Renée Merkestijn

In spirituele boeken worden vaak verschillende termen gebruikt, die allemaal verwijzen naar hetzelfde punt. Ze proberen uit te leggen dat je als mens in de war kan raken over wie je werkelijk bent, dat je je Ware Identiteit kan vergeten en vanuit een aangenomen identiteit kan gaan leven. Spiritueel leven betekent in het kort dat je je als mens je ware identiteit probeert te herinneren of te herontdekken, terwijl de wereld voortdurend alternatieven aanbiedt om te zorgen dat je dit blijft vergeten. Je staat dus als mens voor een keuze, een keuze waarvoor tientallen termen bestaan die de tegenstelling tussen wie je werkelijk bent en wie je denkt te zijn benadrukken.

Je Ware Zelf/Identiteit of Ziel heeft in het dagelijkse leven te kiezen tussen (om wat veelgebruikte termen te noemen)  Liefde en Angst, Licht en Donker, Goed en Slecht/Zondig, Hogere en het Lagere zelf, Hemelse en Wereldse, God en Satan/Duivel/Ego, Positief en Negatief, Vergeving en Schuld, Geest en Lichaam, Oneindig en Eindig, Leven en Dood, Zelf en zelf, Eeuwig en Tijdelijk, Vrede en Strijd, onvoorwaardelijke en voorwaardelijke liefde. Al die termen verwijzen naar dezelfde tegenstellingen in je eigen geest.  De eerste term verwijst naar je ware identiteit, de tweede term naar het vergeten ervan, de alternatieve identiteit.

Je leven laat zien met welke van de twee identiteiten je je geestelijk verbindt, ofwel wie je denkt te zijn, waarop jij focust in je leven, dat wat je meestal je IK noemt. Met de term IK kan je dus je Ware Identiteit of een alternatieve, vervangende identiteit beschrijven. Je kan leven naar wie je werkelijk bent, of gaan leven naar wie je denkt te zijn, wat vaak als ego of illusie of droom wordt beschreven. Alle problemen in je leven en in de wereld komen voort uit het vergeten van je ware identiteit, omdat je leven wordt bepaald door wie je denkt te zijn.

Als je zegt: IK ben bang, of IK ben ziek, laat dat wat je zegt zien welke identiteit je kiest. Hier zit je dus aan kant van Lichaam en Negatieve, ben je dus gaan geloven dat dit je identiteit is. Maar je ware identiteit is Geest en Positief. Dus kies bij angst of ziekte op die andere kant te focussen, zodat je weer naar je Ware Zelf kan gaan leven in plaats van de aangenomen identiteit van een angstig en ziek mensje, want dat bén je niet. Zeg dat ook tegen jezelf, ik ben dat helemaal niet. Zorg dat je de aangenomen identiteit loslaat, anders gaat kijken naar jezelf, je Ware Zelf ontdekt. Als je op de eerstgenoemde woorden focust, ga je die steeds meer in je leven ervaren, dan word je wie je werkelijk bent.

Ik kwam dit stukje tegen in het boek Way of mastery; Pathway of Enlightenment (Weg van meesterschap. Pad van Verlichting). Met Pasen volgende week wilde ik jullie dit niet onthouden. Ik heb de vertaling van de Engelse tekst toegevoegd.

Each sane moment that you’ve experienced, each moment of unlimitedless, each moment of genuine intimicy, each moment of grace-filled joy that you’ve ever known, in whatever form it seams to appear or be bottled before you, has come because you’ve allowed your mind to slip into the Sea of Peace.

And you’ve merely abided, empty, wanting nothing, seeking nothing, merely the presence of what you are. And when that quality becomes cultivated so that it permeates your consciousness with each breath and with each moment, you will know that Christ has, indeed, arisen this day. And you’ll celebrate Easter with each breath.

Elk geestelijk gezond moment dat je hebt meegemaakt, elk moment van oneindigheid, elk moment van oprechte intimiteit, elk moment van genadevolle vreugde dat je ooit hebt gekend, in welke vorm het ook lijkt te verschijnen of voor je te worden gebracht, is gekomen om je geest hebt laten wegglijden in de Zee van Vrede.

En je hebt het gewoon zo laten zijn, leeg, zonder iets te willen, op zoek naar niets, alleen de aanwezigheid van wat je bent. En wanneer die eigenschap zo wordt ontwikkeld dat het je bewustzijn doordringt met elke ademhaling en in elk moment, zul je weten dat Christus inderdaad deze dag is opgestaan. En je viert Pasen met elke ademhaling.

We hebben heel lang maatschappelijke denkwijzen en systemen gehad, waarvan men beweerde dat die ons welvaart en daarmee geluk zouden brengen voor iedereen. Inmiddels komen we erachter dat die ons niet brengen wat we hoopten, maar het is lastig om uit de oude denkwijzen te komen. We zijn geneigd de systemen de schuld te geven van alle problemen en niet de manier van denken daarachter, een denken dat vooral op het ego is gebaseerd. Dus als we echt iets willen veranderen, dienen we dat ego los te laten en dat valt voor de meeste mensen niet mee, vaak herkennen we het ego niet eens meer omdat we gewend zijn vanuit het ego te redeneren en te leven.

Het ego is uiterlijk gericht, wil winnen ten koste van anderen. Al wil het ego de verliezers vaak wel een klein beetje helpen om zichzelf niet als puur egoïstisch te zien. Daarom worden de ware intenties vaak verborgen en wordt er slechts tijdelijke hulp geboden. Maar de verliezers willen ook winnen en zoeken systemen die hen helpen, die de winst verdelen, de winnaars moeten wat afstaan aan de verliezers. Geld wordt gezien als manier om geluk te vinden. 

Oude systemen als globalisme, nationalisme, kapitalisme, houden zich bezig met 'hoe en wie kunnen we rijk worden in de wereld'. Socialisme, communisme en democratie meer met 'hoe verdelen we de gemaakte winsten'.  Ze houden het egoïsche denksysteem vaak onbedoeld in stand. Het ego kan geen systeem bedenken dat zowel liefdevol is voor ieder mens en tegelijkertijd ieder mens vrijheid biedt.

·         Bij globalisme besteden rijke landen productie uit aan goedkope landen om daar zelf voordeel van te hebben. Die rijke landen zeggen graag die armere landen te helpen. Zodra er een crisis komt is er een probleem voor de rijke landen, die hebben opeens niets meer. De arme landen worden de rijke landen, dan keert het om.

·         Nationalisme probeert zelfvoorzienend te zijn, wat op zich geen probleem is, maar men probeert het eigen land te bevoordelen en andere landen te benadelen. Door alle strijd is dan is het ene land rijk, dan het andere land.

·         Kapitalisme draait allemaal om winst en verlies, dus is per definitie een systeem van winnen of verliezen. Doe je het een tijdje goed, win je, zo niet dan verlies je.

·         Socialisme houdt vaak één van die drie bovengenoemde systemen in stand, maar probeert de winst van de winnaars deels aan de verliezers te geven. Maar het blijft nog steeds om winnen en verliezen gaan. En met het verdelen gaat ook nogal eens wat mis, krijgt de ene meer dan de ander.

·         Communisme kiest ook één van bovenstaande systemen, maar alle winsten gaan naar de overheid, die vervolgens bepaalt wie wat mag doen en hoeveel iemand mag hebben. Hier is de overheid meestal de winnaar en de sommige delen van de bevolking winnaar en anderen niet.

·         Democratie onderkent het probleem van winnaars en verliezers. Men probeert gezamenlijk te bepalen of men voor globalisme, nationalisme of kapitalisme kiest en of men qua herverdeling een socialistisch of communistisch model hanteert en wat dan precies een eerlijke verdeling is. Maar ook hier zijn sommige groepen de winnaars en anderen de verliezers, vooral mensen die het systeem goed hanteren winnen van anderen.

Dus het probleem is ons ego-idee van winnen en verliezen. Dat kan alleen maar bestaan als je de ene mens meer waarde en keuzevrijheid toekent dan een ander mens en een systeem handhaaft dat die verschillen in stand houdt. Dus een beter systeem verzinnen is pas mogelijk als we ons volledig doordrongen weten van de waarde en de vrijheid van ieder mens.

Als mens stemmen we onszelf altijd af op een bepaald kanaal. Er zijn twee grote kanalen, Liefde en Angst. Beide kanalen brengen uitzendingen gebaseerd op twee overtuigingenstelsels, met de bijbehorende gedachten, gevoelens, gedragingen. Daar laat je je door beïnvloeden. Het zijn jouw overtuigingen, die je tot uitdrukking brengt in je leven.  

Ons Hogere Zelf stemt af op het kanaal van Liefde en die liefde is altijd onvoorwaardelijk, kent daarom geen angsten en oordelen. Ons Lagere Zelf stemt vaak af op het kanaal van Angst en Oordeel, creëert Voorwaarden; liefde is hier altijd voorwaardelijk. Daardoor belemmeren we zelf Liefde in ons leven, al maken we onszelf wijs dat we via voorwaarden stellen liefde kunnen vinden en dat angsten en oordelen normaal zijn.

Als je merkt dat je veel in Angst en Oordeel leeft, steeds Voorwaarden stelt aan alles, besef dan naar welk kanaal je luistert, welk overtuigingenstelsel je toelaat in je geest. Neem jezelf die angstgedachten en oordelende gedachten en voorwaarden niet kwalijk, maar besef dat je geleerd hebt naar de verkeerde zender te luisteren. Probeer eens te luisteren naar een ander kanaal.

Het kanaal van Liefde is eigenlijk een eeuwig doorstromende energie van onvoorwaardelijke liefde tussen het allerhoogste en ons ware zelf. Zodra we angsten en oordelen koesteren, allerlei voorwaarden gaan stellen, blokkeren we dat kanaal van Liefde, gaan naar een ander kanaal luisteren. We denken dat de wereld niet aan onze voorwaarden voldoet, dat we daarom geen liefde ervaren, terwijl het in werkelijkheid onze eigen voorwaarden zijn die liefde beperken.

Dat komt omdat we projecteren, het lijkt alsof anderen voorwaarden aan ons stellen, maar we zien eigenlijk alleen onze eigen voorwaarden, onze eigen angsten en oordelen weerspiegeld. Als een ander voorwaarden aan jou stelt, je angst en oordeel ervaart in relaties, kan je ervan uitgaan dat jij diezelfde voorwaarden zowel aan jezelf als aan anderen stelt. Het zit allemaal in jezelf, nooit buiten jezelf. Jij bent het die het allemaal teweegbrengt, die je kanaal volledig openzet voor Liefde, of dit tegenhoudt en kiest voor het kanaal van Angst.

Een van de lastigste dilemma’s is te bepalen wat jij of anderen werkelijk nodig hebben. Het ego in ons denkt nooit genoeg te hebben. Zelfs al geef je iemand een miljoen, dan is het voor het ego niet genoeg. Zelfs al geven 100 mensen je aandacht, dan is het voor het ego niet genoeg. Het ego in ons probeert een innerlijke leegte te vullen met iets buiten zichzelf en dat zal dus nooit lukken. Het ego zegt van alles nodig te hebben, maar heeft het meeste niet echt nodig.

Het ego geeft onvrede en boosheid, brengt gevoelens van slachtofferschap voort, want het ego wil vanuit gemis altijd meer ontvangen dan geven. Alle werkelijke tekorten in de wereld ontstaan, omdat ego’s meer willen hebben dan de rest van de mensen, omdat ze nooit genoeg denken te hebben. Als je het egodenken loslaat, meer vanuit liefde gaat leven, verdwijnt dat voortdurende gevoel van leegte, gemis en tekort in jezelf. 

Vanuit liefde kan je ook beter het verschil zien tussen wat andere mensen werkelijk nodig hebben en wat ze vanuit het ego zeggen nodig te hebben. Je vraagt alleen hulp als je werkelijk hulp nodig hebt. Je geeft alleen hulp als mensen werkelijk hulp nodig hebben.  Je gaat niet meer in op de hulproep van het ego dat eeuwig en altijd te kort zal hebben, hoeveel hulp je ook geeft of krijgt. Je gaat uit van liefde, van werkelijke behoeften.

Liefde wil delen, maar liefde is daar wel wijs in. Geef niet weg als je zelf een werkelijk tekort hebt. Probeer evenmin meer te ontvangen dan je werkelijk nodig hebt. Maak verschil tussen wat je werkelijk nodig hebt en wat het ego nodig denkt te hebben.

Als we bang zijn zoeken we meestal gelijk een schuldige. Die schuldige vallen we dan aan, om zo onze angst te verminderen. Of we verdedigen ons tegen die persoon, houden hem buiten de deur, om zo onze angst te verminderen. Dit zijn onze stressreacties, vechten of vluchten, aanvallen en verdedigen. We gaan de strijd aan met een ander, niet vanuit angst, maar om wat er tussenin zit, een schuldverklaring. We bestrijden die schuldige om onze angsten te dempen, maar in werkelijkheid wordt onze angst door die strijd alleen maar groter.

Als we niet bang zijn, maken we elkaar minder schuldig, zijn er ook niet zoveel stressreacties. Maar o wee als we weer bang worden, dan wordt er meteen weer een schuldige gezocht en gaan we de strijd aan. Denk aan de coronaperiode. We waren bang, zochten schuldigen en die schuldigen vielen we aan, of we sloten hen buiten ter verdediging. Toen de angst voor corona afnam, stopte het schuldigen zoeken en de onderlinge strijd, konden we weer vrediger met elkaar leven. Dat lukt TOTDAT er opnieuw angst ontstaat en het hele proces vanuit schuldigen zoeken opnieuw begint.

Hetzelfde gebeurt bij oorlogen, angst leidt tot schuldigen zoeken en tot aanval en verdediging. Na de oorlog neemt angst weer af, kunnen we weer in vrede leven. TOTDAT we opnieuw bang worden en het hele proces van schuldigen zoeken opnieuw begint. Angst is niet zozeer de boosdoener, maar het schuldig maken. We hebben niet geleerd onze angsten onder ogen te komen zonder het zoeken van schuldigen daarvoor.

We zullen misschien nooit in een volkomen veilige wereld leven, dus er zal altijd wel iets zijn om bang voor te worden. Maar we kunnen wel leren die tussenstap van schuldverklaringen weg te laten. Dan hoeven we minder te vechten en vluchten, zullen minder in de aanval of verdediging gaan. Dan verdwijnen de heftige stressreacties, die eigenlijk alleen de angst versterken in plaats van verhelpen. Dus leer bij angst je eigen oordelen, je schuldverklaringen, los te laten als je meer vrede wil vinden in de wereld.

Het egodenken gaat altijd uit van tekort. Zelfs al krijg je een miljoen euro, dan vindt het ego dat nog niet genoeg. Zelfs al heb je een partner die aan al je eisen voldoet, dan is dat voor het ego nog niet genoeg. Zelfs al heb je alles wat je ooit wenste, dan is het voor het ego nooit genoeg.

Het ego probeert een innerlijke leegte op te vullen via de buitenwereld. Dat is onmogelijk, maar het ego blijft hiernaar streven en is daarom eeuwig ongelukkig, voelt zich eeuwig onvervuld. Het ego verzint altijd weer nieuwe dingen om de vermeende innerlijke leegte te compenseren.

Het ego bepaalt eigenlijk altijd wat hij bedénkt dat jij nodig hebt. Dat is uiteindelijk alles wat de wereld iemand kan geven, het zal nooit genoeg zijn. Het ego neemt alleen en uiteindelijk vernietigt hij alles, omdat hij álles nodig denkt te hebben. Iedereen moet doen wat het ego wil, alles in de wereld moet het zijne worden.

Het ego sluit hooguit een tijdelijke deal met anderen. Als jij mij wat ik denk te missen geeft, dan geef ik jou wat jij denkt te missen. Veel romantische relaties zijn op dit soort dealtjes gebaseerd, geef en ontvang wat de ander nodig denkt te hebben, een ruil. Veel zakelijke relaties ook, jij geeft mij jouw arbeid, dan geef ik jou geld. Maar het is nooit genoeg liefde, genoeg arbeid of genoeg geld voor het ego. Het ego zal altijd weer een tekort ervaren, dus boos gaan doen.

Het ego is kortom extern gericht, omdat hij geen innerlijke vervulling kan voelen. Maar innerlijk is vervulling altijd te ervaren, mits je je innerlijk richt. Je mist innerlijk nooit dat wat je werkelijk nodig hebt, je mist meestal alleen wat je hebt bedacht dat je nodig hebt. Het wonderbaarlijke is, dat als jij je innerlijk altijd vervuld weet, gebeuren er letterlijk wonderen, dan vind je alles in je leven dat je werkelijk nodig hebt. Dus niet wat je ego bedénkt dat je nodig hebt, maar wat je wérkelijk nodig hebt.

Alleen is het ego meestal zo bang voor tekort, dat hij jou niet toelaat je innerlijk te richten, waardoor je ook continu dat gemis blijft ervaren en compenseren. Dus laat het extern gerichte ego los, laat het vertrouwen in je innerlijke zelf groeien in het besef dat je dan altijd ontvangt wat je wérkelijk nodig hebt en aan anderen kan geven wat ze wérkelijk nodig hebben. Al zal het ego je zeker de eerste tijd blijven wijsmaken dat dit onmogelijk is.

We gebruiken als mens allemaal onze geest, daarmee zijn we allemaal gelijk. Het maakt geen klap uit hoe je jouw geest gebruikt, als jij er maar blij van wordt en jij je plezier kan delen met andere mensen.

Het ego maakt mensen ongelukkig door het specifieke gebruik van onze geest voortdurend te willen vergelijken met hoe anderen dat doen. Of het nu gaat om politiek, religie, kunst, uiterlijkheden, sport, kennis, macht, geld.

Het ego wil beter dan anderen worden in wat hij doet. Het ego wil ook exclusief zijn; het feit dat hij iets doet en anderen niet, maakt hem beter dan anderen. Het ego verleent identiteit aan specifiek gebruik van de geest, niet meer aan het feit dat hij net als iedereen een geestelijk en creatief wezen is. Het ego verzint daarom termen als expert, guru, topper, professor, alles om maar beter te lijken dan andere mensen.

In wezen zorgt het ego dat niemand meer echt geniet van wat hij met zijn geest doet. Er is altijd weer iemand die zogenaamd beter is dan jij. Er komt dan altijd weer dat idee van goedkeuring en afkeuring om de hoe kijken, oordeel.

We zijn allemaal geestelijke wezens die gewoon onze geest creatief willen gebruiken, expressie willen geven aan onze aard. Elke expressie is waardevol. Maar zodra je oordeelt over je eigen of andermans expressie, veroorzaak je geestelijke pijn, omdat je aan je eigen of andermans werkelijke waarde gaat twijfelen.

Je gebruikt het spirituele journal vooral om over jezelf en je leven na te denken. Je probeert de verbinding met jouw innerlijk te versterken en dit te vertalen in hoe je dagelijks wilt leven naar die inzichten. Dus kortweg, hoe je een spiritueler leven opbouwt. Hieronder wat tips.

DOELEN. Beschrijf voorin je journal wat je innerlijke, spirituele doelen zijn en wat dit in je leven zou betekenen qua ervaring of energie. Voorbeelden: Ik wil meer innerlijke rust ervaren en ontdekken welke overtuigingen me daarvan afhouden. Ik wil meer creatieve expressie in mijn leven omdat ik me dan gelukkiger voel. Ik wil vergevensgezinder worden naar mezelf en anderen toe om meer vrede te ervaren. Ik wil mijn spirituele band met het allerhoogste of met de natuur versterken.

KORT MAANDOVERZICHT. Je maakt een maandkalender waarin je noteert wat voor jou die dag belangrijk was, wat er gebeurde, wat je opviel, prettig of onprettig, hoe jij je voelde. Reserveer een paar regeltjes per dag, houd het kort. Bijvoorbeeld. Schilderles. Boek X inspirerend. Fijn gesprek met X. Huis veranderd en gelukkiger. Autopech. Ruzie met X.

INZICHTEN VAN DEZE MAAND. Achter dit overzicht noteer je de hele maand door spirituele inzichten die je hebt, klein en groot. De mooie inzichten, maar ook dingen waar je mee worstelt en nieuw inzicht over zoekt, meer liefde, meer rust, meer wijsheid. Twee handige kopjes zijn: 1. BLIJ/FLOW en 2. STRESS/AFLEIDING. Je kan hier je eigen gedachten en ervaringen noteren, maar ook inzichten die je leest/hoort die je aanspreken.

Je beschrijft bij 1. waar je blij van wordt of blij mee bent, of waar je in de flow raakte, met daarbij het spirituele inzicht hierover. Bijvoorbeeld: ik ben zo blij omdat ik met X volledig open kan communiceren, liefde is openheid, ik wil me voor meer mensen openstellen. Bijvoorbeeld: ik raak in de flow als ik tuinier, tuinieren brengt mijn geest tot rust en dan ben ik helemaal in het hier en nu. Ik wil daarom meer tijd aan tuinieren besteden.

Bij 2. beschrijf je afleidingen en stress en onderzoek dit nader. Bijvoorbeeld ik kijk te veel naar het nieuws, raak overvoerd en kom niet aan leuke dingen toe. Inzicht: ik word door angst voor crisis gegrepen en blijf onnodig lang kijken. Inzicht: ik kan angst aanpakken door overtuigingen te veranderen en/of praktische stappen te nemen. Een betere overtuiging zou zijn: ik vertrouw erop intuïtief te weten wat te doen als er een crisis zou komen, wat niet eens zeker is, dus hoef niet onnodig bang zitten te zijn. Praktisch: ik lees voortaan alleen de koppen in de krant om stress te verminderen. Of praktisch: ik zorg voor wat voorraden in huis om me minder bang te voelen.

Aan het eind van de maand maak je een volgend maandoverzicht en begin je daarachter opnieuw met je inzichten. Juist omdat je zo bewust ermee bezig bent elke dag, zal je merken dat je steeds spiritueler gaat leven. Het gaat dan ook voor je gevoel bijna als vanzelf, omdat je bewust over je leven nadenkt en schrijft op het moment dat het zich voordoet. 
Check zo af en toe eens jouw doelen, want vaak boek je vooruitgang, zonder het bewust te zijn.

Het ego is een op angst en oordeel gebaseerd overtuigingenstelsel waar je al of niet in kan geloven. Als je erin gelooft, ga je je ermee identificeren. Dan beweer je bijvoorbeeld: “ik ben machteloos”. In werkelijkheid heb je de ego-overtuiging over machteloosheid tot de jouwe gemaakt. Je ware zelf heeft daarmee iets over zichzelf verzonnen, is gaan denken dat hij het ego is.

Jij bent nooit het ego, je kan alleen maar denken dat jij dat ego bent door identificatie ermee. Het helpt je gelukkiger te worden, als je deze scheiding aanbrengt tussen jouzelf en het ego, dus beseft wie je werkelijk bent en wie je volgens het ego bent. Herinner je dat je ware zelf niet machteloos is, zoals in dit voorbeeld, dat het slechts het ego is dat je wijsmaakt dat je machteloos bent. En zo zijn er duizenden voorbeelden te verzinnen.

Het ego pakt altijd negatief voor jou uit. Juist omdat het ego allemaal angsten en oordelen bevat als overtuigingen en daarom voorwaarden gaat stellen. We stellen via ego identificatie zelfs aan liefde allerlei voorwaarden, over uiterlijk, over interesses, maakt niet uit wat. Zo beweert het ego dat je de ideale liefde kan vinden, maar houdt liefde eigenlijk buiten de deur. Je zoekt en kan nooit vinden. Alles moet aan voorwaarden voldoen bij het ego, werkelijk alles.

We kunnen als mens nooit gelukkig worden als we ons met diens ideeën identificeren. Voor het ego is er alleen maar geluk te vinden door strijd, strijd met jezelf, strijd met anderen, strijd met de wereld, om een niet bestaand ideaal te bereiken. Het ego verzint steeds opnieuw idealen waaraan wij of anderen proberen te voldoen of die we proberen te bereiken, om uiteindelijk toch teleurgesteld te raken. Want aan de eisen van het ego zal niemand ooit voldoen.

Het ego baseert zich altijd op vermeende tekorten en gebreken. Dus koppel je ware zelf los van dit ego. Leef in het hier en nu, het heden, waarin je al die angsten en oordelen en voorwaarden loslaat. Want het ego legt eigenlijk een deken van beperkingen op in je geest, die je gewoon af kan werpen, als je beseft dat jij niet bent wat het ego beweert dat je bent.

In dit stukje gebruik ik het woord God, wat voor sommige mensen misschien negatieve associaties oproept. Probeer die tijdens het lezen aan de kant te zetten. Vervang het in gedachten desnoods door een woord dat minder weerstand oproept, zoals Hoogste bewustzijn, de Bron of Licht of Universum. Het gaat om de inhoud, niet om de naam.

Creatie is het omzetten van denkbeelden in vormen. We zijn als mens een denkbeeld van een geestelijk wezen dat we God plegen te noemen, een denkbeeld dat vorm kreeg. We hebben als mens diezelfde creatieve vermogens meegekregen, we zetten ook onze denkbeelden om in vormen.

Het probleem is, waar God altijd bewust en liefdevol creëert, creëren wij als mens meestal onbewust en zeker niet altijd even liefdevol. We maken denkfouten die zich in onprettige fysieke vormen vertalen. Die zijn allemaal te vermijden als we leren bewust en liefdevol te denken en te creëren.

God is liefdevol dus straft nooit, maar laat ons zien waar we niet zo liefdevol en niet zo bewust denken en leven. Angst voor God is daarom niet nodig. We kunnen naar zijn advies luisteren als we fouten maken en zo leren hoe het anders kan.

We ontkennen het bestaan van God vaak uit angst dat hij ons zal straffen en onze creatieve vermogens zal beperken. God straft nooit, juist omdat hij liefdevol is, zelfs als we fouten maken. We straffen alleen voortdurend onszelf. God neemt ons  evenmin onze creatieve vermogens af, helpt ons alleen die beter te gebruiken. Zelfs in sommige religies wordt dit angstige Godsbeeld gecreëerd, wat een triest denkbeeld is dat ook weer vorm krijgt.

Probeer daarom God niet te zien vanuit beperkende denkbeelden, maar als een geestelijk wezen dat altijd liefdevol creëert en je kan helpen dit ook te doen, zodat je gelukkiger kan leven. Dit kan bijvoorbeeld via intuïtie, meditatie, gebed, inspiratie of lezen van spirituele geschriften.

Ik ben me bewust dat jullie niet gewend zijn dat ik het woord God gebruik. Als dit woord weerstand oproept in je, probeer dan eens te kijken welke angstige gedachten je hierbij koestert. Ben je bang voor straf, ben je bang dat je wordt beperkt? Ben je boos om wat mensen deden in naam van God vanuit een verkeerd idee over God? Dan zijn dit de angstige gedachten die je los mag laten, mag vervangen door liefdevoller gedachten.

Als mens ervaren we vaak een hoger en een lager zelf in ons, die soms allebei iets anders lijken te willen.

Je hogere zelf is altijd verbonden met het alomvattende bewustzijn en weet wat goed voor je is, dus wat goed is voor je lagere 'aardse, dagelijkse' zelf. We noemen luisteren naar dat hogere zelf meestal intuïtie of inspiratie. Dat hogere zelf doet niet alleen wat goed is voor jou, maar voor iedereen, vanuit het besef van verbondenheid met alles wat bestaat.

Je lagere zelf kan naar dat hogere zelf luisteren, maar ook zeggen ik doe het allemaal zelf wel. Dan sluit het zich af van de inspiratie en intuïtie en luistert naar het ego. Het ego denkt afgescheiden te zijn van het hogere zelf en daarmee ook van het alomvattende bewustzijn, dus is altijd bang en in gevecht met de hele wereld. Als je je met die manier van denken identificeert, dan ‘word je’ dat ego, leef je naar diens ‘inspiratie’, leef je in angst en oordeel en strijd. Het ego is een vals zelfbeeld.

De keuze is, luister je naar je hogere zelf, naar het Zelf dat wat je waarlijk bent, verbonden met het hoogste en met alles en iedereen? Of luister je liever naar je ego dat zich afgescheiden ziet van het hoogste en van alles en iedereen?

Als je je verbindt met je hogere zelf, verbind je je ook met het alomvattende zelf, dus wordt daar geleidelijk meer één mee. Het gevoel van afscheiding in je leven verdwijnt dan.

Als mens zoeken we van alles buiten onszelf, liefde, vrijheid, vrede, veiligheid, wijsheid, kennis. We zijn compleet vergeten dat die zich allemaal in onszelf bevinden. Het gevolg is dat we voortdurend het idee hebben dat het ons aan dat alles ontbreekt en we dat gemis moeten compenseren. Wijzelf en andere mensen en de hele buitenwereld moet vermeend gemis compenseren. Vandaar alle gedoe in de wereld.

We keren het proces van creativiteit om. Alles wat we in het leven willen, bestaat en ontstaat vanuit ons innerlijk, dus niet andersom. Als je innerlijk liefde ervaart, zal de uiterlijke wereld dat eenvoudigweg weerspiegelen. Als je innerlijk gemis ervaart, zal de buitenwereld gemis eenvoudigweg weerspiegelen.

Als je alles wat je zoekt eerst in jezelf vindt, ervaar je dat ook dagelijks en komt dat alles je ook vanuit de buitenwereld tegemoet.  Dat komt omdat je als je innerlijk liefde en wijsheid en vrijheid kent, je mensen niet meer uit gemis benadert, maar makkelijk liefde, wijsheid en vrijheid deelt en ervaart.  De wereld is namelijk een reflectie en gelijken trekken elkaar aan en zo niet, heb je er innerlijk ook geen last van.

Het zorgt dat je veel rustiger en intuïtiever leeft. Je reageert anders op eventuele problemen in je leven en op mensen die je vanuit gemis proberen te benaderen  met eisen. Je hebt dan namelijk een innerlijke toegang tot alles wat je nodig hebt in welke situatie dan ook. Je ‘weet’ door de innerlijke verbinding wat je kan doen, boort je innerlijke kracht aan. Je bent ook niet meer voortdurend naar uiterlijke zaken aan het streven om je innerlijke gemis te compenseren.

We geloven vaak dat deze innerlijk gebaseerde manier van leven gevaarlijk kan zijn, omdat anderen ons zullen aanvallen of we tekorten zullen ervaren. Dit idee is gebaseerd op het idee dat er geen innerlijke veiligheid of voldoening is en daarom ook geen uiterlijke. Als je contact hebt met je innerlijk, heb je ook contact met alles wat je nodig hebt om veilig te blijven. Je gaat niet paniekerig reageren op wat er in de wereld gebeurt, maar volgt weloverwogen je intuïtie. Je vindt dan intuïtief de beste weg.

Het is eigenlijk een totale ommekeer in denken. Zoek niets buiten je, want alles wat je zoekt zit al in je.

We worden in de maatschappij wijsgemaakt dat als je van anderen wint je een winnaar bent. Maar winnen van de een is altijd het verliezen van de ander. Alleen de winnaar wordt beloond. Extern beloond met snoep, geld, aandacht. De zogenaamde verliezers, de meeste mensen dus, moeten het zonder beloning doen, of extreem hun best doen om ook eens te winnen. Dat laatste is voor de meesten eenvoudigweg niet weggelegd.

De externe beloning wordt zo belangrijker dan de innerlijke beloning van je inspanning. Als twee kinderen een wedstrijd doen, allebei hun best doen en maar ééntje een beloning krijgt, demotiveer je de verliezers.  Het risico is maatschappelijk gezien, dat verliezers of extreem gaan streven, of het helemaal gaan opgeven. Maar dat geldt ook voor mensen die een tijdje winnen. Externe motivatie neemt de plaats in van interne motivatie, werkt niet motiverend zoals wordt beweerd, maar vooral demotiverend. Dat is het verlies voor de gehele maatschappij.

Wat nog erger is, de zogenaamde verliezers worden aangevallen met ideetjes dat ze niet genoeg hun best zouden hebben gedaan. Het winnaarsideaal, als je maar je best zou doen, zou je wel meer verdienen. Kijk eens naar meneer of mevrouw X, die is beter dan jij, heeft gewonnen 'dus' meer inzet dan jij. Totale onzin, maar dat is wel wat de maatschappij met haar concurrentie-idealen je wijsmaakt.

Zolang die externe beloningen nog bestaan, probeer dan altijd iedereen te belonen, want ieder mens doet zijn best en ieder mens is waardevol, we hebben ieder mens nodig. Plus probeer eens uit te gaan van interne motivatie. Als je intern gemotiveerd bent, houd je het vol, raak je nooit gedemotiveerd. Noem je eigen en andermans interne beloningen, zelfs als er geen externe beloningen zijn. Zo blijven je kwaliteiten zich ontwikkelen en zijn zo bijdragen aan de hele wereld, ook aan degenen die menen verliezers te zijn in deze wereld van concurrentie.

Elk mens kan te maken krijgen met spirituele beïnvloeding, vaak entiteiten of demonen genoemd. Dit is een onderwerp waarvoor de meeste mensen terugdeinzen. Dat mag niet bestaan, dat moet wel fantasie zijn.  De mensen die dit meemaken moeten wel gek zijn. In wezen is dit een vorm van ontkenning, die kan zorgen dat het probleem kan voortwoekeren, niet wordt aangepakt of verkeerd wordt aangepakt. Entiteiten kunnen meerdere vormen aannemen, soms alleen lastig zijn, maar soms zelfs gevaarlijk, dan noemt men ze eerder demonen.

Sommige overledenen hechten zich als entiteit aan je omdat ze zo enigszins ervaren dat ze nog aards leven, die kunnen daardoor ook niet naar het licht toe. Dat kan soms heel verdrietig zijn, bijvoorbeeld een kindje dat is overleden en zich nog steeds aan de moeder hecht, maar de moeder hecht ook aan het overleden kindje. Hiermee wordt het verwerkingsproces voor beiden belemmerd. Het kost de moeder dan ongemerkt veel energie. Deze entiteiten hebben je liefde nodig om naar het licht terug te keren en de moeder heeft het afscheid nodig. Hier is het innerlijke ‘haakje’ waarschijnlijk verdriet geweest, zowel moeder als kind hebben zich verbonden via het verdriet.

Er zijn ook kwaadaardige types die jouw geest willen overnemen en invloed op jou en op je omgeving willen uitoefenen, meestal worden deze demonen genoemd. Dat kan soms zo erg zijn, dat degenen die er last van hebben zelf ook kwaadaardig gaan denken, voelen en handelen, of heel wispelturig worden, dan weer op zichzelf lijken, dan weer op de entiteit. Die kwaadaardige types zullen zich uit alle macht verzetten als je wilt dat ze naar het licht terugkeren en je ze wegstuurt. Sterker nog, ze verkeren liever in duisternis, waardoor rigoureus wegsturen beter is. Dat zijn de types die vaak in horrorfilms worden uitgebeeld. En na het wegsturen, dien je zelf te kijken wat het haakje was, wat in jou trok het aan, je angst, je woede, je schuld, je nieuwsgierigheid naar het duister, wat dan ook.

Vaal hebben mensen niet in de gaten dat ze beïnvloed worden door entiteiten. Als mensen negativiteit ervaren door een entiteit, worden ze in eerste instantie bang voor zichzelf of boos op zichzelf. Ze weten niet dat er iets anders aan de hand kan zijn, dat er iets is toegevoegd aan hun mogelijk al eerder bestaande angsten of boosheid. Want er is meestal een haakje, iets wat zorgt dat ze toegang krijgen. Hoewel een entiteit overeenkomst met jouw negatieve emoties kan tonen, dien je ook die entiteit onder ogen te komen.

We zijn meestal bang voor iets wat verborgen is. Wat verborgen is lijkt gruwelijk. Maar als je angst en de entiteiten onder ogen kan zien, het duister letterlijk in het licht stelt en het licht laat overwinnen, verdwijnt het. Mensen voelen soms dat er ‘iets naars aanwezig is’ maar durven er niet naar te kijken. Ze verzinnen omwegen om aan de invloed te ontkomen, zullen zo’n entiteit liefst niet confronteren, waardoor deze op de gekste momenten naar voren kan treden. Weer anderen hebben misschien een duister stukje in zich zitten, dat er bewust of onbewust aan meewerkt. Zo versterken ze via dat haakje die invloed van het entiteiten in zichzelf. Demonische entiteiten zullen zelfs je pogingen dat innerlijke haakje in je leven te veranderen tegenwerken, dus het niet leuk vinden als je van je verslaving af probeert te komen bijvoorbeeld, want dat verzwakt hen weer. 

Entiteiten kunnen alleen in het duister blijven bestaan als er angst, schuld, woede of verslavingen zijn, of je misschien nare dingen leuk vindt zoals geweld, allemaal dingen die jij liever niet onderzoekt. Meestal zijn het dingen waar je niet gauw met anderen over zou durven spreken, waardoor het verborgen dus duister blijft. Duisternis kan je alleen in het licht brengen als je ernaar durft te kijken. De meeste mensen durven dat niet, juist omdat die duisternis hen bang maakt. We geloven vaak dat er iets vreselijks aanwezig kan zijn, dat ons zal vernietigen, waardoor we overweldigd zullen worden, waardoor we helemaal gek zullen worden. Wat in wezen betekent dat je niet gelooft in de enorme kracht van licht of liefde die duisternis altijd helemaal kan overwinnen. Dat zal niet altijd makkelijk gaan, het duister wil niet naar het licht en zal zich hevig verzetten. Maar houd vol, blijf hulp vragen aan degene die je hierbij helpt.

Dus eigenlijk dien je altijd naar je duistere kant en naar die eventuele entiteiten te kijken. Probleem is, als je dit kijken weer met angst doet, zullen die nare gevoelens blijven en blijven die entiteiten eerder hangen dan dat ze weggaan. Vraag daarom altijd hulp van iets of iemand die voor jou sterker is dan het duister. Bijvoorbeeld God, Jezus, Engelen, Boeddha, iets van het Licht waar jij volledig op vertrouwt, die jij sterker acht dat het duisteren. Door jezelf met die lichte kracht te verbinden, kan je samen het duistere aan. Dan kun je of de entiteit liefdevol naar het licht brengen of kan je samen een demonische entiteit verwijderen door de kracht van het licht.

We zijn gewend mensen niet te helpen maar te redden. Redden betekent dat je alles over gaat nemen voor mensen. Je verwacht dan dankbaarheid, maar omdat ze hun onafhankelijkheid verliezen zullen ze juist boos worden op je. Enerzijds willen ze dat je doorgaat met redden, anderzijds neemt de frustratie innerlijk toe.

Dat zie je met rijke ouders die alles voor hun kinderen willen regelen. Ze krijgen geld, via vader krijgen ze een leuke baan, ze mogen alles doen wat ze willen, op vakanties, dure spullen kopen. Maar het betekent dat die kinderen geen zelfstandig leven kunnen leven. Die kinderen worden dan boos op hun ouders, doen lelijk omdat ze niet voor vol worden aangezien. Er ontstaat een haat-liefde verhouding. De kinderen hebben hun ouders voor alles nodig, maar ze haten ook de afhankelijkheid die het geeft. En die ouders voelen dat als ondankbaarheid en worden boos. 

Dat zie je in groter verband met vluchtelingen. Mensen worden soms voortdurend geholpen, kunnen dingen niet meer  zelfstandig regelen, dus verliezen hun onafhankelijkheid, ze zijn niet meer zelfstandig. Als dat lang duurt, worden veel van die mensen boos op de mensen die hen helpen, maar willen tegelijkertijd die hulp ook niet kwijt, dus ook hier een haat-liefdeverhouding. Mensen vinden die boze vluchtelingen dan ondankbaar en worden weer boos op hen.  Misschien is het handiger die hulp te bieden in eigen land als dat mogelijk is, hulp die hen niet afhankelijk maakt van hulp.

De oplossing is hulp geven zonder mensen afhankelijk te maken. Leer mensen zoveel mogelijk zelf te doen, maar laat ze ook niet alleen staan. Je kan je kinderen en vluchtelingen prima een tijdje helpen om hun weg te vinden naar onafhankelijkheid, maar het is niet de bedoeling dat ze afhankelijk van jou worden. Denk aan een eerste geldsom om een bedrijf te starten, denk aan praktische hulp en advies, tot ze alles zelf kunnen. En laat het dan los. Want ieder mens wil zich innerlijk onafhankelijk voelen, ook als ze tijdelijk hulp nodig hebben. Als die hulp onnodig lang gehandhaafd blijft, redden wordt, raken de relaties verzuurd. Geef daarom tijdelijk hulp en alleen volledige hulp aan mensen die echt niets meer zelf kunnen.

In de wereld hebben we maar twee keuzes, wel liefdevol leven of niet liefdevol leven. Alle ellende in de wereld kan je in het kort benoemen als: niet voor liefdevol leven kiezen. Dat niet-liefdevolle kan veel vormen aannemen, van enigszins onaardig tot gruwelijk.

Als je innerlijk niet liefdevol kan zijn, zoek je meestal iets ter vervanging van dit gebrek aan liefde buiten jezelf, bijvoorbeeld geld, macht, kennis, roem, seks, bezit, geweld, oorlog. Dat gebrek aan liefde probeer je te compenseren ermee, wordt daar nooit gevonden, maar mensen blijven het daar eindeloos zoeken, op plekken waar die liefde niet is. Daarom zie je ook dat mensen die macht als vervanging van liefde kiezen, steeds meer macht proberen te verwerven. Het zal echter nooit genoeg zijn. Het leidt uiteindelijk altijd tot steeds meer vernietiging van je vermogen tot liefhebben en daarmee dus ook tot verlies van het contact met je ware aard als mens, je ziel en met andere mensen. Het wordt letterlijk steeds donkerder en duisterder in je leven.

In wezen leren Epstein en alle andere deelnemers, dat je innerlijk voor liefde dient te kiezen om je ware aard te bewaren, dat je jouw vermogen tot liefde dient te bewaren. Als je om wat voor reden ook een gemis aan liefde ervaart en neigt om dit te compenseren via allerlei wereldse zaken, weet dan dat het een doodlopende weg is. Je hoeft het wereldse niet af te zweren, maar weet wel dat het nooit zal vervangen waar het werkelijk om gaat.

Mocht je gehecht zijn geraakt aan een bepaalde vervanging, probeer dan daarvan los te koppelen en terug te keren naar een liefdevol leven, vanuit je innerlijk, dat hoeft uiterlijk niet groots hoeft te zijn. Liefde is overal, is eenvoudig innerlijk te ervaren en kan innerlijk groeien, als je liefde maar niet continu probeert aan alleen allerlei wereldse eisen te koppelen.

Het ego-denken ziet de mens als onvolmaakt, slecht, schuldig of zondig en vindt dat we correctie nodig hebben van onszelf of van anderen. We spreken onszelf en anderen dan bestraffend toe en proberen van alles uit om die ‘fouten’ te corrigeren. Als het ego-denken deze verbeteringen onvoldoende vindt, onze inzet onvoldoende vindt, voelen we ons opnieuw schuldig en spreken we onszelf of anderen opnieuw bestraffend toe. Ego-denken is ontkenning van liefde.

Dat schuld, straf en verbeterverhaaltje is letterlijk een aanval op wie we als mens werkelijk zijn. Vanuit ego-denken ben je nooit goed genoeg, doe je het ook nooit goed genoeg, niemand is ooit goed genoeg, We zijn continu streng tegen onszelf en anderen. Maar dat afkeuren en straffen en verbeteren wordt dan gezien als liefde. Liefde wordt verwrongen tot het afkeuren en verbeteren van onszelf en anderen, net zo lang dat we volgens die denkwijze genoeg hebben gedaan om liefde te verdienen. Het ego ziet schuld, straf en verbeteren als teken van liefde, maar dat is het niet. Ego-denken verbindt overal voorwaarden aan.

Omdat het in wezen aanvallend denken is, wordt het lichaam daarvoor misbruikt, maar onder het mom van het is goed voor ons. We zijn ongelooflijk streng voor onszelf en anderen, al zeggen we dat we goede bedoelingen hebben. Het moeilijkste om te zien is, dat we met die schuld en straf en het hardnekkig willen verbeteren, ons eigen lichaam ondermijnen en ziek maken. Je kan door die schuldverhalen te dik of mager worden, verslavingen ontwikkelen, chronische ziekten ontwikkelen of depressief worden. We worden dus ziek door onze eigen schuldverhalen en verbeterdriften, door die verborgen, vaak onopgemerkte afkeuring van het ego-denken. We hebben onszelf niet lief zoals we zijn, maar denken altijd tekort te schieten.

Als we dan eenmaal ziek zijn geworden, wordt opnieuw hetzelfde schuldverhaal gehanteerd, je schiet alweer tekort, maakt het ego-denken je wijs. Ons lichaam of onze geest is ziek en we gaan hard aan de slag om onszelf weer te verbeteren, weer gezond te worden. Vaak gebeurt dit met harde hand, met veel inzet en strijd, omdat het egoïsch denken niet alleen liefde maar ook gezondheid meent te moeten verdienen. Juist door dit valse idee, wordt het moeilijker te genezen. We denken onszelf te verbeteren, maar vallen onszelf onbewust voortdurend aan. Het lukt dan maar niet, wat logisch is, maar we spreken onszelf en anderen opnieuw bestraffend toe en gaan nog harder ons best doen.

Alle pijn en ziekte komt voort uit het valse idee van schuld en straf en verbeteren, uit zelfontkenning, gebrek aan liefde voor onszelf, waar we in zijn gaan geloven. We kunnen niet van onszelf houden, maken onszelf ziek, gaan de strijd aan met anderen die we ook met schuldverhaaltjes overstelpen, vaak onder het mom van hulp bieden. Het ego-denken is een manier van denken, die beweert liefde en gezondheid te kunnen brengen, maar slechts zal leiden tot pijn en ziekte.

Je kan zowel de mentale macht als de emotionele macht over jezelf weggeven aan anderen. Het gevolg is dat je emotioneel van streek raakt of mentaal verward raakt. We zeggen meestal dat de ander dit veroorzaakt, dat die ander ons triggert, dat de ander schuldig is, die ander een narcist of zelfs sociopaat is, maar je bent zelf degene die hebt besloten je macht weg te geven aan die ander. Dus de les is altijd, de macht over je eigen denken en je eigen emoties terugnemen.

Als je op internet rondkijkt, staat het vol met analyses van narcisten en andere nare typetjes die jou in hun macht willen krijgen, filmpje na filmpje. Je kan beter onderzoeken wat zorgt dat je jouw macht over jezelf afgeeft aan andere mensen. Jij hebt namelijk altijd zelf de macht over je denken en je eigen emoties, wat die ander ook zegt of doet. Alleen als je gelooft dat het niet zo is, verlies je de macht over jezelf en geef je die weg. Dan blijf je je slachtoffer voelen, zwak, misdeeld, verward, bang, boos, gestrest, dan blijf je alleen maar reageren op die ander. Die ander gaat jouw mentale en emotionele leven beheersen, dan ben je letterlijk jezelf niet meer.

Als iemand je triggert of als je met een narcist te maken hebt, onderzoek dan niet wat die ander allemaal doet, maar onderzoek liever waarom je jezelf laat beïnvloeden. Meestal heeft dit met iets uit je verleden te maken, een oud zelfbeeld of een oud patroon. Vaak reageren we op de buitenwereld zoals we als kind op de buitenwereld reageerden. Narcisten zullen proberen je wijs te maken dat jij mentaal gezien iets niet begrijpt en je emotioneel in de war maken. Ze spelen graag de ouderrol, zijn vaak onvoorspelbaar, geven dan weer liefde en dan weer oordeel en straf. Maar het is aan jou om daar al of niet als klein kind op te reageren.

Als kind waren we mentaal en emotioneel afhankelijk van opvoeders, maar nu niet meer. Dus je hoeft niet verward of van streek te raken, je kan naar binnen kijken. Probeer niet voortdurend andermans gedrag te begrijpen, dus met die ander bezig te blijven in je hoofd of via filmpjes, want dat kan je afleiden van jezelf. Begrijp eerst jezelf, herken je oude kinderlijke zelf en besef dat het achter je ligt. Kies dan voor je nieuwe, onafhankelijke en volwassen zelf, neem de macht over je denken en je emoties terug. En vooral, houd van jezelf, twijfel nooit aan jezelf.

Jij bent altijd zelf degene die besluit wat je in je geest toelaat aan gedachten, emoties en daarmee je eigen reacties bepaalt. Als die allemaal negatief zijn, bijvoorbeeld haatdragend of extreem angstig, vergiftig je jouw eigen geest en dien je die ook weer te ontgiften.

Ontgiften van je eigen geest betekent dat je het niet meer toelaat dat die negativiteit in jouw geest verblijft. Dus eigenlijk het besluit om al die negativiteit los te laten, te verwijderen. Zie het als giftig afval dat je kwijt wil, gif dat je in het verleden hebt toegelaten en niet meer hebt verwijderd. Ontgiften kent drie belangrijke stappen en elke stap kent specifieke problemen.

Je moet ten eerste inzien dat het gif is, gif herkennen. Heel vaak koesteren we het giftige onbewust. We houden bijvoorbeeld vast aan negatieve gedachten over bepaalde mensen, al raken we volledig van streek ervan. Dat kan een vals gevoel van macht geven, je besluit de ander te oordelen kan je het idee geven dat je die macht hebt, dus een machtige geest hebt. Maar in wezen heb je je eigen geest daarmee alleen vergiftigd en verzwakt. Dat valse gevoel van macht kan moeilijk zijn om los te laten, zolang je niet beseft dat het ontgiften belemmert.

De tweede stap is loslaten. Loslaten is niet hetzelfde als in gevecht gaan ermee. Als je in gevecht gaat met negatieve gedachten, emoties of reacties, ken je ze in wezen macht toe over jezelf. Je bent dan bang voor of boos op je eigen geest, versterkt daarmee de giftigheid ongemerkt. Je hoeft alleen maar nadat je ze hebt opgemerkt, steeds te besluiten dat je het niet meer in je geest wil behouden. Om jezelf te helpen, kan je elke keer zeggen: ik geef ze weg, ik leg ze naast me neer, ik kies nu voor innerlijke rust, ik heb ze nu niet meer nodig. Je kan daar een klein ritueeltje bij maken.

De derde stap is om de zo ontstane ruimte in je geest te vullen met positieve gedachten, emoties en reacties. Besluit om elke dag weer het goede en mooie te zien, blij te zijn, dankbaar te zijn. Zoek die positieve gedachten, emoties en reacties bewust op. Besef daarbij vooral  dat zelfs de allerkleinste kleinste stapjes je geest met rust zullen vullen, dus onderschat er geen eentje.

Veel mensen hebben wel nare ervaringen met bully’s. Als je die ervaringen niet verwerkt, blijf je bang voor ze en hebben ze emotioneel macht over jou. Ze beheersen je emotionele leven en je emotionele reacties, in het echt of in je hoofd. Als mensen met name in machtsposities zich als een bully gedragen, kunnen ze via jouw herinneringen emotionele macht over jou verkrijgen. Dat noemen ze getriggerd raken, of gevangen raken in projecties.

Die onverwerkte angst zorgt voor stress, je kan niet meer rustig nadenken over de situatie en ook niet meer rustig in gesprek gaan erover. Je kan alleen nog maar vanuit al die angst reageren, gestrest, alleen nog maar vechten of vluchten of verstarren. Als je vanuit stress reageert, is je arsenaal aan geestelijke mogelijkheden en je gezonde verstand opeens zeer beperkt. Je reageert tevens vaak zoals je vroeger deed als kind. De adrenaline en alle boosheid kan je bij stress het gevoel van macht geven, maar het duidt op onmacht. Juist bully’s kunnen bewust of onbewust gebruik maken van jouw emoties en stress. Ze kennen angst vaak als de beste, omdat ze bully zijn geworden uit angst.

De macht van bully’s zit altijd in de macht over jouw emoties en stress, je geeft hen zo macht. Ze triggeren jouw angsten en angstreacties, maar jij staat dit toe. Dus je zal ten eerste goed naar je eigen angsten moeten kijken om die innerlijk te verwerken, om de macht over je eigen emoties weer te herwinnen. Als je rechtstreeks met een bully te maken hebt, kan je zonder die emoties en stress veel beter je gezonde verstand gebruiken en in conflicten rustig reageren. Je kan ook beter inschatten of de bully alleen dreigt of misschien echt fysiek geweld zal gebruiken.

Belangrijkste is dus, geef een bully nooit macht over je emoties en stress. Onderzoek je angsten en verwerk ze, want geen enkele bully heeft werkelijk macht over je innerlijke leven en je reacties, alleen jij.

Het ego ziet altijd het ego in de ander, is altijd aan het projecteren. Als je heftig op wie dan ook reageert, iemand aanbidt of juist verguist, dan is het ego aan het woord. Ego polariseert, het ziet of alleen het goede of alleen het slechte in een ander mens. In werkelijkheid zie je delen van jezelf in iemand anders die je niet onderkent, de gewenste of de ongewenste. Hoe heftiger de reactie, hoe groter de projectie.

Mensen die collectief veel reacties losmaken, zijn degenen waarop veel mensen aan het projecteren zijn. In wezen tonen ze ons wat we collectief aanbidden of verguizen. Ze zijn de kapstok geworden van alle projecties. Dat gebeurt met beroemdheden en wereldleiders, eigenlijk iedereen die zich in het openbaar toont. Denk aan de heftige reacties op mensen als Trump of Diana. Die mensen tonen delen van onszelf die we niet in onszelf onderkennen, die we of aanbidden of verguizen.

Zelfkennis betekent dat je je projecties gaat zien en onderzoekt. Dus wat zie je in die ander, dat je niet in jezelf kan of wil zien? Deze mensen roepen vaak ook precies de reacties in jezelf op die je in die mensen aanbidt of verguist. Denk bijvoorbeeld aan de verdrietige maar liefde tonende Diana, en aan alle duizenden verdrietige maar liefdevolle reacties bij haar dood.  Denk bijvoorbeeld aan de heftige en luide Trump en aan hoe heftig en luid veel mensen ook weer op Trump reageren. Het zijn allemaal aspecten van jezelf, die je wel in de ander ziet, maar niet in jezelf.

Het hele leven is eigenlijk altijd een spiegel. Je ziet altijd jezelf, delen van jezelf, in een ander. Als je de ander afwijst, wijs je dezelfde negatieve aspecten in jezelf af. Als je anderen aanbidt, wijs je dezelfde positieve aspecten in jezelf af. Projectie betekent dat je in zekere zin blind bent voor wat er allemaal in jezelf leeft. Er kan alleen vrede in je leven zijn, als je in vrede leeft met jezelf, met elk aspect van jezelf.

Innerlijke spirituele strijd is altijd een strijd tussen het ware zelf (ziel) en het egoïsche zelf. Je ware aard is liefdevol, maar het ego ontkent dit meteen. Het ego zal je altijd wijsmaken dat je niet liefdevol bent, zal je voortdurend schuldig verklaren aan van alles en nog wat, zal elke liefdevolle gedachte uitwissen, zal je hiermee doodsbang maken voor jezelf en je liefst tot emotionele razernij drijven.

Dat doet het ego niet alleen als het jezelf aangaat, maar ook andere mensen. Het ego gelooft dat de mens slecht is, omdat het ego liefde wil ontkennen, jouw ware aard wil ontkennen. Zo sterk zelfs, dat het ego een doodswens koestert op dieper niveau en daarmee de dood van jouzelf of van een ander nastreeft. Het ego maakt ons doodsbang voor onszelf en anderen. We geloven liefdeloos te zijn, dat onze ziel slecht moet zijn, zijn daarom doodsbang voor onszelf. Maar in wezen zijn we bang voor de liefde, bang voor onze ware aard, onze ziel, die het ego ons doet verbergen voor onszelf.

De strijd die in je geest plaatsvindt, is een strijd tussen liefde en de ontkenning van liefde. Als het ego wint, lijkt de liefde verloren en gaat je ziel naar je idee verloren. Maar liefde is je ware aard, dus kan niet verloren gaan, kan alleen verduisterd worden door het ego. Het ego maakt je iets wijs, vertelt je een leugen, als het je vertelt dat jij of andere mensen liefdeloos zijn.

Het risico is, dat we het ego wat voor onszelf proberen te verdoezelen, manieren vinden om het ego te verzwakken via omwegen. Het ego probeert vaak de positieve kanten van zichzelf te benadrukken, want af en toe ben je toch echt blij en gelukkig. Het ego maakt je wijs dat je goed én slecht bent. Soms lijkt dat ego goede kanten te hebben of lijkt in ieder geval niet altijd macht over je te hebben. Maar eens zal je dus de ontkenning van je liefdevolle aard in jezelf en in anderen onder ogen moeten zien. We ontwijken graag de duisternis in onszelf, omdat we niet begrijpen dat die duisternis onze liefde verbergt.

Uiteindelijk bereiken we allemaal het punt waarop we een definitieve keuze moeten maken, vaak dark night of the soul genoemd of doodsangst. Geloven we in onze ware en liefdevolle aard, of blijven we die ontkennen om daarmee het ego en diens duisternis en dood macht over onszelf  verlenen?

De dark night of the soul staat  voor deze diepe, innerlijke strijd wanneer je inziet dat je er niet langer omheen kan draaien en deze innerlijke tweedracht onder ogen hebt te zien. Het is de ultieme aanval van het ego op je ziel, het is een erop of eronder. Geloof je dat je ware aard liefde is, kies je voor je ziel, of geloof je dat het ego bent en blijf je je ware aard ontkennen en duisternis en dood ervaren in je geest?

Als je iemand haat, heb je ervoor gekozen haat in jezelf toe te staan en die vervolgens op iemand anders te projecteren. Je geeft die persoon de schuld, begrijpt niet dat het niet die ander is die je doet haten, maar dat je het zelf doet. Je bent van streek, omdat je hebt besloten van streek te raken.

Je kunt je haat projecteren op mensen in je omgeving, maar ook op wereldleiders ver weg. Het zijn kapstokken geworden, je doet net alsof jouw innerlijke haat aan hun ligt en je haat terecht is. Maar het is je eigen haat, je bent van streek omdat je ervoor koos van streek te zijn.

Als je jouw haat op iemand projecteert, blijf je daar in je hoofd mee bezig, je raakt erdoor geobsedeerd. Je voelt je continu diepongelukkig en boos en zegt dat het door die ander komt. Je probeert anderen ook te overtuigen dat ze die ander moeten haten, ze over te halen om te haten. Benadrukt alle nare kanten van wie je schuldig acht aan je haat. Haat zit echter altijd in jezelf en is altijd een keuze. Ook al zegt een ander je duizend keer, dat je iemand moet haten, het is aan jou dit wel of niet te doen.

Sommigen zetten hun haat om in daden, gaan die ander iets aandoen. Probleem is, die innerlijke haat is daarmee niet weg, maar zal vervolgens een andere schuldige zoeken. Daarom ontstaan er steeds opnieuw ruzies, conflicten en oorlogen. Zolang een mens haat als gevolg ziet van iets buiten hemzelf, in plaats van iets in zichzelf dat wordt geprojecteerd, blijft de ellende bestaan.

Als je merkt dat je mensen veroordeelt en zelfs haat, besluit dan daarmee te stoppen en voor vrede te kiezen. Trek je projecties terug, besluit dat je jezelf niet meer ongelukkig wil maken en ook de wereld niet meer ongelukkig wil maken. Kies voor vrede in jezelf en uiteindelijk leidt die innerlijke keuze tot vrede in de wereld.

Ieder mens is in de kern liefdevol, maar is dit vaak vergeten. Het is als een klein vlammetje in jezelf, dat zo omringd is door angsten, oordelen en strijd, dat je dat vlammetje niet meer kan waarnemen. En omdat je in de wereld alleen waarneemt wat in jou bestaat, kunnen we liefde ook niet meer buiten ons waarnemen.

Die kern van liefde is als een vlammetje dat je moet voeden, zodat het groeit in jou. Daarmee verdwijnen geleidelijk al je angsten en oordelen en strijd, die worden weggebrand. Daardoor verandert ook jouw wereld mee, omdat de buitenwereld een reflectie van je binnenwereld is.

Het belangrijkste is het besef dat die liefdevolle kern er altijd is, of je hem nu wel of niet ziet, wel of niet bewust bent. Bewustwording is eigenlijk je bewust worden van je liefdevolle kern en die innerlijke vlam in jezelf te laten groeien.

Door het vlammetje te laten groeien, wordt het ook makkelijker het liefdevolle in andere mensen en de wereld te zien. Je gaat dan op de kern letten en niet meer op alle angsten, oordelen en strijd die deze kern vaak verborgen houden.

Pas als we net als de oude volken kunnen inzien dat we deel uitmaken van een kringloop, dat leven steeds leven onderhoudt, kunnen we onze angsten loslaten.

Voeding voedt alleen als het levend is. Planten leven, dieren leven en die voeden de mens. Mensen leven ook en wij voeden straks weer die planten en dieren. Het is een kringloop.

In wezen is er sprake van één enorm groot levend organisme waar wij allemaal deel van uitmaken. Alle leven geeft leven aan alle leven, leven gaat nooit verloren, leven verandert slechts van vorm. Dat is iets waar we als modern mens voortdurend mee worstelen. We zien vormveranderingen als de individuele dood, we zien het niet meer als doorgeven van leven aan elkaar.

We zijn gewend alleen mensen en dieren als levend te beschouwen, planten niet. Daarom maken we ons druk om het eten van dieren en niet om het eten van planten. We zijn gewend alles als losse deeltjes te zien, zijn daarom bang voor de dood. We zijn bang omdat we de dood als het einde van het leven te zien, niet als transformatie van de ene levende vorm in een andere levende vorm.

We zijn niet meer dankbaar voor ons voedsel, dat altijd leeft. We voelen ons zelfs schuldig als we levend voedsel eten, gaan het bewerken totdat het leven eruit verdwijnt. Maar dan voedt het ons niet meer. Voedsel is altijd levend voedsel, dus wees dankbaar voor alle leven dat al het andere leven voedt.

Onze vervangingsdriften hebben ons aangezet tot voortdurend produceren en consumeren, we willen dingen niet eens meer volledig opgebruiken voordat we ze vervangen. Dat gebeurt zelfs in klimaat- en milieubeweging, waar de ongebreidelde vervangingsdriften het overnemen, omdat de markt ermee aan de haal gaat.

We zijn in de westerse wereld continu alles voortijdig aan het vervangen, willen iets nieuws voordat iets aan zijn eindje is. Dat doen we in het klein, we vervangen het bankstel door een nieuw bankstel, al voldoet het bankstel nog. Dat doen we in het groot, dan vervangen we gasketels door warmtepompen al voldoen de ketels nog.

We gebruiken grondstoffen om het ene product te maken en te consumeren, om dat voortijdig op de afvalhoop te storten en opnieuw grondstoffen te gebruiken om dat andere product te maken en te consumeren. We repareren of verbeteren het niet meer, maar vervangen het. Het grondstoffenverbruik en de afvalhopen nemen toe.

Het groene beleid is helaas ook gegrepen door vervangingsdriften. We vervangen wat we hebben voortijdig door dingen die beter zijn voor klimaat of milieu, terwijl het oude nog voldoet. We laten zo het grondstoffenverbruik en de afvalstoffen toenemen. We vergroten onze voetafdruk, onder het mom van onze voetafdruk verkleinen.

Die vervangingsdriften worden nu zelfs problematisch. Duitsland heeft goed werkende energiecentrales vernietigd, maar de vervangingen zoals windmolens en zonnepanelen brengen niet genoeg energie op. Wel heeft het bergen grondstoffen gekost en bergen afval opgeleverd. Duitsland heeft  miljarden aan die vervanging  besteed, maar het voldoet niet. Hierdoor stort de economie nu in, wat betekent dat de mensen het onnodig slecht krijgen. Wat we vroeger uitfaseren noemden, is vernietiging geworden, om geld te gaan verdienen aan vervangen. En de onnodige kosten worden betaald uit de portemonnee van de gewone burger.

Er is genoeg voor iedereen in de wereld, als we onze vervangingsdriften onder ogen zien en loslaten. Dus ons systeem van oneindig produceren en consumeren, wat we economische groei noemen, geleidelijk vervangen door een ander systeem. Verbeter wat je hebt, totdat het echt niet meer kan. Pas als het echt op is, bouw je iets nieuws. Economische groei moet niet voortkomen uit onnodig vroeg vervangen, maar uit repareren, verbeteren door bijvoorbeeld filters erop zetten en pas alles vervangen als het echt aan zijn eindje is of als verbetering echt niet mogelijk is. 

De menselijke geest is geneigd tot selectie, het ene vindt hij goed, het andere vindt hij slecht. Het goede waardeert en verdedigt hij, het slechte heeft hij een hekel aan en valt hij aan.

Zolang je je bewust bent van dit feit, heb je geen moeite met andere meningen. Je weet dan dat iedereen een selectie maakt en kan je dit accepteren. Je kan dan praten over waarom vind jij het ene goed en het andere slecht. Als je het selectieve van mensen niet beseft, ontstaat er ruzie.

De meeste mensen geloven liever dat ze objectief zijn en proberen dit te bewijzen met feiten, maar die feiten bevatten ook weer een selectie. Jij bent selectief, net als degene waar je ruzie mee maakt. Mensen denken het complete plaatje te kennen, maar zien slechts een selectie. Dat is de oorzaak van veel geruzie, zowel op persoonlijk als collectief niveau.

De waarheid is dat niemand, echt niemand, door deze selectie de volledige waarheid kan zien of alle feiten kan kennen. Een mening is altijd een selectie. Zelfs media die beweren objectief te zijn, zijn selectief. Nieuws wordt nu eenmaal gemaakt door mensen met een selectieve geest.

In plaats van elkaar erop aan te vallen, kunnen we beter onze eigen beperkingen gaan inzien. Je stijgt zo boven het gekrakeel uit. En in plaats van te ruziën kan je dan ook met iedereen in gesprek te gaan over selecties.  

We zijn gewend om alles wat we zien meteen te labelen als goed of als slecht. Als we een meubel lelijk vinden, geeft dat onprettige gevoelens. Die ontstaan niet door dat meubel, maar door ons eigen label. Dan willen we dat meubel niet meer.

We doen hetzelfde met mensen. Als we die mens als lelijk of onaardig labelen, voelen we ons naar. We reageren niet negatief op die mens, maar op ons eigen label. Maar we beweren dat die mens zorgt dat we ons naar voelen, al is het ons label dat ons rot doet voelen. Dan moet die mens maar weg.

Wat we niet in de gaten hebben, is dat we ons met een labels hele delen van het universum afsluiten. De mens die je labelt als slecht, daar wil je geen relatie mee aangaan, je wil je er niet mee verbinden. Dan zal je nooit liefde of kennis met die persoon kunnen delen. Dus je beperkt je eigen mogelijkheden, je kennis en je liefde.

Dat labelen leidt niet alleen tot uitsluiting, maar vaak tot aanval, want als we iemand slecht vinden, vinden we vaak ook dat we die ander mogen aanvallen. In wezen zeg je daarmee dat jij de heerser van het universum bent en mag bepalen wie wel en niet in dat universum mag blijven.

Je denkt met je labels te heersen, maar je doet jezelf tekort. Want stel dat mensen een man als Stephen Hawking hadden gelabeld als invalide en daarmee onprettig: dan was zijn kennis voor ons allemaal verloren gegaan. Stel dat je een liefdevol mens in jouw buurt labelt als te oud, dan zou vriendschap, liefde en plezier met die persoon voor jou verloren zijn gegaan.

Je labels kunnen je het idee geven dat er te weinig liefde en kennis is in dit universum.  Mensen klagen dat er te weinig liefde of kennis is, maar ze sluiten zich er zelf voor af. Dus probeer eens naar de wereld te kijken zonder labels.

We hebben als mens al eeuwenlang een dubbele relatie met machthebbers, eigenlijk met macht/onmacht, onafhankelijkheid/afhankelijkheid. Machthebbers spiegelen dit en daarom reageren we ook zo heftig op alles wat in de wereld gebeurt. 

Machthebbers streven naar macht, maar ze verbergen dit onder mooie verhalen, die we neigen te geloven, omdat diezelfde machthebbers onze veiligheid garanderen, we zijn afhankelijk van ze. Ze spreken over vrede, vrijheid of democratie, maar onder dat mooie verhaal gaan heel andere motieven schuil. Hetzelfde geldt voor onze relatie met onafhankelijkheid. Alle mensen  willen onafhankelijk zijn, maar tegelijkertijd willen we voortdurend door anderen worden ondersteund, door machthebbers, zijn we bang als kinderen die het niet alleen denken te redden. Machthebbers spiegelen altijd patronen in onze eigen menselijke psyche en dat kan een heftige reactie geven, een schok voor ons zijn, persoonlijk of collectief. Denk aan machthebbers als Trump of Poetin, die allebei heftige reacties oproepen. Als we ascensie willen nastreven, moeten we dit soort reacties en de onderliggende denkpatronen in onszelf onderzoeken.

Het is voor de meeste mensen schokkend dat iemand als Trump rechtuit zegt wat hij wil: macht en geld. Dat wilden machthebbers altijd al, alleen vertelden ze ons dat niet, Trump doet dat opeens wel. Het ronduit benoemen van de ware motieven werkt als een soort collectieve schoktherapie, we moeten onze relatie met macht wel onderzoeken. Naar macht en geld streven mocht altijd wel, maar we deden dit stiekem of lardeerden het met mooie verhalen. Vaak werkten we zelfs met machthebbers mee als het verhaal mooi genoeg was. We projecteerden ons eigen streven naar macht op een paar machthebbers en geloofden dat wij dit trekje zelf niet hadden. Het is eeuwenlang een innerlijk verborgen conflict geweest. We zijn geschokt door wat die man nu openlijk zegt en willen zeker niet naar onszelf kijken. Maar zonder ons innerlijke conflict op te lossen, blijft het in de buitenwereld bestaan. Onze dubbele relatie met macht bewust te worden en te gaan accepteren, is een stap in het collectieve genezings- of ascensieproces.

Wat erbij komt, is dat veel mensen de VS altijd als een soort sugardaddy hebben gezien. Tot voor kort steunden Amerikanen niet alleen hun bondgenoten, maar bijna de hele wereld, ze financierden duizenden landelijke en internationale instanties. De prachtige motieven zoals bescherming, humanitaire hulp, verborgen het feit dat zowel de VS als de betrokken landen en organisaties ervan profiteerden, niet altijd de mensen die bescherming of hulp nodig hadden. De VS is nu bijna failliet, kan het allemaal niet meer betalen en wil het ook niet meer betalen. Dit betekent dat al die financiële steun voor velen wegvalt en ze hartstikke boos worden. Sugardaddy doet niet meer wat we gewend zijn en wat we willen dat hij doet, wat wijst op een afhankelijkheidsrelatie of een vader-kind verhouding. We weten niet hoe we ons alleen moeten redden. Ons afhankelijke vader-kindpatroon herkennen is ook een stap in het collectieve genezingsproces en ascensieproces.

Enerzijds willen mensen graag macht en geld en een lekker leventje leiden, anderzijds vallen mensen liefst stiekem andere mensen  aan via het recht van de sterkste. Enerzijds willen we volledig onafhankelijk zijn, anderzijds willen we graag dat er iemand is die voor ons zorgt en de kastanjes uit het vuur haalt. Dit zijn patronen die we collectief gaan zien, wat eerst shockerend is, maar wat tot enorm veel inzicht kan leiden. Pas dan kunnen we het anders doen.

Probeer daarom om je niet meer boos te maken op al die machthebbers en alles wat ze zeggen en doen, maar probeer het te zien als een spiegel, een manier om je eigen innerlijke conflicten eens nader te onderzoeken en jezelf te genezen, jezelf een stapje verder te brengen in je ascensieproces.