Als we bang zijn zoeken we meestal gelijk een schuldige.
Die schuldige vallen we dan aan, om zo onze angst te verminderen. Of we
verdedigen ons tegen die persoon, houden hem buiten de deur, om zo onze angst te
verminderen. Dit zijn onze stressreacties, vechten of vluchten, aanvallen en
verdedigen. We gaan de strijd aan met een ander, niet vanuit angst, maar om wat
er tussenin zit, een schuldverklaring. We bestrijden die schuldige om onze
angsten te dempen, maar in werkelijkheid wordt onze angst door die strijd
alleen maar groter.
Als we niet bang zijn, maken we elkaar minder schuldig,
zijn er ook niet zoveel stressreacties. Maar o wee als we weer bang worden, dan
wordt er meteen weer een schuldige gezocht en gaan we de strijd aan. Denk aan
de coronaperiode. We waren bang, zochten schuldigen en die schuldigen vielen we
aan, of we sloten hen buiten ter verdediging. Toen de angst voor corona afnam, stopte het
schuldigen zoeken en de onderlinge strijd, konden we weer vrediger met elkaar
leven. Dat lukt TOTDAT er opnieuw angst ontstaat en het hele proces vanuit schuldigen
zoeken opnieuw begint.
Hetzelfde gebeurt bij oorlogen, angst leidt tot schuldigen
zoeken en tot aanval en verdediging. Na de oorlog neemt angst weer af, kunnen
we weer in vrede leven. TOTDAT we opnieuw bang worden en het hele proces van
schuldigen zoeken opnieuw begint. Angst is niet zozeer de boosdoener, maar het schuldig maken. We hebben niet geleerd onze angsten onder ogen te komen zonder het zoeken van schuldigen daarvoor.
We zullen misschien nooit in een volkomen veilige wereld
leven, dus er zal altijd wel iets zijn om bang voor te worden. Maar we kunnen
wel leren die tussenstap van schuldverklaringen weg te laten. Dan hoeven we minder te vechten en vluchten, zullen minder in de aanval of verdediging gaan. Dan verdwijnen
de heftige stressreacties, die eigenlijk alleen de angst versterken in plaats
van verhelpen. Dus leer bij angst je eigen oordelen, je schuldverklaringen, los te laten als je meer vrede wil vinden in de wereld.
