We gebruiken als mens allemaal onze geest, daarmee zijn we allemaal
gelijk. Het maakt geen klap uit hoe je jouw geest gebruikt, als jij er maar blij van
wordt en jij je plezier kan delen met andere mensen.
Het ego maakt mensen ongelukkig door het specifieke gebruik van onze
geest voortdurend te willen vergelijken met hoe anderen dat doen. Of het nu
gaat om politiek, religie, kunst, uiterlijkheden, sport, kennis, macht, geld.
Het ego wil beter dan anderen worden in wat hij doet. Het ego wil ook exclusief zijn; het feit dat hij iets doet en anderen niet, maakt hem beter dan anderen. Het ego verleent identiteit aan specifiek gebruik van de geest, niet meer aan het feit dat hij net als iedereen een geestelijk en creatief wezen is. Het ego
verzint daarom termen als expert, guru, topper, professor, alles om maar beter te
lijken dan andere mensen.
In wezen zorgt het ego dat niemand meer echt geniet van wat
hij met zijn geest doet. Er is altijd weer iemand die zogenaamd beter is dan
jij. Er komt dan altijd weer dat idee van goedkeuring en afkeuring om de hoe
kijken, oordeel.
We zijn allemaal geestelijke wezens die gewoon onze geest
creatief willen gebruiken, expressie willen geven aan onze aard. Elke expressie
is waardevol. Maar zodra je oordeelt over je eigen of andermans expressie,
veroorzaak je geestelijke pijn, omdat je aan je eigen of andermans werkelijke waarde gaat twijfelen.
