Als mens hebben we vele mogelijkheden, eindeloos veel, maar
we leren vaak maar een heel klein deeltje daarvan te gebruiken, ratio. We
luisteren daarom niet meer naar wat onze intuïtie of gevoelens of dromen ons
vertellen. Sterker nog, als die ons iets vertellen en we kunnen het niet
rationeel verklaren, dan poetsen we dit weg.
Ratio is goed voor bijvoorbeeld routinematige, geautomatiseerde
en technische processen, maar niet voor het gehele leven. Want ratio probeert
steeds de opties te beperken en er eentje te kiezen, maakt daar een serietje van beperkte keuzes van. Als je dat met je hele leven doet, beperk je dus
jouw opties in het leven, waarmee je depressief kan worden. Andersom, je kan
ook jezelf met steeds beperken van opties veel te optimistisch maken, om
uiteindelijk teleurgesteld te raken als het niet uitkomt. Het leven is nu
eenmaal niet rationeel, dus de rationele gevolgtrekkingen kloppen eigenlijk
nooit.
Ratio zoekt bewijzen voor dingen die veel groter zijn dan hijzelf, wat
dan meestal leidt tot beperkt en angstig leven, sluit het gebruik van je andere
vermogens in wezen uit. Je ziet jezelf zo als kleiner dan je bent. Niet voor niets is ook de kijk op onze wereld pessimistisch geworden, want ratio leidt ons altijd in een soort sluis, of alles gaat goed of alles gaat slecht, het laat geen andere mogelijkheden toe. Het leidt tot tunnelvisie. Ofwel, we ontkennen en beperken onze menselijke creativiteit.
In het dagelijks leven is het daarom belangrijk om AL je
vermogens aan te spreken. Niet alleen ‘wat zegt mijn ratio’, maar ook wat zegt
mijn intuïtie, mijn gevoel, wat voor ingevingen krijg ik bijvoorbeeld in mijn
dromen. Want onze totale kennis is vele malen groter dan de beperkte kennis die
ons ratio heeft. Met ratio beweeg je je eigenlijk op het niveau van het topje
van de ijsberg en negeert de gehele ijsberg onder dat niveau.
