Renée Merkestijn

Het ego-denken ziet de mens als onvolmaakt, slecht, schuldig of zondig en vindt dat we correctie nodig hebben van onszelf of van anderen. We spreken onszelf en anderen dan bestraffend toe en proberen van alles uit om die ‘fouten’ te corrigeren. Als het ego-denken deze verbeteringen onvoldoende vindt, onze inzet onvoldoende vindt, voelen we ons opnieuw schuldig en spreken we onszelf of anderen opnieuw bestraffend toe. Ego-denken is ontkenning van liefde.

Dat schuld, straf en verbeterverhaaltje is letterlijk een aanval op wie we als mens werkelijk zijn. Vanuit ego-denken ben je nooit goed genoeg, doe je het ook nooit goed genoeg, niemand is ooit goed genoeg, We zijn continu streng tegen onszelf en anderen. Maar dat afkeuren en straffen en verbeteren wordt dan gezien als liefde. Liefde wordt verwrongen tot het afkeuren en verbeteren van onszelf en anderen, net zo lang dat we volgens die denkwijze genoeg hebben gedaan om liefde te verdienen. Het ego ziet schuld, straf en verbeteren als teken van liefde, maar dat is het niet. Ego-denken verbindt overal voorwaarden aan.

Omdat het in wezen aanvallend denken is, wordt het lichaam daarvoor misbruikt, maar onder het mom van het is goed voor ons. We zijn ongelooflijk streng voor onszelf en anderen, al zeggen we dat we goede bedoelingen hebben. Het moeilijkste om te zien is, dat we met die schuld en straf en het hardnekkig willen verbeteren, ons eigen lichaam ondermijnen en ziek maken. Je kan door die schuldverhalen te dik of mager worden, verslavingen ontwikkelen, chronische ziekten ontwikkelen of depressief worden. We worden dus ziek door onze eigen schuldverhalen en verbeterdriften, door die verborgen, vaak onopgemerkte afkeuring van het ego-denken. We hebben onszelf niet lief zoals we zijn, maar denken altijd tekort te schieten.

Als we dan eenmaal ziek zijn geworden, wordt opnieuw hetzelfde schuldverhaal gehanteerd, je schiet alweer tekort, maakt het ego-denken je wijs. Ons lichaam of onze geest is ziek en we gaan hard aan de slag om onszelf weer te verbeteren, weer gezond te worden. Vaak gebeurt dit met harde hand, met veel inzet en strijd, omdat het egoïsch denken niet alleen liefde maar ook gezondheid meent te moeten verdienen. Juist door dit valse idee, wordt het moeilijker te genezen. We denken onszelf te verbeteren, maar vallen onszelf onbewust voortdurend aan. Het lukt dan maar niet, wat logisch is, maar we spreken onszelf en anderen opnieuw bestraffend toe en gaan nog harder ons best doen.

Alle pijn en ziekte komt voort uit het valse idee van schuld en straf en verbeteren, uit zelfontkenning, gebrek aan liefde voor onszelf, waar we in zijn gaan geloven. We kunnen niet van onszelf houden, maken onszelf ziek, gaan de strijd aan met anderen die we ook met schuldverhaaltjes overstelpen, vaak onder het mom van hulp bieden. Het ego-denken is een manier van denken, die beweert liefde en gezondheid te kunnen brengen, maar slechts zal leiden tot pijn en ziekte.