We worden in de maatschappij wijsgemaakt dat als je van
anderen wint je een winnaar bent. Maar winnen van de een is altijd het
verliezen van de ander. Alleen de winnaar wordt beloond. Extern beloond met snoep,
geld, aandacht. De zogenaamde verliezers, de meeste mensen dus, moeten het zonder beloning doen, of
extreem hun best doen om ook eens te winnen. Dat laatste is voor de meesten eenvoudigweg niet weggelegd.
De externe beloning wordt zo belangrijker dan de innerlijke
beloning van je inspanning. Als twee kinderen een wedstrijd doen, allebei hun best
doen en maar ééntje een beloning krijgt, demotiveer je de verliezers. Het risico
is maatschappelijk gezien, dat verliezers of extreem gaan streven, of het
helemaal gaan opgeven. Maar dat geldt ook voor mensen die een tijdje winnen. Externe motivatie neemt de plaats in van interne motivatie, werkt niet motiverend zoals wordt beweerd, maar vooral demotiverend. Dat
is het verlies voor de gehele maatschappij.
Wat nog erger is, de zogenaamde verliezers worden aangevallen met
ideetjes dat ze niet genoeg hun best zouden hebben gedaan. Het winnaarsideaal, als je maar je best zou doen, zou je wel meer verdienen. Kijk eens naar meneer of mevrouw X,
die is beter dan jij, heeft gewonnen 'dus' meer inzet dan jij. Totale onzin, maar dat is wel
wat de maatschappij met haar concurrentie-idealen je wijsmaakt.
Zolang die externe beloningen nog bestaan, probeer dan altijd iedereen
te belonen, want ieder mens doet zijn best en ieder mens is waardevol, we hebben ieder mens nodig. Plus
probeer eens uit te gaan van interne motivatie. Als je intern gemotiveerd
bent, houd je het vol, raak je nooit gedemotiveerd. Noem je eigen en andermans interne beloningen, zelfs als er geen externe beloningen zijn. Zo blijven je kwaliteiten
zich ontwikkelen en zijn zo bijdragen aan de hele wereld, ook aan degenen die menen verliezers te zijn in deze wereld van concurrentie.
