunnen de 'pubers' leren om in hun kracht te blijven staan, rustig te blijven wijzen op andere mogelijkheden en de voordelen ervan. Want uiteindelijk moeten we het allemaal met elkaar doen. Net zoals een gezin plaats moet bieden aan elk gezinslid, zal de maatschappij plaats moeten bieden aan elke deelnemer en zorgen dat iedereen zich daar prettig voelt.

 

 

 

Hoewel het goed is om kritisch te zijn naar wat er in de maatschappij gebeurt, is er een punt dat we regelmatig uit het oog verliezen. Namelijk dat de maatschappij een reflectie van onszelf is. Als je de maatschappij wilt veranderen, dien je jouw individuele manier van denken te veranderen.

Het is handig daartoe een vergelijking te trekken tussen hoe jij het zelf doet en hoe de maatschappij het doet. Ik neem als voorbeeld mijn vorige blogje over noodwetten en noodmaatregelen. Dan kun je je afvragen, waar gedragen we ons in het dagelijks leven net zoals die politici. Want die politici zijn een reflectie van onszelf, of we het nu leuk vinden of niet. 

Je kunt je afvragen, waar zijn wij als individueel mens steeds bezig met noodwetten en noodmaatregelen in ons dagelijkse leven? Waar benoemen we onze problemen als crisis, om vervolgens de regel ‘nood breekt wet’ te hanteren als het om onze idealen gaat om problemen op te lossen? Waar zijn we inconsequent in onze wetten (overtuigingen)? Waar proberen we anderen onze wetten (overtuigingen) op te dringen? Waar dwingen we onszelf en anderen tot pijn lijden vanwege een ongetoetst ideaal? Waar hebben we theoretische idealen en modellen (verwachtingen) die we niet eens waar kunnen maken? Waar rennen we zelf van crisis naar crisis als een kip zonder kop?

Dit kan een aanleiding zijn om je eigen overtuigingen eens onder de loep te nemen en de gevolgen die dit heeft voor je dagelijkse leven. Ook voor je maatschappelijke realiteit, want we dragen allemaal bij aan het geheel. Als je zaken ontdekt die erop lijken, kan je ze eerst eens in jezelf veranderen. Kijk je overtuigingen na, kloppen die eigenlijk wel of zijn het onpraktische idealen? Kijk of je met feiten werkt of met aannames? Kijk of je niet van mening verandert als het even makkelijker is dat zo te doen? 

 

 

 

Het is bijzonder te zien hoe ons kabinet haar beleid probeert door te zetten via noodwetten. Ofwel, het kan volgens de wet niet wat ze doen, dus schakelen ze de wet uit via een noodwet. Dit is alleen mogelijk als je elk probleem als crisis benoemt. Eerst waren er noodwetten in verband met corona, nu gaan ze die gebruiken in verband met klimaat en asielbeleid. Niet alleen boerenbedrijven, maar ook woonhuizen kunnen dan worden onteigend.

Een noodwet is niet anders het legaliseren van wetsoverschrijdingen door de overheid.

Politici nemen woorden in de mond als burgeroorlog. Woorden als: het gaat de burgers pijn doen, maar toch zetten we het door, het kan niet anders. Ze hebben de scenario’s al klaar om protesten te onderdrukken. Dat wordt allemaal openlijk gezegd, alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Welbeschouwd is het dan geen burgeroorlog, maar gaat de overheid in oorlog met de eigen burgers. 

In een land waarin een overheid wetten overschrijdt om de burgers te dwingen, is het onprettig leven. De overheid baseert zich vooral op modellen die alleen in eigen kring worden besproken, dus een theoretische werkelijkheid. Ze maken plannen die politieke idealen vertegenwoordigen, maar niet goed getoetst zijn. Idealen die ook nog eens veranderen met de dag, als ze niet haalbaar blijken te zijn of problemen opleveren. Dan worden noodoplossingen verzonnen. We wilden bijvoorbeeld geen kolen meer stoken, maar nu de nood aan de man is, toch maar weer wel.  Dat is waar het toe leidt, als de werkelijkheid je theorie inhaalt.

We worden bestuurd door politici die van de ene crisis naar de andere rennen als kippen zonder kop. Politici die willen werken met noodwetten en noodoplossingen om hun theoretische model in te voeren en de burgers willen dwingen daaraan mee te doen. 

Het gevaar van dit soort idealistische politieke systemen kennen we allemaal. Het neigt dan dictatoriaal te worden, omdat het ideaal koste wat het kost moet worden doorgezet. 

 

 

  

Oorlog en strijd ontstaan alleen als je oorlog en strijd als oplossing voor je problemen ziet. We leven in een cultuur die daar precies zo tegenaan kijkt. Kijk maar eens hoeveel mensen vinden dat we in oorlog moeten met Rusland, of op zijn minst de oorlog in de Oekraïne moeten steunen. Die doen precies dat wat ze zeggen te veroordelen. Ze denken dat strijd en oorlog een oplossing zal bieden, net zoals de Russen en de Oekraïners dit denken. Bijna het hele westen denkt zo.

Eén manier om strijd en oorlog voort te zetten, is te beweren dat het helaas niet anders kan, omdat een bepaalde slechterik ons daartoe dwingt. Of door te beweren dat als je niet terugvecht, die ander je te grazen zal nemen. Het idee is kortom dat je kwaad met kwaad moet vergelden om het kwaad te vernietigen. Maar in werkelijkheid ga je in het kwaad mee, want je doet precies datgene wat je beweert niet te willen.

Je kunt ook je kop in het zand steken, door te zeggen dat je geen macht hebt er iets tegen doen. Dan zie je het als een strijd of oorlog tussen jezelf en de wereld en denkt bij voorbaat dat je hebt verloren. Dan geef je het op, stap je in de slachtofferrol, zoekt geen oplossing. In wezen is het een passieve acceptatie van strijd en oorlog.  

Het is onze cultuur. Kijk alleen maar eens naar ons amusement, alle oorlogsfilms of andere goed-en-kwaad films. Die verheerlijken oorlog en strijd. We verheerlijken de helden, verfoeien de slechteriken, lijden mee met de slachtoffers. Kijk ook eens naar onze spelletjes gebaseerd op het vernietigen van anderen vanuit het goed-en-kwaad idee. Onze geest gaat er helemaal in op. Energetisch is het zo, dat waar je aandacht aan geeft dat groeit. Dus hoe meer je je geest voedt met dualistische rommel, hoe meer je gaat geloven dat dit de enige weg is. Dan maak je het deel van jouw gedachtengoed en versterkt de oorlogscultuur.

Verandering kan alleen plaatsvinden als je oorlog en strijd op geen enkele manier meer accepteert, ondersteunt, goedpraat of over je heen laat komen. Dat is de eerste stap, je culturele conditionering tot strijd en oorlog los zien te laten.

De betere wereld ontstaat alleen als je liefde, vrede en samenwerking als de enige oplossing ziet om problemen op te lossen. Dat zal oefenen zijn, want we hebben dit niet geleerd. Het is echter de enige weg, als je vrede wilt.